Νότης Μαριάς

Ομιλίες του Νότη Μαριά στην Κρήτη για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα

2012-02-24T22:40:00.002+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
της Πρωτοβουλίας Αυτοοργάνωσης Πολιτών
ενάντια στο Μνημόνιο

Ο επικεφαλής της Πρωτοβουλίας Αυτοοργάνωσης Πολιτών Ενάντια στο Μνημόνιο Νότης Μαριάς, θα πραγματοποιήσει σειρά ομιλιών στην Κρήτη με θέμα:
Διαδικασίες και χρονοδιάγραμμα ενεργειών για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα.

Το πρόγραμμα των ομιλιών έχει ως εξής:

Ιεράπετρα : Πεμ 1 Μαρ 2012,
αίθουσα Μελίνα Μερκούρη, ώρα 18.00

Μοίρες : Παρ 2 Μαρ 2012,
αίθουσα Δημαρχείου, ώρα 18.00

Χανιά : Σάβ 3 Μαρ 2012 ,
αίθουσα Τεχνικού Επιμελητηρίου, ώρα 18.00

Ρέθυμνο : Κυρ 4 Μαρ 2012
αίθουσα Περιηγητικής Λέσχης, Αγ. Φραγκίσκου 4,
είσοδος από πλατεία Μικρασιατών, ώρα 11.00

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ , ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

ΕΞΩ Η ΤΡΟΪΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ

Νότης Μαριάς: Άκυρη και επονείδιστη η νέα δανειακή σύμβαση

2012-02-24T12:58:00.000+02:00

Μετά την πύρρεια υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου Μνημονίου από τη Βουλή, η κυβέρνηση και τα «παπαγαλάκια» της τρόικας προσπαθούν να καθυποτάξουν τις αντιδράσεις του λαού μας, εξαπολύοντας ένα νέο ψυχολογικό πόλεμο.

Υποστηρίζουν ότι, εφόσον ψηφίστηκε η νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο, η χώρα δεσμεύεται δήθεν στο διηνεκές και επί σαράντα χρόνια θα πρέπει να χορεύει στο ρυθμό που θα παίζουν οι δανειστές.

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι εντελώς αβάσιμοι, αφού μια νέα αντιμνημονιακή κυβέρνηση μπορεί να ακυρώσει και τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο, με βάση τη ρήτρα του «επονείδιστου χρέους».

Διεθνές Δίκαιο...

Σύμφωνα με το Ρώσο καθηγητή Alexander Nahum Sack, τρεις είναι οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία «επονείδιστου χρέους»:

1. Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης.

2. Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος.

3. Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και παρά ταύτα να προχώρησε στο δανεισμό.

Ευρωζώνη...

Όπως έχει αποδειχτεί, μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους προέρχεται από σύναψη δανείων ή από χορήγηση εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου για αγορά εξοπλισμού από τη Siemens και άλλες γερμανικές εταιρείες, στις οποίες παράνομα ανατέθηκαν οι εν λόγω προμήθειες λόγω μίζας και «μαύρων τα μείων» για τη χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων και κυβερνητικών παραγόντων στην Ελλάδα.

Όμως και η ίδια η υπερχρέωση της χώρας, η οποία προέκυψε μετά την ένταξή της στην Ευρωζώνη, οφείλεται σε παράνομες ενέργειες των εποπτικών Αρχών της ΕΕ, οι οποίες, αν και γνώριζαν ότι η Ελλάδα παραβιάζει τα κριτήρια του Μάαστριχτ, εντούτοις έκαναν τα στραβά μάτια προκειμένου να συνεχίζεται η απρόσκοπτη εξαγωγή γερμανικών και γαλλικών καταναλωτικών προϊόντων και βιομηχανικού εξοπλισμού στην πατρίδα μας.

Για το ζήτημα αυτό, άλλωστε, υπάρχει η καραμπινάτη ομολογία του Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ, που, μεταξύ άλλων, επισήμανε ότι «ήταν φανερό πως κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφτανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Επιτροπή και εγώ ο ίδιος για τις προοπτικές αυτού που δεν ήταν τότε γνωστό όπως αυτό που αποκαλούμε “ελληνική κρίση”».

Και συνέχισε με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο: «Ήξερα ακόμη ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα. Αλλά εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα».

Κατά συνέπεια, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημό σιου χρέους στην ουσία συνιστά «απεχθές» ή «επονείδιστο χρέος» («odious debt») και για το λόγο αυτό η ελληνική πλευρά έχει κάθε δικαίωμα όχι μόνο να αρνηθεί νόμιμα την εξόφλησή του, αλλά μπορεί να προχωρήσει και στη μονομερή διαγραφή του.

...και ΔΝΤ

Προκειμένου να αντιμετωπίσει την εν λόγω παράνομη υπερχρέω σή της, η Ελλάδα οδηγήθηκε με ύποπτες και προαποφασισμένες μεθοδεύσεις στο ΔΝΤ και στο δήθεν μηχανισμό διάσωσης και υποχρεώθηκε στη σύναψη δανείων με τα κράτη της Ευρωζώνης, τη γερμανική κρατική τράπεζα KfW και το ΔΝΤ ύψους 110 δισ ευρώ. Οι έξι πρώτες δόσεις που χορηγήθηκαν από τα δάνεια αυτά χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά για την αποπληρωμή των παλαιών επονείδιστων χρεών.

Το ίδιο ισχύει και για τη νέα δανειακή σύμβαση, μια και με αυτή θα πληρωθούν αποκλειστικά εμμέσως ή αμέσως παλαιά επονείδιστα χρέη. Επομένως, και η νέα δανεια κή σύμβαση είναι άκυρη, διότι συνιστά νέο «επονείδιστο χρέος».

Η ένσταση «επονείδιστου χρέους» σε σχέση με την εν λόγω δανειακή σύμβαση μπορεί να προταθεί νόμιμα και ενώπιον κάθε δικαστηρίου του εξωτερικού στο οποίο μπορεί ενδεχόμενα να συρθεί η χώρα από τους δανειστές, και να καταστήσει έτσι νομικά αδύνατη την έκδοση οιασδήποτε δυσμενούς απόφασης κατά της Ελλάδας λόγω της ως άνω άκυρης και επονείδιστης νέας δανειακής σύμβασης.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδιό Επίκαιρα

Ψήνεται το κόμμα του Νότη Μαριά

2012-02-22T14:33:00.002+02:00

Διαβάστε στο Cretalive.gr

Ο Νότης Μαριάς για το επονείδιστο χρέος

2012-02-19T17:13:00.002+02:00

Νότης Μαριάς: Αντιμνημονιακό κοινωνικό μέτωπο εξουσίας τώρα !

2012-02-17T20:39:00.001+02:00

Οι στιγμές που βιώνει ο λαός μας είναι πράγματι ιστορικές. Μετά τη συγκρότηση της τρικομματικής κυβέρνησης με επικεφαλής τον κ. Παπαδήμο – μέχρι πρότινος αντιπρόεδρο ενός μέλους της τρόικας, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – μεθοδεύονται η υπογραφή της νέας επονείδιστης δανειακής σύμβασης και η επιβολή νέου Μνημονίου μέχρι το 2050.

Η τρόικα και οι δυνάμεις της νέας εξάρτησης προχωρούν ολοταχώς στην εμπέδωση της ξένης κατοχής, στη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών και στην επιβολή μισθών και συντάξεων πείνας στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

Επιβάλλουν αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους με εφαρμοστέο Δίκαιο το αγγλικό Δίκαιο, που διασφαλίζει τους δανειστές και βλάπτει την πατρίδα μας.

Προχωρούν σε αναγκαστικό «κούρεμα» των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων, με αποτέλεσμα να μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις και το εφάπαξ.

Μεθοδεύουν την απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Με τη σκληρή λιτότητα, επιβάλλουν οικονομική ασφυξία στην αγορά.

Οδηγούν εκατομμύρια συμπολίτες μας στην ανεργία, τους νέους μας στην αναγκαστική μετανάστευση και τους ελεύθερους επαγγελματίες στα «λουκέτα».

Επιβάλλουν δεκάδες φόρους και «χαράτσια». Διαλύουν το κοινωνικό κράτος, το σύστημα υγείας και την εκπαίδευση. Πτωχεύουν καθημερινά τον ίδιο το λαό μας και οδηγούν χιλιάδες συμπολίτες μας στην ανέχεια και στα συσσίτια.

Καθημερινά καταρρακώνουν την περηφάνια και την αξιοπρέπεια όλων μας.
Κι όλ’ αυτά θα συνεχιστούν ακόμη πιο βίαια μετά την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης. Πρόκειται για κατήφορο που δεν έχει τέλος.

Ας το γνωρίζουν όλοι: Η πολιτική αυτή θα συνεχιστεί για πολλές δεκαετίες. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο της τρόικας. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση σε «Ευρώπη των δανειστών». Δεν πάει άλλο! Ήρθε η ώρα ο καθένας από μας να αναλάβει τις ευθύνες του. Ήρθε η στιγμή να εκδηλώσουμε όλοι μαζί μια σαφή πρωτοβουλία, προκειμένου να ξεκινήσει άμεσα – πολιτικά και οργανωτικά – η συγκρότηση ενός αντιμνημονιακού κοινωνικού μετώπου εξουσίας.

Όπως τονίσαμε την 1η Φεβρουαρίου του 2012 στην ιδρυτική εκδήλωση της Ενιαίας Λαϊκής Δημοκρατικής Αντίστασης (Ε.ΛΑ.Δ.Α.), που δρομολογήθηκε με πρωτοβουλία του Μανώλη Γλέζου, του Μίκη Θεοδωράκη και του Γιώργου Κασιμάτη, το αντιμνημονιακό μέτωπο θα πρέπει να ξεδιπλώσει τη δράση του σε πολλά επίπεδα. Να οργανώσει δράσεις αλληλεγγύης και αντίστασης και να συμμετάσχει στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.

Με βάση, δε, τις πρόσφατες μετρήσεις, το αντιμνημονιακό μέτωπο θα μπορούσε να διεκδικήσει με αξιώσεις τη νίκη και την ανάληψη της διακυβέρνησης της πατρίδας μας.

Το μίνιμουμ εκλογικό πρόγραμμα του μετώπου

Οι βασικές πολιτικές θέσεις του αντιμνημονιακού κοινωνικού μετώπου εξουσίας, που έχουμε ήδη προτείνει από τις 14 Ιουλίου του 2011, πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να είναι οι παρακάτω:

1. Ακύρωση της δανειακής σύμβασης Ελλάδας / κρατών Ευρωζώνης / ΔΝΤ, του Μνημονίου και όλων των νόμων και διοικητικών πράξεων που έχουν εκδοθεί σε εφαρμογή του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης.

2. Ακύρωση του επονείδιστου δημόσιου χρέους, που ανέρχεται τουλάχιστον στα 2/3 του συνολικού δημόσιου χρέους, και βαθύ «κούρεμα» του υπόλοιπου δημόσιου χρέους. Εφαρμογή της αρχής της «κοινωνικής προτίμησης» για τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, προκειμένου να μην υποστούν καμία οικονομική ζημία.

3. Άμεση και αποτελεσματική διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου.

4. Δίκαιη ανακατανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, προστασία των δημόσιων αγαθών και του κοινωνικού κράτους, ανάπτυξη της αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας.

5. Συντακτική Συνέλευση για θέσπιση νέου Συντάγματος, με βάση τις αρχές της άμεσης Δημοκρατίας.

6. Κατοχύρωση της ΑΟΖ και της διεθνούς ουδετερότητας της πατρίδας μας.

7. Παραδειγματική τιμωρία όσων έχουν παραβιάσει το Σύνταγμα και τους νόμους.

Οι θέσεις αυτές θα πρέπει στη συνέχεια να εξειδικευτούν παραπέρα, μέσα από συλλογικές διαδικασίες, στο πλαίσιο του αντιμνημονιακού μετώπου, και να αποτελέσουν τις βάσεις για το εκλογικό πρόγραμμα που θα τεθεί ενώπιον του ελληνικού λαού.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα».

Νότης Μαριάς: Η Ελλάδα δεν θα γίνει ποτέ προτεκτοράτο!

2012-02-12T11:30:00.002+02:00

Πριν καν ακόμη τεθεί σε ισχύ η υπό διαπραγμάτευση νέα δημοσιονομική συνθήκη, η οποία περιορίζει τη δημοσιονομική κυριαρχία των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, η Μέρκελ, πιστή στην προσφιλή της μέθοδο, επιλέγει την πατρίδα μας για άλλη μια φορά ως πειραματόζωο. Και απαιτεί την πλήρη εκχώρηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας της χώρας μας στο Βερολίνο ως προϋπόθεση για την έγκριση του δεύτερου πακέτου διάσωσης των δανειστών.

Τα σχέδια, βέβαια, της Μέρκελ δεν είναι καινούρια. Τα είχαμε καταγγείλει με ιδιαίτερη σαφήνεια από την πρώτη στιγμή, όταν αρκετοί από τους σημερινούς αντιμνημονιακούς... γιαλαντζί σφύριζαν αδιάφορα.

Γερμανός γκαουλάιτερ

Ασφυκτικό διεθνή οικονομικό έλεγχο της χώρας μας απαιτεί πλέον το Βερολίνο. Έτσι, όπως προκύπτει από έγγραφο το οποίο διένειμαν οι Γερμανοί στο Euro Working Group της Παρασκευής 27 Ιανουαρίου 2012 και το οποίο είδε το φως της δημοσιότητας (Το Βήμα, 29/1/2012), η Μέρκελ απαιτεί την εγκατάσταση
επιτρόπου στο υπουργείο Οικονομικών, ο οποίος, ενδεδυμένος τον ευρωπαϊκό μανδύα, θα προστατεύει τα γερμανικά συμφέροντα. Ειδικότερα, θα έχει δικαίωμα βέτο σε σχέση με τις δαπάνες που θα γίνονται και θα διασφαλίζει ότι από τους φόρους που θα εισπράττονται από το Ελληνικό Δημόσιο θα αποπληρώνεται κατά προτεραιότητα το χρέος και ό,τι απομένει –αν απομένει– θα πηγαίνει στην πληρωμή μισθών, συντάξεων και των λοιπών δαπανών του κοινωνικού κράτους (Υγεία, Παιδεία κ.λπ.).

Από τη στρατηγική αυτή δεν φαίνεται να ξεφεύγουν ούτε και οι απολύτως αναγκαίες αμυντικές δαπάνες, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται η αποδυνάμωση της άμυνας της χώρας, σε μια φάση που αναμένεται η όξυνση των εντάσεων στην περιοχή λόγω ΑΟΖ κ.λπ.

Και Γερμανός «υπουργός Ελλάδος»

Η παραπάνω εξέλιξη αποτελεί το τελευταίο στάδιο του σχεδιασμού για τη μετατροπή της χώρας μας σε γερμανικό προτεκτοράτο.

Όπως έχουμε ήδη αναλύσει στο βιβλίο μας Το Μνημόνιο της Χρεοκοπίας και ο Άλλος Δρόμος – Πειραματόζωον η Ελλάς (σελ. 573-582), πρώτος με δήλωσή του ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Focus, επισήμανε ότι η δήθεν διάσωση της Ελλάδας οδηγεί σε περαιτέρω περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας.

Ακολούθησε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που με κυνικό και σαφή τρόπο επισήμανε ότι «ένα κράτος με προβλήματα που ζητά τη βοήθεια των εταίρων του θα πρέπει σε αντάλλαγμα να εκχωρήσει ένα μέρος της εθνικής του κυριαρχίας στην ΕΕ».

Στη συνέχεια, ο σύμβουλος του Σαρκοζί, Φιλίπ Σαλμέν, δήλωσε ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει ευρωπαϊκό προτεκτοράτο και η ελληνική οικονομία να τεθεί υπό τη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή κι έτσι το ΕΣΠΑ και τα δάνεια που θα λάβει η χώρα μας από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα αφαιρέθηκαν από τη διαχείριση του Ελληνικού Δημοσίου και τέθηκαν υπό τη διαχείριση της «Ειδικής Ομάδας Κρούσης» της Κομισιόν που διόρισε ο Μπαρόζο, με επικεφαλής το Γερμανό Χορστ Ράιχενμπαχ. Μάλιστα, το Βήμα (31/7/2011), με τον τίτλο «Ποιος είναι ο Γερμανός “αντιβασιλέας”», παρουσίασε και το βιογραφικό του Ράιχενμπαχ.

Ακολούθησε ο σχεδιασμός για εγκατάσταση γκαουλάιτερ στα διάφορα υπουργεία, προκειμένου να ελέγχουν από κοντά την εφαρμογή του Μνημονίου, καταργώντας στην πράξη τους υπουργούς. Έτσι, «υπό την παρακολούθηση της σκιώδους κυβέρνησης των Βρυξελλών θα τεθούν από τις επόμενες εβδομάδες τα υπουργεία στην Αθήνα», επισήμανε ήδη από τα τέλη Ιουλίου 2011 το παραπάνω δημοσίευμα της εφημερίδας Το Βήμα.

Τέλος, ακολούθησε η απίθανη και προκλητική απόφαση της Μέρκελ να διορίσει τον Φούχτελ ως «υπουργό Ελλάδος», με έδρα το γερμανικό προξενείο της Θεσσαλονίκης.

Μπαρόζο: Μνημόνιο ή τανκς!

Καθώς οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και υπονομεύεται η κοινωνική θέση ευρύτατων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, το πολιτικό σύστημα διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Όσο, λοιπόν, η Μέρκελ και η τρόικα θα επιβάλλουν αντικοινωνικά μέτρα, τα οποία όχι μόνο οδηγούν στη φτώχεια εκατομμύρια συμπολίτες μας, αλλά πληγώνουν συνάμα και την εθνική μας αξιοπρέπεια, τόσο θα καταρρέει το σύστημα της ξένης εξάρτησης και οι κάθε λογής μηχανισμοί του.

Έτσι, μοναδικός τρόπος για τη διατήρηση και λειτουργία του συστήματος πολιτικής επιτήρησης και κηδεμονίας που έχει επιβληθεί στη χώρα μας θα είναι η ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών και η συνεχής αντιδημοκρατική εκτροπή. Προς την κατεύθυνση αυτή φαίνεται να έχει δρομολογήσει ευθύς εξαρχής τις διαδικασίες η τρόικα, αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψη τις δηλώσεις Μπαρόζο ήδη από τις 11 Ιουνίου 2010, σύμφωνα με τις οποίες κινδυνεύει δήθεν η Δημοκρατία στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Έτσι, καθώς η Μέρκελ δεν είναι διατεθειμένη να διαμορφώσει επαρκές πλαίσιο οικονομικής αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και ιδίως της κρίσης χρέους, είναι σαφές ότι σχεδιάζει πλέον τη μετατροπή της χώρας μας σε γερμανικό προτεκτοράτο με καταπάτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Διαθέτει δε στη φαρέτρα της και τη σχετική ευρωπαϊκή «ρήτρα αλληλεγγύης» στην καταστολή των κοινωνικών κινημάτων του άρθρου 222 της Συνθήκης Λειτουργίας της ΕΕ (ΣΛΕΕ). Αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ, σύμφωνα με τους όρους του παραπάνω άρθρου της ΣΛΕΕ, μπορεί να επεμβαίνει στο εσωτερικό των κρατών-μελών της για να καταστείλει τα διάφορα κοινωνικά κινήματα που αμφισβητούν το νεοφιλελεύθερο μονόδρομο και τα Μνημόνια και απαιτούν τη διαγραφή του επονείδιστου χρέους. Κι αυτή είναι μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη για την Ελλάδα ενόψει της επιβολής νέου σκληρού Μνημονίου μέχρι το 2050 και των αναμενόμενων ευρύτατων κοινωνικών αντιδράσεων. Επομένως, το δίλημμα του Μπαρόζο, «Μνημόνιο ή τανκς», πρέπει να αξιολογηθεί μέσα στο παραπάνω πλαίσιο.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα»

Νότης Μαριάς και Ε.ΛΑ.Δ.Α. στη Βέροια

2012-02-07T19:55:00.000+02:00

Διαβάστε εδώ το δημοσίευμα στο Verianet.gr

Ο Νότης Μαριάς και η Ε.ΛΑ.Δ.Α.στη Θεσ/κη: Να συγκροτήσουμε το αντιμνημονιακό μέτωπο εξουσίας. Πρέπει να πάμε δυνατά, να πάμε να δώσουμε τη μάχη

2012-02-07T19:30:00.000+02:00

Νότης Μαριάς: Γερμανικός νεοαποικισμός και Ευρώπη πολλών ταχυτήτων

2012-02-02T06:56:00.003+02:00

Στην πρόσφατη συνάντησή τους Μέρκελ και Σαρκοζί επιβεβαίωσαν την αποφασιστικότητά τους να προχωρήσουν ταχύτατα στην υπογραφή της δημοσιονομικής συνθήκης.

Με βάση το σχετικό σχεδιασμό, οι «Μερκοζί» επιθυμούν αυτό να γίνει το αργότερο εντός του Μαρτίου του 2012. Μάλιστα, ανεπίσημοι κύκλοι των δύο ηγετών έκαναν γνωστό ότι η διαπραγμάτευση της δημοσιονομικής συνθήκης προχωρά ταχύτατα και εξέφρασαν την αισιοδοξία τους ότι η υπογραφή της θα μπορούσε να γίνει από τους «17» της Ευρωζώνης την 1η Μαρτίου.

Για το λόγο αυτό, εντείνουν τις πιέσεις τους προς τις χώρες της Ευρωζώνης. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ιδωθεί και η πρόσφατη επίσκεψη του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών, κ. Βεστερβέλε, στην Αθήνα. Μάλιστα, σε σχετική τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών επισήμανε στους Έλληνες τηλεθεατές την υπέρμετρη δήθεν αλληλεγγύη που επέδειξε η Γερμανία προς την Ελλάδα μέσα από τη χορήγηση δανείου 22,3 δις ευρώ. Φυσικά, ο κ. Βεστερβέλε ξέχασε να επισημάνει ότι το εν λόγω δάνειο δόθηκε με τοκογλυφικό επιτόκιο και με την επιβολή σκληρών όρων πολιτικής και οικονομικής επικυριαρχίας των δανειστών μέσω του Μνημονίου.

Έτσι η γερμανική κρατική τράπεζα KfW, η οποία δανείζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με χαμηλό επιτόκιο, που σήμερα ανέρχεται σε 1%, δανείζει τη χώρα μας με επιτόκιο περί το 5% για δάνεια τριετούς διάρκειας, επιτόκιο που προσαυξάνεται κατά 1% σε περίπτωση μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας. Κι όλα αυτά χαρακτηρίζονται από τους Γερμανούς «αλληλεγγύη».
Μια αντίστοιχη «αλληλεγγύη» προετοιμάζουν για όλους τους λαούς της Ευρωζώνης οι «Μερκοζί» από την ώρα που θα τεθεί σε εφαρμογή η νέα δημοσιονομική συνθήκη.

Μια συνθήκη που στον πυρήνα της λογικής της βρίσκεται η θεωρία της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων και η οποία αποτελεί πλέον το κατεξοχήν εργαλείο για την εμπέδωση της «Ευρώπης των δανειστών» και τη σταδιακή μετατροπή των χωρών της ΕΕ σε προτεκτοράτα του γαλλογερμανικού άξονα.

Η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων υποστηρίχθηκε κυρίως από το γαλλογερμανικό άξονα με τη στενή επικουρία της Βρετανίας και αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερη πολεμική από τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Από το 1994 στη Γερμανία

Όπως έχουμε αναλύσει στο βιβλίο μας Για μια Ευρωπαϊκή Ένωση των πολιτών και της αλληλεγγύης (Αθήνα, 1997), ήδη από το Σεπτέμβριο του 1994 η CDU/CSU είχε εκδώσει σχετικό πολιτικό ντοκουμέντο στο οποίο εκφράζονταν οι θέσεις της για την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων.

Επρόκειτο για ένα ιδιαίτερα συγκροτημένο έγγραφο που προσδιόριζε με αρκετές λεπτομέρειες την αντίληψη των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών για το ζήτημα αυτό. Κατά τη CDU/CSU η ιδέα της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων, παρά τις νομικές και πρακτικές δυσκολίες που παρουσίαζε, θα έπρεπε να θεσμοθετηθεί στο πλαίσιο της Συνθήκης της ΕΕ. Η λύση αυτή ήταν απαραίτητη, ώστε να μην μπορεί κανένα κράτος να εμποδίσει τις προσπάθειες των υπόλοιπων κρατών-μελών που διέθεταν την ικανότητα και επιθυμούσαν τη στενότερη συνεργασία, προκειμένου να αποκτήσουν ταχύτερο βηματισμό στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η γαλλογερμανική συνεργασία αναμφίβολα αποτελούσε τον κινητήριο μοχλό του σκληρού πυρήνα της Ένωσης, τον οποίο συνιστούσαν οι χώρες της Benalux, δηλαδή το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο, μαζί με τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για το λόγο αυτό, ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ θα έπρεπε να συμμετέχει σε όλες τις κοινές δράσεις, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, να επικεντρώνεται σε θέματα που καλύπτει ο σημερινός χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης και «να συγκροτήσει μια νομισματική ένωση, η οποία θα αποτελούσε το σκληρό πυρήνα της πολιτικής ένωσης».

Όπως επισήμανε το 1994 η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία, καθώς αναμένονταν τότε να προσχωρήσουν στην ΕΕ τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, ήταν αναγκαία η δημιουργία του σκληρού πυρήνα της ΕΕ ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη διεύρυνση της ΕΕ με τις εν λόγω χώρες.

Η γαλλική Δεξιά

Αντίστοιχες θέσεις εξέφρασε την ίδια εποχή και η γαλλική Δεξιά μέσω του τότε πρωθυπουργού της Γαλλίας E. Balladur στις εφημερίδες LeFigaro και LeMonde. Επισήμανε, λοιπόν, σχετικά ότι η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων θα έπρεπε να γίνει αποδεκτή τουλάχιστον για ένα μεταβατικό στάδιο, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Κατά τον E. Balladur, έπρεπε να διαμορφωθεί ένας αποτελεσματικός και ομοιογενής κεντρικός πυρήνας, αρθρωμένος γύρω από τη Γαλλία και τη Γερμανία, και για το λόγο αυτό εισήγαγε τη θεωρία των ομόκεντρων κύκλων.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ευρώπη θα έπρεπε να αρθρωθεί σε τρεις ομόκεντρους κύκλους. Ο πρώτος κύκλος θα έπρεπε να συγκροτηθεί από τα κράτη που επιθυμούσαν στενή συνεργασία στον τομέα της νομισματικής πολιτικής αλλά και στο στρατιωτικό τομέα, αναδεικνύοντας από τότε ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινό νόμισμα χωρίς να διαθέτει πίσω του την αναγκαία στρατιωτική ισχύ.

Ο δεύτερος κύκλος θα μπορούσε να αποτελείται από τα υπόλοιπα εκτός Ευρωζώνης κράτη-μέλη της ΕΕ και ο τρίτος κύκλος θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει τρίτες χώρες, όπως η Ρωσία και οι χώρες της Μεσογείου, με αντικείμενο τη διπλωματική συνεργασία και τη συνεργασία σε θέματα ασφάλειας, οικονομίας και εμπορίου.

Η δημοσιονομική συνθήκη

Όπως έχουμε, λοιπόν, αναλύσει και σε προηγούμενα τεύχη των «Επικαίρων», η δημοσιονομική συνθήκη που προωθούν μετ’ επιτάσεως οι «Μερκοζί» στην ουσία αποτελεί εφαρμογή στην πράξη της θεωρίας της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων.

Έτσι, προωθούν μια συνθήκη με καθαρά διακυβερνητικά χαρακτηριστικά, που απαξιώνει τα δικαιώ ματα των εθνικών Κοινοβουλίων και του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Με τον τρόπο αυτό, εναποθέτουν όλες τις θεσμικές εξουσίες κυρίως στη διάσκεψη κορυφής των ηγετών της Ευρωζώνης, όπου κυριαρχούν αναντίρρητα οι «Μερκοζί», αλλά και στο Eurogroup, όπου και πάλι ο γαλλογερμανικός άξονας αποφασίζει κατά το δοκούν.

Με τον τρόπο αυτό, εγκαθιδρύονται σταδιακά εντός της ΕΕ σχέσεις νεοαποικιακού τύπου, όπου Βερολίνο και Παρίσι, ως η σύγχρονη κοινή μητρόπολη, θα μπορούν να επιβάλλουν τις πολιτικές τους αποφάσεις στα υπόλοιπα μέλη της Ευρωζώνης και της ΕΕ, πλην της Βρετανίας, με αντικείμενο τη συνεχή οικονομική τους τοκογλυφική και λοιπή αφαίμαξη. Κι αυτό θα γίνεται πλέον μέσω Μνημονίων υπό τη στενή επιτήρηση της εκάστοτε τρόικας.

Έτσι το «πειραματόζωον η Ελλάς» αποδείχτηκε ιδιαίτερα χρήσιμο και για το σχεδιασμό της θεσμοθέτησης του σύγχρονου ευρωπαϊκού νεοαποικισμού μέσω τρόικας και Μνημονίων. Το ερώτημα, βέβαια, παραμένει: Θα δεχτούν οι ευρωπαϊ κοί λαοί τους γαλλογερμανικούς σχεδιασμούς ή θα αντιδράσουν καθοριστικά; Τα δείγματα από τις αντιδράσεις των πολιτών στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Ιταλία και τις άλλες χώρες της ΕΕ είναι μέχρι στιγμής ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα»

Ομιλία Νότη Μαριά στους κατοίκους της Θέρμης σχετικά με τα χαράτσια και το σφετερισμό εξουσίας

2012-01-31T06:45:00.000+02:00

Συνέντευξη Νότη Μαριά. Νέες αποκαλύψεις για τους εκβιασμούς των Τροϊκανών

2012-01-29T21:30:00.003+02:00

Ακούστε εδώ

Νότης Μαριάς: Το αντιμνημονιακό μέτωπο πρέπει να κατέβει ενωμένο στις εκλογές - Όχι στα αντιδημοκρατικά σχέδια της Τρόικας

2012-01-29T20:42:00.002+02:00

Ακούστε εδώ.

Συγκέντρωση της Πρωτοβουλίας Αυτοοργάνωσης Πολιτών ενάντια στο Μνημόνιο, στην Κίσσαμο. Οι στόχοι για ξεπούλημα και λεηλασία της Ελλάδος δεν θα περάσουν

2012-01-26T14:24:00.000+02:00

Από τη συγκέντρωση στην Κίσσαμο

2012-01-26T12:19:00.002+02:00

Από το Συνέδριο της Επιτροπής Δράσης Ηρακλείου Κρήτης

2012-01-21T11:45:00.000+02:00

Η Ελλάδα να απειλήσει μέσω εξωδίκου τους δανειστές. Άν δεν το κάνουν, είναι τεράστιες οι ευθύνες απέναντι στο λαό και στους δικαστές. Η κατάσταση στη χώρα είναι χειρότερη και από τη γερμανική κατοχή

2012-01-20T12:30:00.000+02:00

Νότης Μαριάς: Η Ελλάδα μπορεί να ζητήσει και αποζημιώσεις λόγω της οικονομικής καταστροφής που έχει υποστεί με το μνημόνιο

2012-01-20T12:00:00.000+02:00

Παρακολουθείστε εδώ το βίντεο της συνέντευξης

Νότης Μαριάς: Αγωγή αποζημίωσης κατά των Ευρωπαίων δανειστών για την αποτυχία του Μνημονίου

2012-01-19T23:10:00.002+02:00

Η δήλωση του εκπροσώπου της Επιτροπής ότι θα καθυστερεί πλέον κατά ένα τρίμηνο τουλάχιστον η καταβολή των επομένων δόσεων του πρώτου δανειακού πακέτου των 110 δις ευρώ αιφνιδίασε την τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου.

Κι αυτό για δύο λόγους. Αφενός μεν διό τι δημιουργεί αυξημένες πιέσεις σε σχέση με την αναχρημαδότηση των δανειακών αναγκών της Ελλάδας και, αφετέρου, επειδή δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σε σχέση με το δεύτερο δανειακό πακέτο που αναμένεται να δρομολογηθεί (;) μετά την ολοκλήρωση του PSI και την επιβολή του «σούπερ» Μνημονίου.

Στα 73 δις ευρώ ο μέχρι τώρα δανεισμός
Μετά την έγκριση της εκταμίευσης και της έκτης δόσης, η χώρα μας έχει δανειοδοτηθεί από τις χώρες της Ευρωζώνης, την κρατική γερμανική τράπεζα KfW και το ΔΝΤ με το συνολικό ποσό των 73 δις ευρώ.

Κατά τα συμφωνηθέντα, λοιπόν, απομένει το ποσό των 37 δις ευρώ, που σχεδιάζεται να ενσωματωθεί στο δεύτερο πακέτο δανειοδότησης, που, όμως, ακόμη δεν έχει συναφθεί, αφού εκκρεμούν η υπογραφή και η κύρωση της νέας δανειακής σύμβασης.

Επομένως, σύμφωνα με το σχετικό προγραμματισμό που παραμένει ακόμη σε ισχύ και ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της δανειακής σχέσης Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης - ΔΝΤ και των σχετικών Μνημονίων, το υπόλοιπο ποσό των 37 δις ευρώ θα πρέπει να καταβληθεί ως ακολούθως, σύμφωνα με τον πίνακα που παρατίθεται.

Δανεικά δεν υπάρχουν
Όπως έχουμε ήδη επισημάνει (βλ. «Επίκαιρα», τ. 111, 1-7/12/2011), οι δανειστές κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, ακριβώς λόγω της αύξησης των επιτοκίων δανεισμού τους, οδηγούνται σταδιακά σε αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεών τους έναντι της Ελλάδας που απορρέουν από τη σχετική δανειακή σύμβαση.

Κι αυτό διότι, ενώ κατά το παρελθόν μπορούσαν να δανειστούν με χαμηλά επιτόκια από τις αγορές και στη συνέχεια να δανείζουν με τα κεφάλαια αυτά την Ελλάδα, επιβάλλοντας ταυτόχρονα τοκογλυφικά επιτόκια, τώρα τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας, της Ισπανίας και του Βελγίου έχουν αυξηθεί υπέρμετρα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν πλέον να δανείζουν με κέρδος την Ελλάδα.

Ταυτόχρονα, Πορτογαλία και Ιρλανδία τέθηκαν εκτός παιχνιδιού, αφού έχουν ενταχθεί στο δήθεν μηχανισμό στήριξης, ενώ ακόμη και η Γαλλία βλέπει ότι στο προσεχές μέλλον θα αντιμετωπίσει αυξημένα προβλήματα στη δανειοδότησή της από τις αγορές.

Η όλη κατάσταση επιτείνεται λόγω και του αυξημένου προγράμματος δανεισμού που καλείται να καλύψει κάθε χώρα της Ευρωζώνης για το 2012 και, μάλιστα, το α’ τρίμηνο.

Όλ’ αυτά, λοιπόν, δημιουργούν ένα δύσκολο τοπίο, με αποτέλεσμα οι χώρες της Ευρωζώνης να αναζητούν διάφορες δικαιολογίες προκειμένου να μην ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους έναντι της Ελλάδας, που πηγάζουν από την παραπάνω δανειακή σύμβαση. Εξ ου και τα περί δήθεν ευθύνης της Ελλάδας, για τις μελλοντικές καθυστερήσεις καταβολής των επομένων δόσεων του πρώτου δανείου που ανακοίνωσε η Επιτροπή.

Στο Δικαστήριο της ΕΕ
Ταυτόχρονα, όπως προκύπτει από δημόσιες δηλώσεις της Μέρκελ, του Σόιμπλε, της Λαγκάρντ αλλά και του Τόμσεν, το Μνημόνιο απέτυχε διότι η συνταγή που επιβλήθηκε από τους δανειστές στην Ελλάδα ήταν εντελώς λανθασμένη. Αυτό, άλλωστε, έχουν ήδη τεκμηριώσει με αναλύσεις τους, πέραν των άλλων, και αρκετοί διεθνούς φήμης οικονομολόγοι, όπως ο Κρούγκμαν, ο Στίγκλιτς κ.λπ.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα άρθρα 14 (2) και 14 (3) της δανειακής σύμβασης Ελλάδας - κρατών Ευρω ζώνης, οποιαδήποτε διένεξη σε σχέ ση με τη νομιμότητα, την ισχύ, την ερμηνεία ή την εκτέλεση της εν λόγω σύμβασης υποβάλλεται στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της ΕΕ, οι αποφάσεις του οποίου είναι πλήρως δεσμευτικές και εκτελεστές από τα συμβαλλόμενα μέρη.

Αυτό σημαίνει ότι η χώρα μας δικαιούται πλέον να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ κατά των δανειστών κρατών-μελών της Ευρωζώνης και να ζητήσει αποζη μίωση για τις ζημίες που έχει υποστεί η ελληνική οικονομία λόγω της επιβολής από τους δανειστές του Μνημονίου της χρεοκοπίας.

Μόνο οι ζημίες στην κεφαλαιοποίη ση των ελληνικών επιχειρήσεων που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών από την εποχή του Μνημονίου και εντεύθεν ανέρχονται σε 81 δις ευρώ (βλ. Το Βήμα, 24/12/2011). Στο ποσό αυτό θα πρέπει να προστεθούν και οι ζημίες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών αλλά και οι απώλειες των εισοδημάτων των μισθωτών και των συνταξιούχων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, που ανέρχονται σε εκατοντάδες δις ευρώ.

Επίσης, θα πρέπει να προστεθεί και η ζημία που έχει υποστεί η φήμη της χώρας μας, η οποία διασύρεται από τους δανειστές διεθνώς, ιδίως με διάφορες απίθανες δηλώσεις των ηγεσιών των κρατών-μελών της Ευρωζώνης.

Δικαστική προσφυγή και για τον ετεροχρονισμό των δόσεων
Επιπλέον, η χώρα μας διατηρεί ακέραιο το δικαίωμά της να προσφύγει κατά των δανειστών κρατών-μελών της Ευρωζώνης στο Δικαστήριο της ΕΕ προκειμένου να υποχρεωθούν να τηρήσουν τα συμφωνηθέντα, ιδίως σε σχέση με το συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα καταβολής των επομένων δόσεων του πρώτου πακέτου δανειοδότησης.

Κι αυτό πρέπει να γίνει άμεσα, διότι η ανακοίνωση της Επιτροπής περί ετεροχρονισμού καταβολής των επόμενων δόσεων είναι εντελώς αντισυμβατική και παράνομη, αφού δεν εδράζεται σε δήθεν αθέτηση εκ μέρους της ελληνικής πλευράς των υποχρεώσεών της εκ της δανειακής συμβάσεως. Αντίθετα, όπως ανέφερε η ίδια η Επιτροπή, ο ετεροχρονισμός οφείλεται στην καθυστέρηση καταβολής της έκτης δόσης.

Επισημαίνεται ότι ενώ η έκτη δόση είχε ήδη εγκριθεί από το Eurogroup στις 21/10/2011, γεγονός που σημαίνει ότι η ελληνική πλευρά είχε τηρήσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις, οι δανειστές, με απόφαση της Μέρκελ, αρνήθηκαν παράνομα και αντισυμβατικά τη σχετική εκταμίευση της δόσης που επρόκειτο να γίνει στα μέσα Νοεμβρίου του 2011 (βλ. Το Βήμα, 21/10/2011), με το αιτιολογικό ότι η ελληνική πλευρά είχε εκδηλώσει τη διάθεση να διενεργήσει δημοψήφισμα για τις αποφάσεις της 26ης-27ης Οκτωβρίου.

Επιπλέον και με δεδομένο ότι στις 20 Μαρτίου του 2012 η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει 14,4 δις ευρώ για την αποπληρωμή σχετικού ομολόγου (βλ.BankingNews,6/1/2012), η απόφαση των δανειστών για τρίμηνο ετεροχρονισμό των σχετικών δόσεων σπρώχνει σε μεγάλο βαθμό την ελληνική πλευρά στο χείλος της αβύσσου.

Επομένως, η κυβέρνηση πρέπει να προσφύγει άμεσα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά των δανειστών, διότι διαφορετικά θα είναι υπόλογη ενώπιον του ελληνικού λαού σε περίπτωση που η χώρα μας οδηγηθεί σε περιπέτειες.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 12/1/12

Νότης Μαριάς: Παράταση του Μνημονίου και νέα εξάρτηση

2012-01-19T22:55:00.002+02:00

Τα πρόσφατα δημοσιεύματα περί παράτασης του Μνημονίου μέχρι το 2020 αναμφίβολα πυροδότησαν κλίμα αντιδράσεων στην ελληνική κοινωνία, η οποία, έχοντας βιώσει την αντιλαϊκή λαίλαπα των μέτρων του Μνημονίου, παλεύει για την πλήρη κατάργησή του.

Με χλιαρό τρόπο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπάθησε να
διαψεύσει τα περί παράτασης του Μνημονίου. Στο πλαίσιο αυτό ο εκπρόσωπος της Επιτροπής δήλωσε «αρνούμαι κατηγορηματικά την προετοιμασία μιας τέτοιας επέκτασης του παρόντος προγράμματος» (Η Καθημερινή, 21/9/2010, σελ. 23). Το ζήτημα βέβαια της παράτασης του Μνημονίου τέθηκε με έμμεσο τρόπο από την ελληνική πλευρά πριν από καιρό.

Έτσι, από την πλευρά του ΙΟΒΕ προ διμήνου ξεκίνησε η ζύμωση να επεκταθεί το δανειακό πρόγραμμα Ελλάδας/ΔΝΤ/χωρών Ευρωζώνης για άλλα τρία χρόνια σε περίπτωση που οι χρηματαγορές δεν πειστούν από το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας.

Μάλιστα κάτι τέτοιο για το ΙΟΒΕ ήταν προτιμότερο από οποιαδήποτε αναδιάρθρωση χρέους (Ισοτιμία, 10/7/2010, σελ. 4). Πολύ δε, περισσότερο, συνέχισε το ΙΟΒΕ, που η Ελλάδα για τη διετία 2014-2015 θα χρειαστεί δάνεια 60 δις ευρώ (Ισοτιμία, ό.π.).

Μνημόνιο και Μηχανισμός Δημοσιονομικής Σταθερότητας

της Ευρωζώνης

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι στις 25 Μαρτίου 2010, έπειτα από έντονη πίεση των αγορών να ληφθούν μέτρα για τη στήριξη του ευρώ, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωζώνης αποφάσισαν τη δημιουργία Μηχανισμού στήριξης της Δημοσιονομικής Σταθερότητας (ΜΔΣ) στην Ευρωζώνη.

Κύριο στοιχείο του ΜΔΣ είναι ο διακυβερνητικός του χαρακτήρας με έντονη την ατλαντική του διάσταση, αφού προσδίδει σημαντικό ρόλο και ανάμειξη στην Ευρωζώνη στο ΔΝΤ. O ΜΔΣ προβλέπει ότι τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα συνεισφέρουν κεφάλαια με τη μορφή συντονισμένου διμερούς δανεισμού στο πλαίσιο δέσμης η οποία θα περιλαμβάνει ουσιαστική χρηματοδότηση του ΔΝΤ και πλειοψηφική ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Το Βερολίνο διατήρησε το δικαίωμα βέτο, αφού οποιαδήποτε εκταμίευση σχετική με το διμερή δανεισμό αποφασίζεται ομόφωνα από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, βάσει αυστηρών προϋποθέσεων (conditionality), καθώς και αξιολόγησης της Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

Στη συνέχεια η Ελλάδα υπέβαλε αίτημα ενεργοποίησης του ΜΔΣ και οι υπουργοί Οικονομικών του Eurogroup εξέδωσαν την απόφασή τους για ένταξη της χώρας μας στο ΜΔΣ στις 11 Απριλίου 2010. Προϋπόθεση χορήγησης των δανείων ήταν η εκπόνηση και η εφαρμογή τριετούς προγράμματος «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας που έλαβε τη μορφή του γνωστού μας Μνημονίου.

Το πακέτο «στήριξης» που τελικά εγκρίθηκε ήταν δάνεια της τάξης των 110 δις ευρώ από τα οποία 30 δις από το ΔΝΤ και τα υπόλοιπα 80 δις από τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης με τη μορφή διμερών οργανωμένων δανείων. Τα δάνεια του ΜΔΣ χορηγούνται με αναλογία 8 προς 3 από χώρες της Ευρωζώνης και από το ΔΝΤ και η εκταμίευσή τους πέραν των άλλων εξαρτάται από την τήρηση του Μνημονίου.

Παράταση του Μνημονίου

Παράταση του Μνημονίου σημαίνει παραμονή της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ζωής υπό την κηδεμονία και τον άμεσο έλεγχο της τρόικας. Σημαίνει περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, διάλυση του εναπομείναντος κοινωνικού κράτους κ.λπ. Σημαίνει επιπλέον συρρίκνωση της αυτοδιοίκησης. Σημαίνει εμπέδωση και σταθεροποίηση των όρων λειτουργίας της νέας εξάρτησης της χώρας μας από το ΔΝΤ και τις χώρες τις Ευρωζώνης.

Ένα τέτοιο σενάριο πάντως φαίνεται να επιθυμεί περισσότερο η γαλλική πλευρά καθότι οι γαλλικές τράπεζες είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένες στο ελληνικό δημόσιο χρέος απ’ ό,τι οι γερμανικές, αφού σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ (Έκθεση 10/110, σελ. 127) στο τέλος του 2009 από τα 150 δις ευρώ Ελληνικού Δημοσίου χρέους που κατείχαν οι ξένες τράπεζες, το 36% το κατείχαν οι γαλλικές τράπεζες έναντι 21% των γερμανικών τραπεζών.

Η κατάσταση αυτή δεν φαίνεται να έχει αλλάξει δραματικά τους τελευταίους μήνες.

Η γερμανική θέση

Πάντως προ μηνών ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να παραταθεί χρονικά το πρόγραμμα στήριξης προς την ελληνική οικονομία.

Μάλιστα επισήμανε ότι σε περίπτωση αποτυχίας του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή του Μνημονίου, ετοιμάζεται η λύση της «ελεγχόμενης πτώχευσης» που έχουμε ήδη αναλύσει στα «Επίκαιρα» (8/7/2010, σελ. 36-39) σύμφωνα με την οποία το υπό πτώχευση κράτος χάνει τα δικαιώματά του στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και η δημόσια και ιδιωτική του κρατική περιουσία ρευστοποιείται προκειμένου να ικανοποιηθούν οι δανειστές του (κυρίως τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ), ενώ προβλέπεται και διαδικασία απομείωσης (hair cut) του χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές και τις τράπεζες.

Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται η θεσμοθέτηση της διαδικασίας της «ελεγχόμενης πτώχευσης» στο πλαίσιο της ΕΕ. Τη θεσμική αυτή μεταρρύθμιση πρότεινε προ ημερών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο η κυρία Μέρκελ.

Επομένως, μέχρις ότου θεσμοθετηθεί η «ελεγχόμενη πτώχευση», οι Γερμανοί θα κρατούν την ελληνική οικονομία διασωληνομένη στην εντατική του Μνημονίου.

Το ΔΝΤ

Από την πλευρά πάντως του ΔΝΤ δεν έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο επιμήκυνσης του δανειακού προγράμματος Ελλάδας/ΔΝΤ και επομένως αντίστοιχης παράτασης του Μνημονίου. Μια τέτοια εξέλιξη είναι προφανές ότι θα άφηνε στη χώρα μας ως μοναδικό τοποτηρητή το ΔΝΤ.

Λύση του ελληνικού προβλήματος μέσω της ΕΚΤ

Και όμως υπάρχει μερική λύση του ελληνικού προβλήματος του δημοσίου χρέους μέσω της ΕΚΤ. Σύμφωνα με στοιχεία η ΕΚΤ κατέχει σήμερα ελληνικά κρατικά ομόλογα αξίας περίπου 60 δις ευρώ τα οποία μάλιστα έχει αποκτήσει, σύμφωνα με δημοσιεύματα, σε συμφέρουσες τιμές με έκπτωση περίπου 30%.

Έτσι η ΕΚΤ θα μπορούσε να δανειοδοτήσει το ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο αντίστοιχο με αυτό που χρεώνει στις ιδιωτικές τράπεζες, το οποίο σήμερα κινείται στα επίπεδα του 1%, προκειμένου η Ελλάδα να αγοράσει τα εν λόγω ελληνικά κρατικά ομόλογα της ΕΚΤ και μάλιστα με έκπτωση 20-25%. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να αρχίσει να μειώνεται σταδιακά το ελληνικό δημόσιο χρέος χωρίς ταυτόχρονη τοκογλυφική επιβάρυνση της χώρας μας.

Ταυτόχρονα η ΕΚΤ θα μπορούσε να επεκτείνει τη χαμηλότοκη αυτή δανειοδότηση προς την Ελλάδα προκειμένου να αντιμετωπίσει με επιτυχία η χώρα μας τις δανειακές της ανάγκες τα προσεχή χρόνια, έξω από Μνημόνια και κηδεμονίες. Μια τέτοια ρύθμιση είναι πλέον πολιτικά επιβεβλημένη. Μάλιστα, παρά τα όσα υποστηρίζονται από διάφορες πλευρές, μια τέτοια ενέργεια της ΕΚΤ όχι μόνο δεν απαγορεύεται από τις κείμενες διατάξεις του δικαίου της ΕΕ, αλλά αντίθετα επιτρέπεται. Αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 23/9/10

Ομιλία του Νότη Μαριά στην Αυτοοργάνωση Πολιτών στην Κρήτη

2012-01-16T09:51:00.000+02:00

Δείτε εδώ το βίντεο

Νότης Μαριάς: Δημοσιονομική συνθήκη και «ενισχυμένη συνεργασία»

2012-01-14T12:20:00.002+02:00

Tο σχέδιο της νέας ευρωπαϊκής δημοσιονομικής συνθήκης που αναλύσαμε στο προηγούμενο τεύχος των «Επικαίρων» στηρίζεται στην αντίληψη της Μέρκελ ότι στην παρούσα φάση το ευρωπαϊκό εγχείρημα θα πρέπει να οικοδομηθεί με βάση τη θεωρία της «Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων».

Σύμφωνα με τη γερμανική στρατηγική, όσα κράτη-μέλη της ΕΕ επιθυμούν εντονότερη σ’ έκταση και βάθος οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση δεν θα πρέπει να εμποδίζονται από τα υπόλοιπα «απρόθυμα» κράτη-μέλη να προχωρήσουν προς την κατεύθυνση αυτή.

Στο πλαίσιο αυτό, η δημοσιονομική συνθήκη θα τεθεί σε εφαρμογή εφόσον επικυρωθεί όχι από το σύνολο των κρατών της Ευρωζώνης, αλλά από εννέα τουλάχιστον κράτη-μέλη της. Αυτό σημαίνει ότι οι «Μερκοζί», προκειμένου να επιβάλουν τη σκληρή δημοσιονομική λιτότητα, αρκούνται στη δημιουργία σε πρώτη φάση μιας «μικρής Ευρωζώνης».

Κλειδί για την εφαρμογή στην πράξη της δημοσιονομικής συνθήκης, σύμφωνα με το άρθρο 10, αποτελεί η διαδικασία της «ενισχυμένης συνεργασίας» που προβλέπεται ήδη από το δίκαιο της ΕΕ.

Από το Μάαστριχτ στη Λισαβόνα
Η «Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων» είχε ήδη επιτραπεί σε περιορισμένο βαθμό από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ για δύο μόνο κράτη-μέλη: τη Βρετανία και τη Δανία.

Στη συνέχεια, με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, θεσμοθετήθηκε και τυπικά η «Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων», μέσα από τη διαδικασία της τότε αποκαλούμενης «στενότερης συνεργασίας ή ευελιξίας», που μπορούσε να αξιοποιηθεί από όλα τα τότε κράτη-μέλη της ΕΕ, αφορούσε σε διάφορα πεδία εφαρμογής και μπορούσε να ασκηθεί υπό αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις.

Οι ευρωπαϊκές συνθήκες μετά την αναθεώρηση της Λισαβόνας προσδιορίζουν αναλυτικά τους όρους και τις προϋποθέσεις εφαρμογής της διαδικασίας της «ενισχυμένης συνεργασίας».
Στο πλαίσιο αυτό, τόσο στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) όσο και στη Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) περιλαμβάνονται «διατάξεις περί των ενισχυμένων συνεργασιών».

Σύμφωνα, λοιπόν, με το άρθρο 20 της ΣΕΕ, η «ενισχυμένη συνεργασία» μπορεί να καθιερωθεί στο πλαίσιο των μη αποκλειστικών αρμοδιοτήτων της ΕΕ. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να καθιερωθεί στον τομέα της νομισματικής πολιτικής, αφού η εν λόγω πολιτική εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των αποκλειστικών αρμοδιοτήτων της ΕΕ.

Μπορεί, όμως, να εφαρμοστεί στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής και ιδίως στο πλαίσιο της άσκησης της δημοσιονομικής πολιτικής, που αποτελεί, άλλωστε, και αντικείμενο της υπό διαπραγμάτευση δημοσιονομικής συνθήκης.

Οι «ενισχυμένες συνεργασίες» πρέπει να έχουν ως σκοπό:
1. Να διευκολύνουν την πραγμάτωση των στόχων της ΕΕ.
2. Να διαφυλάξουν τα συμφέροντα της ΕΕ.
3. Να ενισχύσουν τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ταυτόχρονα, πρέπει να σέβονται τις συνθήκες και το δίκαιο της ΕΕ, να μην θίγουν την εσωτερική αγορά ούτε την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή. Τέλος, δεν θα πρέπει να συνιστούν διάκριση ή φραγμό στις συναλλαγές μεταξύ των κρατών-μελών ούτε να προκαλούν στρεβλώσεις του μεταξύ τους ανταγωνισμού.

Επιπροσθέτως, οι «ενισχυμένες συνεργασίες» πρέπει να είναι ανοιχτές σε όλα τα κράτη-μέλη, να σέβονται τα δικαιώματα όσων κρατών-μελών της ΕΕ δεν συμμετέχουν σε αυτές, ενώ από την πλευρά τους τα μη συμμετέχοντα κράτη-μέλη δεν πρέπει να παρεμποδίζουν την εφαρμογή των «ενισχυμένων συνεργασιών».

Εννέα κράτη-μέλη
Τα κράτη, λοιπόν, που επιθυμούν να καθιερώσουν μεταξύ τους «ενισχυμένη συνεργασία» μπορούν να προσφεύγουν στα θεσμικά όργανα της ΕΕ και να ασκούν τις αρμοδιότητες αυτές εφαρμόζοντας τις κατάλληλες διατάξεις της ΣΕΕ και της ΣΛΕΕ.
Για το λόγο αυτό, απευθύνουν σχετική αίτηση στην Επιτροπή, καθορίζοντας ταυτόχρονα το πεδίο εφαρμογής της «ενισχυμένης συνεργασίας» και τους επιδιωκόμενους στόχους της.

Η «ενισχυμένη συνεργασία» εγκρίνεται με απόφαση του Συμβουλίου ως έσχατη λύση και αφού διαπιστωθεί ότι οι επιδιωκόμενοι στόχοι της συνεργασίας αυτής δεν μπορούν να επιτευχθούν μέσα σε εύλογο χρόνο από την Ένωση στο σύνολό της.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η εξουσιοδότηση για την καθιέρωση «ενισχυμένης συνεργασίας» παρέχεται από το Συμβούλιο βάσει προτάσεως της Επιτροπής και κατόπιν έγκρισης του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η «ενισχυμένη συνεργασία» απαιτεί συμμετοχή τουλάχιστον εννέα κρατών-μελών της ΕΕ. Σημειωτέον ότι και η δημοσιονομική συνθήκη για να τεθεί σε εφαρμογή απαιτεί την επικύρωσή της τουλάχιστον από εννέα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης.

Η «ενισχυμένη συνεργασία» εν δράσει
Από τα παραπάνω, λοιπόν, προκύπτει ότι, στο βαθμό που θα δημιουργηθεί μια ομάδα πρόθυμων κρατών-μελών της ΕΕ, οι «ενισχυμένες συνεργασίες» μπορούν να αφορούν σε διάφορα πεδία εφαρμογής. Μάλιστα, σε κάθε «ενισχυμένη συνεργασία» δεν απαιτείται καν να συμμετέχουν τα ίδια κράτη-μέλη. Έτσι, διαφορετική μπορεί να είναι η σύνθεση των εννέα κρατών-μελών της ΕΕ για «ενισχυμένη συνεργασία» στο πεδίο της δημοσιονομικής πολιτικής απ’ αυτή στο πεδίο του περιβάλλοντος ή της ενέργειας.

Οι πράξεις που θεσπίζονται στο πλαίσιο της «ενισχυμένης συνεργασίας» δεσμεύουν μόνο τα κράτη-μέλη που συμμετέχουν σε αυτή. Στις συζητήσεις που διεξάγονται στο Συμβούλιο μπορούν να συμμετέχουν όλα τα κράτη-μέλη, πλην, όμως, ψηφίζουν μόνο τα μέλη του Συμβουλίου που αντιπροσωπεύουν τα κράτη-μέλη που συμμετέχουν στην «ενισχυμένη συνεργασία».

Οι δαπάνες που απορρέουν από την εφαρμογή της «ενισχυμένης συνεργασίας», πέραν των διοικητικών εξόδων των θεσμικών οργάνων, βαρύνουν μόνο τα συμμετέχοντα κράτη, εκτός εάν το Συμβούλιο αποφασίσει ομόφωνα άλλως.

Περιθωριοποίηση των εθνικών Κοινοβουλίων
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η «ενισχυμένη συνεργασία» ως δια δικασία περιθωριοποιεί τα εθνικά Κοινοβούλια, τα οποία δεν παίζουν σχεδόν κανένα ρόλο στην όλη διαδικασία. Με τον τρόπο αυτό συνεχίζεται η πλήρης απαξίωση των θεσμών της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας στα κράτη-μέλη της ΕΕ και η συνακόλουθη απονομιμοποίηση του πολιτικού τους συστήματος.

Η δημοσιονομική συνθήκη
Σύμφωνα, λοιπόν, με το άρθρο 10 της δημοσιονομικής συνθήκης, και ειδικότερα στον τομέα της οικονομικής διακυβέρνησης, τα συμβαλλόμενα μέρη αναλαμβάνουν τη δέσμευση, τηρουμένων των διατάξεων των Συνθηκών της ΕΕ, να κάνουν χρήση όπου είναι αναγκαίο της διαδικα σίας «ενισχυμένης συνεργασίας», σε τομείς που είναι καθοριστικοί για την ομαλή λειτουργία της Ευρωζώνης, χωρίς να υπονομεύεται η ενιαία αγορά.

Λαμβάνοντας υπόψη τις σχετικές αποφάσεις των ηγετών της Ευρωζώνης της 8ης-9ης Δεκεμβρίου 2011, οι τομείς στους οποίους σχεδιάζεται η αξιοποίηση της «ενισχυμένης συνεργασίας» αναμένεται να αφορούν κυρίως στη φορολογία, στις εργασιακές σχέσεις και στην κοινωνική πολιτική.

Με τον τρόπο αυτό σχεδιάζουν οι «Μερκοζί» να παρακάμψουν εντελώς τα εθνικά Κοινοβούλια και να δρομολογήσουν την «κινεζοποίηση» της Ευρωζώνης.

Η μέχρι στιγμής εύγλωττη σιωπή της κυβέρνησης Παπαδήμου και των κομμάτων του Μνημονίου για τους παραπάνω σχεδιασμούς του γερμανογαλλικού άξονα δεν εκπλήσσει βεβαίως κανέναν.
Από την άλλη, όπως δείχνουν και οι συνεχείς μετρήσεις της κοινής γνώμης, ο ελληνικός λαός δεν είναι διατεθειμένος να αποδεχτεί την «κινεζοποίηση» των μισθών και των συντάξεών του. Και θα παλέψει ενωμένος για να απαλλαγεί από τα κόμματα του Μνημονίου, την κυβέρνηση Παπαδήμου και την τρόικα.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 5/1/12

Ημερίδα εξόδου από την κρίση, Σάββ 14 Ιαν 2012

2012-01-10T12:51:00.008+02:00

Οργανώνει η Ομάδα Ανεξάρτητων Πολιτών Σαρωνικού
Ώρα 10.00 το πρωί έως 20.00

Στην αίθουσα της παλαιάς Βουλής των Ελλήνων, Σταδίου 13, στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη, Αθήνα.

Ομιλητές: Π. Γεννηματάς, Γ. Καισάριος, Γ. Κατρούγκαλος, Α. Κιντής, Ν. Λυγερός, Ν. Μαριάς, Δ. Μπουραντάς, Ι. Σακκάς
Δείτε εδώ την πρόσκληση
και το ιστολόγιο

Για το Ελευθέριος Βενιζέλος και άλλες λεηλασίες

2012-01-10T11:41:00.001+02:00

Για

Νότης Μαριάς: Η νέα ευρωπαϊκή δημοσιονομική συνθήκη

2012-01-05T17:17:00.002+02:00

Προχωρά πλέον με ταχύτατους ρυθμούς η διαπραγμάτευση για το «νέο δημοσιονομικό σύμφωνο» που αποφάσισαν οι ηγέτες της Ευρωζώνης στη συνάντησή τους στις Βρυξέλλες, στις 8 - 9 Δεκεμβρίου 2011.

Ήδη ένα πρώτο σχέδιο αυτής της νέας ευρωπαϊκής δημοσιονομικής συνθήκης διαβιβάστηκε από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Βαν Ρομπάι, στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ, στην Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η νέα συνθήκη, που τιτλοφορείται «Διεθνής συνθήκη για μια ενισχυμένη Οικονομική Ένωση», αποτελείται από 6 «Τίτλους» που εμπεριέχουν 14 άρθρα. Διαθέτει ένα ιδιαίτερα εκτεταμένο προοίμιο, ενώ στο άρθρο 1 αναλύονται οι σκοποί και το πεδίο εφαρμογής της δημοσιονομικής συνθήκης, όπου επισημαίνεται ότι τα συμβαλλόμενα κράτη συμφωνούν στην ενίσχυση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και στην ενδυνάμωση του συντονισμού της οικονομικής πολιτικής και διακυβέρνησης.

Διακυβερνητική μέθοδος συνεργασίας

Βασικό στοιχείο της δημοσιονομικής συνθήκης είναι ο διακυβερνητικός της χαρακτήρας. Αυτό σημαίνει περιθωριοποίηση κυρίως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των εθνικών Κοινοβουλίων και δευτερευόντως της Επιτροπής.

Έτσι, όμως, δημιουργείται μείζον ζήτημα δημοκρατικής νομιμοποίησης, αφού οι διάφορες αποφάσεις θα λαμβάνονται είτε από τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης, που θεσμοθετείται πλέον και τυπικά (άρθρο 13), είτε από το Eurogroup, δηλαδή από όργανα τα οποία δεν αντλούν απευθείας δημοκρατική νομιμοποίηση από τους λαούς των κρατών-μελών της ΕΕ.

Τήρηση του Δικαίου της ΕΕ

Στον «Τίτλο 2» επισημαίνεται ότι η δημοσιονομική συνθήκη θα εφαρμοστεί από τα συμβαλλόμενα μέρη με πλήρη τήρηση των ιδρυτικών συνθηκών και του Δικαίου της ΕΕ. Επιπλέον, στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου 2 καθορίζεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της ΕΕ, το Δίκαιο της ΕΕ υπερισχύει των διατάξεων της δημοσιονομικής συνθήκης σε περίπτωση σύγκρουσης.

Δημοσιονομική πειθαρχία

Στον «Τίτλο 3» της δημοσιονομικής συνθήκης περιλαμβάνονται τα άρθρα 3-8, που αφορούν σε ρυθμίσεις για τη δημοσιονομική πειθαρχία, με ιδιαίτερη έμφαση στη θεσμοθέτηση «φρένου χρέους». Στο πλαίσιο αυτό, κεντρικό στοιχείο αποτελεί, σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ. 2, η υποχρέωση των συμβαλλόμενων κρατών να θεσμοθετήσουν σε συνταγματικό ή αντίστοιχο επίπεδο το σχετικό «φρένο χρέους».

Πρόκειται για το πιο εκτεταμένο τμήμα της συνθήκης, με το οποίο επιβάλλεται στα συμβαλλόμενα μέρη ένα πλαίσιο επιπλέον δημοσιο νομικών υποχρεώσεων από αυτές που ήδη ισχύουν λόγω της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Έτσι, οι εθνικοί προϋπολογισμοί θα πρέπει πλέον να είναι ισοσκελισμένοι ή πλεονασματικοί (άρθρο 3 παρ. 1α).

Επίσης, τα συμβαλλόμενα μέρη υποχρεούνται να θεσμοθετήσουν ένα διορθωτικό μηχανισμό, ο οποίος θα ενεργοποιείται αυτόματα κάθε φορά που δημιουργείται δημοσιονομικό έλλειμμα άνω του 0,5% του ΑΕΠ. Ο εν λόγω μηχανισμός, παρότι θα προσδιορίζεται σε εθνικό επίπεδο, θα λειτουργεί στη βάση κοινών κανόνων που θα συμφωνηθούν από τα συμβαλλόμενα μέρη.

Και για να βάλει και το κερασάκι στην τούρτα, η δημοσιονομική συνθήκη επισημαίνει ότι η εν λόγω διαδικασία θα σέβεται πλήρως τις αρμοδιότητες των εθνικών Κοινοβουλίων. Για το κατά πόσο θα ισχύσει βέβαια αυτό καλό θα είναι να ρωτήσουν οι ενδιαφερόμενοι το ελληνικό ή το πορτογαλικό Κοινοβούλιο, που ψηφίζουν τους εθνικούς προϋπολογισμούς με βάση τις απαιτήσεις της τρόικας.

Ειδικότερα, σε σχέση με το δημόσιο χρέος, στο βαθμό που αυτό υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ, τα συμβαλλόμενα μέρη πρέπει να προχωρούν στην κατ’ έτος μείωσή του κατά το 1/20.

Μνημόνιο και κυρώσεις

Στα συμβαλλόμενα μέρη που τίθενται σε διαδικασία υπερβολικού ελλείματος επιβάλλεται Μνημόνιο, το οποίο αποκαλείται «πρόγραμμα δημοσιονομικής και οικονομικής εταιρικής σχέσης» (άρθρο 5).

Προς αποφυγήν, δε, πάσης παρεξηγήσεως, επισημαίνεται ρητά ότι το Μνημόνιο έχει πλήρη νομική ισχύ και συμπεριλαμβάνει αναλυτικά τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες για την αποτελεσματική διασφάλιση της μείωσης των υπερβολικών ελλειμμάτων.

Με το άρθρο 7 της δημοσιονομικής συνθήκης επιβάλλεται διαδικασία αυτόματης επιβολής κυρώσεων στα κράτη-μέλη που παραβιάζουν τις διατάξεις περί υπερβολικού ελλείμματος, εκτός κι αν αντιταχθεί ειδική πλειοψηφία των μελών της Ευρωζώνης.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι και με την ισχύουσα Συνθήκη Λειτουργίας της ΕΕ, στο τελικό στάδιο της διαδικασίας τήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας είναι δυνατόν να επιβληθούν στο απείθαρχο κράτος-μέλος σχετικές κυρώσεις. Πλην, όμως, αυτές δεν είναι αυτόματες, αλλά απαιτείται σχετική απόφαση του Συμβουλίου.

Στο Δικαστήριο της ΕΕ

Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 8 της δημοσιονομικής συνθήκης, κάθε συμβαλλόμενο μέρος που θεωρεί ότι ένα άλλο συμβαλλόμενο μέρος δεν τηρεί το «φρένο χρέους» μπορεί να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ.

Η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ είναι δεσμευτική για τους διαδίκους και το κράτος που κρίνεται ότι παραβιάζει το «φρένο χρέους» οφείλει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για τη συμμόρφωσή του προς την απόφαση του Δικαστηρίου εντός της χρονικής περιόδου που προσδιορίζε ται στην οικεία δικαστική απόφαση.

Δεδομένου, όμως, ότι στο εν λόγω άρθρο 8 δεν προβλέπεται και επιβολή κυρώσεων εναντίον όσων συμβαλλόμενων κρατών αρνούνται να συμμορφωθούν προς τις ως άνω αποφάσεις του Δικαστηρίου της ΕΕ, θεωρούμε ότι το εν λόγω άρθρο, τουλάχιστον υπό την παρούσα διατύπωσή του, δεν μπορεί να διαδραματίσει το σημαντικό ρόλο που επιθυμούσε η Μέρκελ.

Εκτός κι αν τροποποιηθεί και προβλεφθεί η επιβολή οικονομικών και λοιπών κυρώσεων εναντίον όσων κρατών παραβιάζουν τις εν λόγω αποφάσεις του Δικαστηρίου της ΕΕ. Πάντως, σημαντικός ρόλος ανατίθεται και στα εθνικά δικαστήρια για την εφαρμογή των εθνικών κανόνων που θεσπίζονται για την τήρηση του «φρένου χρέους».

«Κινεζοποίηση» μισθών

Ο «Τίτλος 4» περιλαμβάνει τα άρθρα 9-12 και αφορά στην οικονομική διακυβέρνηση. Πυλώνες της εν λόγω διακυβέρνησης αποτελούν το γνωστό μας «Σύμφωνο για το Ευρώ», με το οποίο «κινεζοποιούνται» οι μισθοί στην Ευρωζώνη και κατεδαφίζεται το κοινωνικό κράτος στο όνομα της ενίσχυσης της δήθεν ανταγωνιστικότητας.

Επιπλέον, προβλέπεται και η εφαρμογή του «ευρωπαϊκού εξαμήνου» για τον έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών από την Επιτροπή και ο συνακόλουθος περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας των κρατών της Ευρωζώνης.

Ενισχυμένη συνεργασία

Κλειδί για την εφαρμογή στην πράξη της δημοσιονομικής συνθήκης, σύμφωνα με το άρθρο 10, αποτελεί η αξιοποίηση της διαδικασίας της «ενισχυμένης συνεργα σίας» που προβλέπεται από το Δίκαιο της ΕΕ και η οποία, προκειμένου να ενεργοποιηθεί, απαιτούνται τουλάχιστον εννέα (9) κράτη-μέλη της ΕΕ.

Κατάργηση ομοφωνίας

Σύμφωνα με το άρθρο 14 παρ. 2, για να τεθεί σε ισχύ η δημοσιονομική συνθήκη απαιτείται η κύρωση και επικύρωσή της όχι από όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, αλλά μόνο από εννέα (9), όσα δηλαδή είναι και τα κράτη που απαιτούνται για την ενεργοποίηση της ενισχυμένης συνεργασίας.

Πειραματόζωον η Ελλάς

Όπως παρατηρεί κανείς, η δημοσιονομική συνθήκη στηρίζεται κυρίως στην εμπειρία που απέκτησε η τρόικα από την εφαρμογή του Μνημονίου στην Ελλάδα, η οποία αποτελεί το πειραματόζωο, προκειμένου να δοκιμαστούν στην Ευρωζώνη διάφορα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 29/12/11

Νότης Μαριάς και τα σενάρια χρεοκοπίας

2012-01-05T15:56:00.001+02:00

Θα τιμωρηθούν όσοι τολμήσουν να ξεπουλήσουν δημόσια περιουσία.

2011-12-26T12:19:00.002+02:00

Ανάλυση της Δανειακής Σύμβασης. Σοβαρή περίπτωση αντισυνταγματικότητας.

2011-12-26T11:28:00.004+02:00

Ο Νότης Μαριάς για τις αγωνιστικές δράσεις του λαού μας στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου

2011-12-19T11:29:00.001+02:00

Συνέντευξη στο Ράδιο 9 στις 30/10/2011. Ακούστε εδώ

Ο Νότης Μαριάς για τη νέα δανειακή σύμβαση

2011-12-19T11:27:00.000+02:00

Συνέντευξη στο Ράδιο 9 στις 6/11/2011. Ακούστε εδώ

Νότης Μαριάς: H EKT να δανείζει τα κράτη μέλη της ΕΕ και όχι οι τοκογλύφοι

2011-12-19T11:25:00.000+02:00

Ακούστε τη συνέντευξη στο Ράδιο 9

Εκδήλωση: Οικονομική κρίση και ανθρώπινα δικαιώματα

2011-12-18T21:28:00.004+02:00

Τιμώντας την 63η επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (10 Δεκεμβρίου) και την Ημέρα Διεθνούς Ανθρώπινης Αλληλεγγύης του ΟΗΕ (20 Δεκεμβρίου),
το Παρατηρητήριο Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑΔΟΠ) οργανώνει εκδήλωση με θέμα:

«Οικονομική κρίση και ανθρώπινα δικαιώματα»

Η εκδήλωση θα γίνει την Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 7 μ.μ. στην αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Γενναδίου 8 και Ακαδημίας γωνία, 7ος όροφος, τηλ. 210-3820062)

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει:
Χαιρετισμό από τον Παύλο Ναθαναήλ, συγγραφέα, δημοσιογράφο, Πρόεδρο της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Εισαγωγική ομιλία του Πάνου Τριγάζη, Προέδρου του ΠΑΔΟΠ

Την κεντρική ομιλία θα κάνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου, δικηγόρος, Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Νέων Ποινικολόγων, Γεν. Γραμματέας του ΠΑΔΟΠ.

Παρέμβαση θα κάνει ο Νότης Μαριάς, Καθηγητής Πανεπιστημίου.

Αποσπάσματα της Οικουμενικής Διακήρυξης και μηνύματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Γιάννης Βόγλης και Σμαράγδα Σμυρναίου και Δημήτρης Παπαγιάννης.

Μήνυμα του Γ. Γ. του Ο.Η.Ε. για την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα διαβάσει ο καθηγητής Παναγιώτης Καραφωτιάς.

Νότης Μαριάς: Για μια άλλη ελληνική ατζέντα στη Σύνοδο Κορυφής

2011-12-17T19:25:00.006+02:00

Καθώς πλέον κορυφώνεται η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 8ης-9ης Δεκεμβρίου 2011 καλείται να λάβει ιστορικές αποφάσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η Μέρκελ προσπαθεί να περάσει τα σχέδια του γερμανικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προκειμένου να διαμορφωθεί μια Γερμανική Ευρώπη, στην οποία το Βερολίνο θα διατηρεί τον κεντρικό ρόλο και θα επιβάλλει την πολιτική του.

Στην πορεία αυτή έχει αλυσοδέσει ακόμη και το Παρίσι, το οποίο, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, αναγκάζεται να αποδεχτεί τις γερμανικές απαιτήσεις, παρά τις όποιες αντιρρήσεις και διαφοροποιήσεις του. Μάλιστα, η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας παρουσιάζεται πλέον από το γαλλογερμανικό άξονα ως αναγκαία και για το λόγο αυτό ζητά να προχωρήσει τάχιστα.

Δεν θα πρέπει, βεβαίως, να μας διαφεύγει το γεγονός ότι, μόλις λίγους μήνες πριν, το Μάρτιο του 2011, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε την περιορισμένη αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας, που επικεντρώθηκε μόνο σε μικρές αλλαγές, οι οποίες διευκόλυναν κυρίως τη θεσμοθέτηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας. Στο πλαίσιο αυτό, σε ευρωπαϊκό επίπεδο οι πρωτοβουλίες της ελληνικής πλευράς θα μπορούσαν να είχαν κατευθυνθεί στην οικοδόμηση μιας διαφορετικής αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης.

Δυστυχώς, η Ελλάδα έχασε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να θέσει μια διαφορετική ατζέντα για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας. Αντίθετα, η τότε κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου στήριξε χωρίς καμία αντίρρηση τις επιλογές της Μέρκελ σε σχέση με την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας και τη θεσμοθέτηση της «ελεγχόμενης πτώχευσης».

Όπως είχαμε επισημάνει με άρθρα μας στα «Επίκαιρα» (9/12/2010, 24/3/2011 κ.λπ.), η Συνθήκη της Λισαβόνας θα έπρεπε να αναθεωρηθεί προς μια κατεύθυνση που να αντιμετωπίζει πραγματικά την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη και να μην επιβραβεύει τη διεθνή των τοκογλύφων. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτό θα έπρεπε να επιδιωχθούν και οι παρακάτω αλλαγές:

Αλλαγή της αποστολής της ΕΚΤ
Σε σχέση με το ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) θεωρούμε ότι η αυτή θα πρέπει να αλλάξει στρατηγική και ρόλο και να αρχίσει να ενεργεί ως ύστατος δανειστής, συμπεριλαμβανομένου του απεριόριστου δικαιώματος να κόβει χρήμα, όπως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, για την αντιμετώπιση της κρίσης και την ενίσχυση της ενεργού ζήτησης.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αποκτήσει το δικαίωμα να αγοράζει απευθείας από τα κράτη-μέλη κρατικά ομόλογα, συμβάλλοντας έτσι όχι μόνο στην παροχή αυξημένης ρευστότητας στην οικονομία, αλλά και στην απρόσκοπτη αναχρηματοδότηση του κρατικού χρέους με χαμηλά επιτόκια, που επί του παρόντος θα μπορούσαν να κινηθούν περί το 1,25%.

Μια τέτοια λύση στην ουσία ισοδυναμεί με απευθείας δανεισμό των κρατών-μελών από την ΕΚΤ με επιτόκια αντίστοιχα με αυτά που δανείζονται οι δημόσιες και ιδιωτικές τράπεζες της ΕΕ. Έτσι, θα μπορούσε να επέλθει σταδιακή αποκλιμάκωση των ποσών που καταβάλλει η χώρα μας για τόκους κάθε χρόνο. Ειδικότερα, μόνο για το 2011 η Ελλάδα θα καταβάλει για τόκους τουλάχιστον 16 δισ ευρώ, ενώ για το διάστημα 2011-2014 το συνολικό ποσό των τόκων που θα καταβληθεί ανέρχεται, σύμφωνα με το ΔΝΤ, σε 71 δισ ευρώ.

Εάν, όμως, μειωθεί το μέσο επιτόκιο αναχρηματοδότησης των κρατικών ομολόγων του εν λόγω διαστήματος από 5% σε 1,25%, με βάση σχετική δανειοδότηση από την ΕΚΤ, το ποσό των τόκων θα μειω θεί τουλάχιστον κατά 53 δις ευρώ. Φυσικά, αυτό δεν το επιθυμούν οι ευρωπαϊκές και εγχώριες ελληνικές τράπεζες, αφού έτσι οι μέτοχοί τους θα χάσουν την τοκογλυφική επιχείρηση που έχουν στήσει σε βάρος του ελληνικού λαού.

Κατάργηση της ρήτρας μη διάσωσης και του Συμφώνου Σταθερότητας
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να καταργηθεί η «ρήτρα μη διάσωσης» («no bail out clause») του άρθρου 125 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ), την οποία η Μέρκελ χρησιμοποίησε κατά κόρον ως άλλοθι, προκειμένου να αρνηθεί τη στήριξη της χώρας μας όταν αντιμετώπιζε κρίση δανεισμού την άνοιξη του 2010. Η γερμανική ηγεσία χρησιμοποίησε την εν λόγω «ρήτρα μη διάσωσης», προκειμένου να επιβάλει τοκογλυφικά επιτόκια μέσω του μηχανισμού «στήριξης» της ελληνικής οικονομίας.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να καταργηθεί και το Σύμφωνο Σταθερότητας και να αντικατασταθεί από ένα Σύμφωνο για την απασχόληση και την περιβαλλοντική προστασία.

Ίδρυση Ταμείου Αλληλεγγύης
Προτάθηκε, επίσης, από την πλευρά μας (ΕΞΠΡΕΣ, 3/2/2011), η ίδρυση Ταμείου Αλληλεγγύης των κρατών-μελών για την κοινωνική ανάπτυξη και όχι βέβαια μηχανισμός τιμωρίας των δήθεν απείθαρχων μελών που προωθεί η Μέρκελ.

Το Ταμείο αυτό θα μπορούσε να ιδρυθεί με βάση τη ρήτρα αλληλεγγύης του άρθρου 122 παρ. 2 της ΣΛΕΕ και θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από τους πόρους που θα προκύψουν από την επιβολή εισφοράς στις κερδοσκοπικές χρηματοπιστωτικές εργασίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Το Ταμείο αυτό θα πρέπει να χρηματοδοτεί δημόσιες επενδύσεις για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, για την εκπαίδευση και την κατάρτιση, την έρευνα και τις υποδομές στα κράτη-μέλη.

Αναδιάρθρωση χρέους
Σε σχέση με την αναδιάρθρωση χρέους, τα κράτη-μέλη της ΕΕ πρέπει να έχουν το δικαίωμα να διαγράφουν μονομερώς εκείνο το μέρος του δημόσιου χρέους που εμπίπτει στην κατηγορία του «επονείδιστου χρέους». Έτσι, θα μπορούν, πέραν των άλλων, να χρηματοδοτήσουν αναπτυξιακές πολιτικές που θα οδηγήσουν στην παραγωγική αναδιάρθρωση των οικονομικών τους.

Δημοσιονομικός ομοσπονδισμός- ευρωομόλογο
Επίσης, η χώρα μας θα έπρεπε να επιδιώξει τη θεσμοθέτηση ενός δημοσιονομικού ομοσπονδισμού, δηλαδή τη δημιουργία ενός αναδιανεμητικού προϋπολογισμού της ΕΕ, ο οποίος θα στηρίζει τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες της ΕΕ, μεταφέροντας πλούτο από τον ευρωπαϊκό Βορρά· πλούτο, ο οποίος έχει ήδη συσσωρευτεί από την υπερχρέωση του ευρωπαϊκού Νότου με δάνεια, τα οποία έχουν χορηγήσει οι τράπεζες του Βορρά προκειμένου οι λαοί του ευρωπαϊκού Νότου να καταναλώνουν τα προϊόντα που παράγει ο γαλλογερμανικός άξονας.

Τέλος, από ελληνικής πλευράς θα έπρεπε να επιδιωχθεί η έκδοση ευρωομολόγου, καθώς έτσι τα υπερχρεωμένα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα είχαν τη δυνατότητα να αντλήσουν φθηνότερα δανειακά κεφάλαια.

Έξω ο Γερμανός «υφυπουργός Ελλάδας»
Μια τέτοια ατζέντα στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 8ης-9ης Δεκεμβρίου 2011, βέβαια, δεν μπορεί να προωθηθεί από την κυβέρνηση Παπαδήμου, που στηρίζεται στο «μαύρο μέτωπο» των τριών μνημονιακών κομμάτων και των λοιπών προθύμων, που δεν τόλμησαν να ψελίσουν λέξη για την τοποθέτηση από τη Μέρκελ «υφυπουργού Ελλάδας» (!) με έδρα το γερμανικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, που θα αναλύσουμε σε προσεχές άρθρο μας στα «Επίκαιρα».

Αυτό είναι έργο μιας μελλοντικής κυβέρνησης του αντιμνημονιακού κοινωνικού μετώπου εξουσίας. Ενός μετώπου που θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθεί και να αναλάβει δράση.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 8/12/11

Νότης Μαριάς : 6η δόση - Τελικά, «λεφτά υπάρχουν»;

2011-12-09T12:56:00.004+02:00

Έπειτα από πολλές υποχωρήσεις και παλινωδίες και αφού οι δανειστές διασφάλισαν δηλώσεις νομιμοφροσύνης από Παπανδρέου, Σαμαρά και Καρατζαφέρη, φαίνεται ότι δρομολογείται πλέον η εκταμίευση της έκτης δόσης. Το ερώτημα, όμως, που προκύπτει είναι το κατά πόσον υπάρχουν διαθέσιμα τα κεφάλαια της έκτης δόσης.

Σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα, η έκτη δόση είναι συνολικού ποσού 8 δις ευρώ, τα 5,8 δις ευρώ εκ των οποίων θα προέλθουν από τα κράτη της Ευρωζώνης και τα 2,2 δις ευρώ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Σε σχέση, βέβαια, με το ΔΝΤ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι «λεφτά υπάρχουν». Ισχύει, όμως, άραγε το ίδιο και για τις χώρες της Ευρωζώνης;

Τα κοινά οργανωμένα διμερή δάνεια
Η Δανειακή Σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης στηρίζεται σε διμερή δάνεια, τα οποία χορηγούν στην Ελλάδα τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και η γερμανική κρατική τράπεζα KfW εκ μέρους του Βερολίνου.

Αν και τα εν λόγω δάνεια χορηγούνται μεμονωμένα από κάθε δανειστή, με βάση το ποσοστό συμμετοχής της κάθε χώρας στο κεφάλαιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, εντούτοις δημιουργείται ένα πλαίσιο κοινά οργανωμένων διμερών δανείων.

Οι σχέσεις των πιστωτών μεταξύ τους ρυθμίζονται με χωριστή σύμβαση, τη Συμφωνία μεταξύ των Πιστωτών (ΣΠ). Πάντως, κάθε δανειστής, σύμφωνα και με τους όρους της Δανειακής Σύμβασης και της Συμφωνίας μεταξύ των Πιστωτών, μπορεί να αυξήσει, να ακυρώσει ή να μειώσει τα ποσά που θα δανείσει.

Όπως έχουμε ήδη επισημάνει στο βιβλίο μας Το Μνημόνιο της Χρεοκοπίας και ο Άλλος Δρόμος – Πειραματόζωον η Ελλάς (σελ. 246), αυτό σημαίνει ότι τα 80 δις του δανείου των χωρών της Ευρωζώνης «δεν είναι κλειδωμένα και σίγουρα διαθέσιμα για την Ελλάδα, ακόμη κι αν η χώρα μας εφαρμόσει πλήρως όλους τους όρους του Μνημονίου. Έτσι είναι πιθανό σε μια ενδεχόμενη μελλοντική οικονομική κρίση ή πολιτική αλλαγή σε κάποια χώρα της Ευρωζώνης, να υπάρξει αδυναμία ή απροθυμία εκ μέρους ορισμένων δανειστών κρατών-μελών της Ευρωζώνης να δανείσουν τα ποσά που τους αναλογούν.

Στην περίπτωση αυτή, είτε αυτά θα συμπληρωθούν από άλλους ισχυρότερους δανειστές, όπως η Γερμανία ή η Γαλλία, είτε δεν θα δοθούν καθόλου.

Επομένως, η διαθεσιμότητα του πακέτου των 80 δις δεν είναι δεδομένη και σίγουρη, σε αντίθεση με τα ποσά του ΔΝΤ, τα οποία θα μπορούν να εκταμιευτούν υπό τον όρο τήρησης από την Ελλάδα των όρων του Μνημονίου. Η άρνηση της Σλοβακίας να χορηγήσει τα σχετικά δάνεια στην Ελλάδα ενδεχόμενα αποτελεί μόνο την αρχή.

Ταυτόχρονα, ενώ δανειστές μας παρουσιάζονται όλες οι χώρες της Ευρωζώνης, στην πορεία μπορεί αυτές να υποκατασταθούν από μία ή δύο χώρες της Ευρωζώνης, δηλαδή το γαλλογερμανικό άξονα, γεγονός που σημαίνει αύξηση της εξάρτησης της χώρας, μια και η Αθήνα θα οφείλει σχεδόν όλα τα χρέη της σε Παρίσι και Βερολίνο.

Δεν αποκλείεται, δε, από τη Δανειακή Σύμβαση να απομείνει στο τέλος ένας μόνο δανειστής, δηλαδή η Γερμανία ».

Βεβαίως, από την άλλη πλευρά, οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα κάθε δανειστή είναι ατομικά και η αδυναμία ενός δανειστή να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, όπως συμβαίνει με τη Σλοβακία, δεν επηρεάζουν τις υποχρεώσεις των υπόλοιπων δανειστών.

Ταυτόχρονα, τα δικαιώματα του κάθε δανειστή είναι διακριτά και ανεξάρτητα, και κάθε χρέος του δανειολήπτη που απορρέει από τη Δανειακή Σύμβαση είναι διακριτό και ανεξάρτητο χρέος.

Ποιος δανείζει τι
Σύμφωνα με τα ισχύοντα, οι δανειστές όφειλαν να καταβάλουν στη χώρα μας την περίφημη έκτη δόση το Σεπτέμβριο του 2011. Ήδη έφτασε Δεκέμβριος, και τα χρήματα ακόμη δεν έχουν εκταμιευτεί.

Σε σχέση με τις χώρες που διαθέτουν τα περίφημα τρία «Α» στη δανειοληπτική τους αξιολόγηση, η Γερμανία καλείται να καλύψει τουλάχιστον το 18,9% της έκτης δόσης, ενώ η Γαλλία το 14,2%, η Ολλανδία το 3,9%, η Αυστρία το 1,9%, η Φινλανδία το 1,8% και το Λουξεμβούργο το 0,17%.

Από τις υπόλοιπες χώρες, η Ιταλία θα κληθεί να καλύψει το 12,5%, η Ισπανία το 8,3% και το Βέλγιο το 2,4%. Επομένως, το 23,2% της ευρωπαϊκής δανειοδότησης θα πρέπει να καλυφθεί από Ιταλία, Ισπανία και Βέλγιο, που βρίσκονται ήδη στον προθάλαμο του μηχανισμού «στήριξης».

Οι αγορές έχουν άλλη γνώμη...
Όπως έγκαιρα είχαμε επισημάνει στα «Επίκαιρα» (τεύχος 91ο, 14-20/7/2011, σελ. 73), «η κρίση χρέους που άρχισε να πλήττει σοβαρά την Ιταλία αλλά και την Ισπανία αναμένεται να επηρεάσει τη χώρα μας θετικά αλλά και αρνητικά. Θετικά, διότι καταδεικνύει ότι η κρίση χρέους του ευρωπαϊκού Νότου θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί είτε με την έκδοση ευρωομολόγου είτε με την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της ΕΚΤ, ούτως ώστε να μπορεί να δανείζει απευθείας τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης με χαμηλό επιτόκιο, το οποίο, με τα σημερινά δεδομένα, θα μπορούσε να κινείται περί το 1,50%. Αρνητικά, διότι μπορεί να διαμορφώσει προβλήματα στο υπόλοιπο της δανειοδότησης της χώρας μας από την Ιταλία, στο πλαίσιο της δανειακής σύμβασης Ελλάδας - χωρών Ευρωζώνης, η οποία, σημειωτέον, δεν έχει καν κυρωθεί από τη Βουλή».

Η δανειοδότηση της χώρας μας από τις χώρες της Ευρωζώνης κατά το προηγούμενο διάστημα ήταν ιδιαίτερα εύκολη, καθώς αυτές μπορούσαν να δανειστούν με χαμηλά επιτόκια από τις αγορές και στη συνέχεια να δανείζουν τη χώρα μας με επιτόκιο περί το 5% για δάνεια τριετούς διάρκειας και περί το 6% για δάνεια άνω της τριετίας.

Ταυτόχρονα, κάθε κράτος της Ευρωζώνης εισέπραττε από τη χώρα μας και προμήθεια 0,5% επί του κεφαλαίου για δήθεν λειτουργικά έξοδα. Με την άνοδο, όμως, των επιτοκίων δανεισμού της Ιταλίας, της Ισπανίας και του Βελγίου, είναι προφανές ότι οι εν λόγω χώρες βρίσκονται πλέον σε δυσχερή θέση να δανείσουν την Αθήνα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τη Δευτέρα το Βέλγιο αναγκάστηκε να καταβάλει επιτόκιο 5,65% για ομόλογα δεκαετούς διάρκειας, έναντι 4,37% τον προηγούμενο Οκτώβριο, ενώ την ίδια ημέρα η Ιταλία είδε το επιτόκιο δανεισμού της για ομόλογα ωρίμασης το 2023 να εκτοξεύεται στο δυσθεώρητο 7,3%.

Σε σχέση με την Ισπανία, θα πρέπει να επισημανθεί ότι το ισπανικό δεκαετές ομόλογο εκτοξεύτηκε ήδη στο 6,5% (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία – Οικονομία, 27/11/2011, σελ. 3).
Επομένως, είναι προφανές ότι η Ιταλία και η Ισπανία είναι αδύνατον να συνεχίσουν να δανειοδοτούν τη χώρα μας με επιτόκιο περί το 6%, τη στιγμή που οι ίδιες δανείζονται από τις αγορές με μεγαλύτερο επιτόκιο.

Τα πρώτα μηνύματα, βεβαίω,ς είχαν έρθει από τις αρχές Αυγούστου, όταν οι αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων ανήλθαν για την Ιταλία στο 6,101% και για την Ισπανία στο 6,27%, έναντι 15,161% για την Ελλάδα, 11,52% για την Πορτογαλία και 10,839% για την Ιρλανδία (βλ. Η Ναυτεμπορική, 4/8/2011, σελ. 3).

Θα καλυφθεί τελικά όλη η έκτη δόση;
Έτσι, στην προκειμένη περίπτωση, τα ποσά με τα οποία θα πρέπει να δανειοδοτήσουν τη χώρα μας η Ιταλία και η Ισπανία είτε θα συμπληρωθούν από άλλους δανειστές είτε δεν θα δοθούν καθόλου.

Η όλη κατάσταση γίνεται ακόμη πιο σύνθετη μετά την αποτυχία της Γερμανίας, πριν από λίγες ημέρες, να συγκεντρώσει τα ποσά που ζήτησε από τις αγορές. Προσπάθησε να αντλήσει 6 δις ευρώ από δημοπρασία δεκαετών ομολόγων και πήρε μόνο 3,644 δις ευρώ (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία – Οικονομία,27/11/2011, σελ. 2).

Καθώς, λοιπόν, παρατηρείται μαζική φυγή κεφαλαίων από την Ευρωζώνη προς τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, περιπλέκεται η δυνατότητα χρηματοδότησης όλου του ποσού της έκτης δόσης από τα κράτη της Ευρωζώνης (5,8 δις ευρώ).

Σε περίπτωση, λοιπόν, που ο γαλλογερμανικός άξονας δεν καλύψει τελικά όλα τα υπόλοιπα ποσά της έκτης δόσης, τότε – με βάση τη δανειακή σύμβαση και κατόπιν προη γούμενης γραπτής συναίνεσης όλων των δανειστών – δεν αποκλείεται ορισμένοι Ευρωπαίοι δανειστές να μεταβιβάσουν ή να εκχωρήσουν σε τρίτες ενδιαφερόμενες χώρες – για παράδειγμα, Βρετανία, Κίνα, Ρωσία αλλά και Τουρκία – τα συγκεκριμένα δικαιώματά τους για κάλυψη του εναπομείναντος ποσού της έκτης δόσης.

Στην περίπτωση, δε, αυτή, με βάση την αντισυνταγματική και επονείδιστη δανειακή σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης, η Αθήνα δεν μπορεί καν να αντιτάξει αντιρρήσεις!

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» στις 1/12/11

Η ομιλία στο Ηράκλειο Κρήτης - φωτογραφίες

2011-11-11T09:15:00.002+02:00

Νότης Μαριάς: «Να συγκροτηθεί άμεσα το αντιμνημονιακό μέτωπο». Ομιλία στο Ηράκλειο Κρήτης με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του.

2011-11-10T20:39:00.010+02:00

Nότης Μαριάς: Από την κρίση χρέους στην κρίση νομιμοποίησης

2011-11-10T20:33:00.001+02:00

Η καθολική δράση του ελληνικού λαού από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο κατά τη διάρκεια των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου, στην οποία νέοι και γέροι, όλοι μαζί, βροντοφώναξαν το νέο «ΟΧΙ» απέναντι στις αποφάσεις της Μέρκελ για παραπέρα περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας και για το «κούρεμα» των λαϊκών εισοδημάτων και της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων, αιφνιδίασε κυριολεκτικά τον παλαιό πολιτικό κόσμο.

Ειδικότερα, η πλειοψηφία των στελεχών του πολιτικού συστήματος αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την εξέδρα των
επισήμων μετά την πάνδημη ειρηνική και συνάμα αποφασιστική απαίτηση του ελληνικού λαού, ο οποίος δεν επιθυμούσε η παρέλαση να διεξαχθεί ενώπιον όσων είχαν αποδεχτεί το Μνημόνιο.

Ταυτόχρονα, ο ελληνικός λαός έδρασε ως ο αυθεντικός εγγυητής της προάσπισης του Συντάγματος και κυρίως των εξουσιών που πηγάζουν από την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, θέτοντας επί τάπητος με ιδιαίτερη ένταση το πρόβλημα νομιμοποίησης του ίδιου του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Κυρίαρχο πρόβλημα για τη νομιμοποίηση του ελληνικού πολιτικού συστήματος αποτελεί το πλαίσιο του κοινωνικο-οικονομικού περιβάλλοντος που έχει επιβληθεί από το Μνημόνιο της χρεοκοπίας. Οι όροι του Μνημονίου στηρίζονται στη νεοφιλελεύθερη λογική, τη λιτότητα, την άνιση κατανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, την αύξηση της ανεργίας και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Με φαλκιδευμένο το κοινωνικό κράτος, το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί ουσιαστικά. Πολύ δε περισσότερο που ο κοινωνικός Αρμαγεδώννας που έχει επιβληθεί με το Μνημόνιο συνδυάζεται με πλήρη περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και την εγκατάλειψή της στις ορέξεις των δανειστών. Έτσι, καθώς έχει πλέον καταστεί πασηφανές ότι η χώρα επί της ουσίας διοικείται από την τρόικα, οι αντοχές του περήφανου λαού μας έχουν αρχίσει να εξαντλούνται. Και η εξάντληση της υπομονής του εκφράστηκε μαζικά και ειρηνικά την πιο κατάλληλη στιγμή: την ημέρα του εορτασμού της επετείου του «ΟΧΙ» στις δυνάμεις του Άξονα.

Καθώς, λοιπόν, ο εκρηκτικός συνδυασμός της κυβερνητικής κοινωνικής αναλγησίας διαπλέκεται με την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της πατρίδας μας και με την ταπεινωτική συμπεριφορά της τρόικας και των δανειστών απέναντι στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, η συναισθηματική φόρτιση, η οργή και η αγανάκτηση του λαού μας κορυφώνονται. Η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, η ανεργία και η άνιση κατανομή των φορολογικών βαρών κυριαρχούν στην καθημερινότητα του πολίτη, ο οποίος, μάλιστα, καλείται να αποδεχτεί τα παραπάνω αντικοινωνικά μέτρα, τα οποία επιβάλλει το κυβερνών κόμμα, το οποίο, όμως, εκλέχθηκε στη βάση ενός εντελώς διαφορετικού πολιτικού προγράμματος, που ορθά συμπυκνώνεται στο περίφημο πλέον «λεφτά υπάρχουν».

Έτσι, το κοινωνικό έλλειμμα διαπλέκεται με το δημοκρατικό έλλειμμα. Καθώς, λοιπόν, το Μνημόνιο έχει συντελέσει αποφασιστικά στην εμβάθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και στην αύξηση της φτώχειας, οι φόβοι για επερχόμενη κοινωνική διάλυση της χώρας έχουν αρχίσει να επιβεβαιώνονται με τον πιο απόλυτο τρόπο. Με τα μέτρα του Μνημονίου προωθείται από τους δανειστές συνειδητά η διάλυση του κοινωνικού ιστού, γεγονός που οδηγεί σε αυξημένους κινδύνους διάλυσης της ίδιας της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό, η τρόικα επιδιώκει η διάλυση να είναι καταρχάς ψυχολογική και πολιτική, προκειμένου να συνεχίσουμε να είμαστε μέλη μιας χώρας στην οποία θα πιστεύουμε όλο και λιγότερο.
Ενόψει της συνεχώς επιδεινούμενης κρίσης νομιμοποίησης, το πολιτικό σύστημα αναζητά τρόπους εξάντλησης και των τελευταίων εφεδρειών του, επιζητώντας να στηριχτεί σε δήθεν κυβερνήσεις εθνικής ενότητας, που θα προκύψουν, όμως, από την παρούσα απονομιμοποιημένη Βουλή και όχι μέσα από νέες εκλογές. Κι αυτό, τη στιγμή κατά την οποία η πλειοψηφία της παρούσας Βουλής με το Μεσοπρόθεσμο δέσμευσε δημοσιονομικά τη χώρα μέχρι και το 2014, δηλαδή για χρονικό διάστημα πέραν της θητείας της.

Κρίση του κοινοβουλευτισμού

Όπως έχουμε επισημάνει σε παλαιότερα άρθρα μας στα «Επίκαιρα», τα συνεχή δημοσκοπικά στοιχεία αποδεικνύουν πλήρη καταρράκωση των αντιπροσωπευτικών θεσμών της χώρας. Η έντονη κρίση αντιπροσώπευσης αρχίζει να εκφράζεται ως κρίση του ίδιου του κοινοβουλευτισμού και του ρόλου των πολιτικών κομμάτων εξουσίας ως θεσμών νομιμοποίησης του ίδιου του πολιτικού συστήματος.

Οι διάφορες απόψεις, πάντως, που ισχυρίζονται ότι η κρίση υποαντιπροσώπευσης μπορεί να ξεπεραστεί με τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας ή κυβέρνησης εθνικής ενότητας μέσα από την παρούσα Βουλή, στην ουσία δεν έχουν αντιληφθεί τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που έχουν ήδη συντελεστεί στην ελληνική κοινωνία.

Καθώς οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και υπονομεύεται η κοινωνική θέση ευρύτατων στρωμάτων της ελληνικής κοινω νίας, το πολιτικό σκηνικό αποτελεί πλέον κινούμενη άμμο, ικανή να καταπιεί καθετί που υπάρχει γύρω της.

Όσο, λοιπόν, η τρόικα θα επιβάλλει αντικοινωνικά μέτρα, τα οποία συρρικνώνουν το εισόδημα των εργαζομένων, τις συντάξεις της τρίτης ηλικίας και τα όνειρα των νέων μας, τόσο θα βαθαίνει η κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Επιπλέον, όσο θα λαμβάνονται μέτρα που περιορίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και μετατρέπουν την πατρίδα μας σε προτεκτοράτο, τόσο θα εντείνεται η αντίσταση του λαού μας.

Καθώς θα περνά ο χρόνος, η κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος θα αρχίσει να μετατρέπεται σε κρίση νομιμοποίησης του ίδιου του ισχύοντος κοινωνικού καθεστώτος. Επομένως, το ζητούμενο στην παρούσα φάση της πολιτικής υποαντιπροσώπευσης και του Μνημονίου δεν είναι πλέον οι κυβερνήσεις δήθεν εθνικής ενότητας, αλλά η αναζήτηση ενός συστήματος άμεσης Δημοκρατίας, το οποίο θα εγγυάται ριζοσπαστική αναδιανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Κάτι τέτοιο, όμως, είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί υπό το ισχύον καθεστώς της τρόικας και των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα μας απέναντι στο ΔΝΤ και στις χώρες της Ευρωζώνης με τη λεόντειο δανειακή σύμβαση και τις πρόσφατες αποφάσεις των ηγετών της Ευρωζώνης για «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Αποφάσεις που μονιμοποιούν την παρουσία της τρόικας στη χώρα μας, η οποία θα ασκεί καθημερινή εποπτεία και επιτόπιο έλεγχο εφαρμογής των αποφάσεων των δανειστών.

Έτσι, καθώς η κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος της χώρας που έχει εναγκαλιστεί με την τρόικα θα βαθαίνει, ο μοναδικός τρόπος διατήρησης και λειτουργίας του συστήματος πολιτικής επιτήρησης και κηδεμονίας που έχει επιβληθεί στη χώρα μας θα είναι η ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών και η συνεχής αντιδημοκρατική εκτροπή.

Προς την κατεύθυνση αυτή φαίνεται να έχει δρομολογήσει τις διαδικασίες η τρόικα, αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψη όχι μόνο τις δηλώσεις Μπαρόζο, σύμφωνα με τις οποίες κινδυνεύει δήθεν η Δημοκρατία στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και πρόσφατη σχετική έρευνα Γερμανών δημοσιογράφων στην Ελλάδα, που θεωρούν ιδιαίτερα πιθανή μια αντιδημοκρατική εκτροπή.

Όμως, ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να ανεχτεί τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο των δανειστών κι αυτό θα συνεχίσει να το εκφράζει μαζικά, δημοκρατικά και αγωνιστικά με κάθε νόμιμο μέσο, αξιοποιώντας το ακροτελεύτειο άρθρο του Συντάγματος, στο πλαίσιο ενός ανένδοτου αγώνα για ένα νέο 1-1-4.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 3/11/11

Διάλεξη με το Νότη Μαριά

2011-11-02T19:56:00.006+02:00

( Δημοσίευση στο Νέα Κρήτη στις 2.11.11 )

Την Τρίτη 8 Νοεμβρίου στις 20:00, η

Πρωτοβουλία Αυτοοργάνωσης Πολιτών ενάντια στο Μνημόνιο

(www.autoorganosi.blogspot.com)

το Βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ

και οι Εκδόσεις Λιβάνη

σας προσκαλούν σε διάλεξη, όπου θα έχουμε την τιμή, να
ακούσουμε και να συζητήσουμε με τον Καθηγητή, Νότη Μαριά

με αφορμή το νέο του βιβλίο

Το Μνημόνιο της Χρεοκοπίας
και ο Άλλος Δρόμος,
Πειραματόζωον η Ελλάς

O Επαμεινώνδας (Νότης) Μαριάς γεννήθηκε το 1957.

Είναι Καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης, επιστημονικός διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τεκμηρίωσης του Πανεπιστημίου Κρήτης και δικηγόρος στον Άρειο Πάγο. Είναι διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών και fellow του Weatherhead Center for International Affairs του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, Πατρών, στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης του Μάαστριχτ και στο Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης. Διετέλεσε ειδικός επιστημονικός συνεργάτης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Έχει εκδώσει τα βιβλία "European Citizenship", "The European Ombudsman", "Για μια Ευρωπαϊκή Ένωση των Πολιτών και της Αλληλεγγύης" , "Η Διακυβερνητική Διάσκεψη και η Συνθήκη του Άμστερνταμ" (από κοινού με την Κατερίνα Πολυχρονάκη),

"Η Ελλάδα και το Ευρωπαϊκό Μέλλον της Τουρκίας" (από κοινού με τον Πάνο Καζάκο κ.ά.) και "Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και Ελληνοτουρκική Προσέγγιση"

Νότης Μαριάς: Αντισυνταγματικό και παράνομο το «κούρεμα» των ασφαλιστικών ταμείων

2011-10-30T19:59:00.006+02:00

Ακούστε εδώ τη σημερινή συνέντευξη του Ν. Μαριά στο Ράδιο 9.

Νότης Μαριάς: Στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ο λαός μας ενωμένος και αποφασισμένος άσκησε την πρωτογενή του εξουσία σύμφωνα με το ακροτελεύτειο άρθρο του Συντάγματος.

2011-10-30T11:17:00.004+02:00

Ακούστε εδώ τη συνέντευξη του Ν. Μαριά στο Ράδιο 9
στις 29.10.11

Το νέο «ΟΧΙ» - άρθρο του Νότη Μαριά

2011-10-30T10:58:00.008+02:00

Οι αποφάσεις των ηγετών της Ευρωζώνης για το κούρεμα του ελληνικού δημοσίου χρέους που θα ληφθούν (;) ελάχιστες ώρες πριν την έκδοση του ανά χείρας τεύχους του περιοδικού Επίκαιρα είναι βέβαιο ότι θα σφραγίσουν την ιστορική πορεία της πατρίδας μας για τις επόμενες δεκαετίες.

Μάλιστα θα συμπέσουν με τους εορτασμούς για το ιστορικό «ΟΧΙ» του 1940 υπενθυμίζοντας στον ελληνικό λαό με τον πιο κυνικό τρόπο ότι οι ηττημένοι του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου «Γερμανοί ξανάρχονται».

Πάντως μια πρώτη γεύση των εν λόγω αποφάσεων έχουμε ήδη λάβει καθώς γράφονται αυτές οι σκέψεις σήμερα (24/10).

Γερμανογαλλικό διευθυντήριο

Από το «πρώτο ημίχρονο» της συνεδρίασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της διάσκεψης κορυφής της Ευρωζώνης που έλαβε χώρα στις 23 Οκτωβρίου προέκυψε με σαφήνεια ότι ο γερμανογαλλικός άξονας κατέληξε σε ένα ιδιαίτερα εύθραυστο συμβιβασμό που σε μεγάλο βαθμό όμως επιβραβεύει τις γερμανικές θέσεις.

Ταυτόχρονα έγινε σαφές με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι το γερμανογαλλικό διευθυντήριο αποφασίζει πλέον για λογαριαμό όλων των χωρών της Ευρωζώνης χωρίς μάλιστα ιδιαίτερους ενδυασμούς αλλά και αντιδράσεις από τους άμεσα ενδιαφερομένους.

Έτσι σε κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν στις 23/10, Μέρκελ και Σαρκοζί έθεσαν το πλαίσιο δράσης όχι μόνο των χωρών τους αλλά και το τι μέλλει γενέσθαι τόσο στις χώρες που έχει επιβληθεί Μνημόνιο όσο και στην Ισπανία και την Ιταλία. Μάλιστα σε σχέση με τη Ρώμη η γλώσσα του σώματος των δύο ηγετών κατέδειξε την πλήρη απαξίωση του Μπερλουσκόνι.

Επιπλέον και σε μια προσπάθεια απαξίωσης και των υπολοίπων ηγετών των κρατών της Ευρωζώνης, ο Σαρκοζί επισήμανε με νόημα ότι αυτός και η Μέρκελ αναγκάζονται δήθεν να λάβουν αποφάσεις και για λαούς οι οποίοι δεν τους έχουν εκλέξει ως ηγέτες τους. Μάλιστα παρατήρησε ότι αυτό συμβαίνει παρά τις δήθεν δημοκρατικές ευαισθησίες του ίδιου αλλά και της Μέρκελ, επειδή οι εν λόγω χώρες έχουν αποτανθεί σε Παρίσι και Βερολίνο προκειμένου να διασωθούν.

Η παραπάνω δήλωση του Σαρκοζί απηχεί με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ότι η ΕΕ έχει περάσει ανεπιστρεπτί στη φάση του νεο-αποικισμού.Έτσι από μια Ένωση κρατών που φιλοδοξούσε δήθεν να μετατραπεί σε μια Ένωση αλληλεγγύης των ευρωπαϊκών λαών, έχει πλέον μετατραπεί σε Ένωση δανειστών στο πλαίσιο της οποίας ο γερμανογαλλικός άξονας ως βασικός πιστωτής μετατρέπει σταδιακά τις υπόλοιπες χώρες μέλη της Ευρωζώνης σε εξαρτημένες αποικίες του.

Ευρωζώνη vs. ΕΕ

Η δεύτερη ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι η απέλπιδα προσπάθεια να διατηρηθεί η συνοχή της ΕΕ καθώς είναι πασιφανές ότι η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων αποτελεί πλέον το κύριο χαρακτηριστικό του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

Έτσι η Ευρωζώνη υπό την καταπιεστική ηγεμονία του γερμανογαλλικού διευθυντηρίου βαδίζει το δικό της διακριτό δρόμο και ξεκόβει συνεχώς από τα υπόλοιπα 10 μέλη της ΕΕ.

Στο πλαίσιο αυτό το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εξελίσσεται σε ένα καθαρά διακοσμητικό όργανο και η βασική εξουσία έχει εγκατασταθεί στο πλαίσιο της διάσκεψης κορυφής της Ευρωζώνης, ενός ad hoc οργάνου το οποίο σημειωτέον δεν υφίσταται τυπικά και το οποίο δεν μπορεί να λάβει νομικά δεσμευτικές αποφάσεις.

Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό και με το Εurogroup που έχει επί της ουσίας από καιρό υποκαταστήσει το Ecofin.

Θυμήθηκαν την ανάπτυξη

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρεί κανείς τις υποκριτικές προσπάθειες των ηγετών της ΕΕ να δώσουν δήθεν έμφαση στην ανάπτυξη ως τρόπο διεξόδου από την κρίση χρέους.

Έτσι ενώ εδώ και τρία χρόνια έχουν προσχωρήσει στην υστερία των ελλειμμάτων και έχουν επιβάλλει πολιτικές λιτότητας, αίφνις αναζητούν φως στο τούνελ μέσα από την δήθεν οικονομική ανάπτυξη.

Μια ανάπτυξη η οποία σύμφωνα με τη σχετική ρητορική του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που εμπεριέχεται στα σχετικά από 23/10/2011 Συμπεράσματά του στηρίζεται ξανά σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Έτσι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο προσπαθεί να δρομολογήσει την ανάπτυξη μέσα από το παραπέρα άνοιγμα και λειτουργία της Ενιαίας Αγοράς και ταυτόχρονα προωθεί τη σκληρή εφαρμογή του Συμφώνου για το Ευρώ που, όπως έχουμε ήδη αναλύσει, οδηγεί πανευρωπαϊκά σε απορρίθμηση της αγοράς εργασίας, στη διάλυση του κοινωνικού κράτους και στην κινεζοποίηση των μισθών.

Μονομοποιείται η τρόικα και μοιράζεται η Ελλάδα

Τη στιγμή λοιπόν που οι δανειστές τορπιλίζουν με κάθε τρόπο μέσα από την κυβέρνηση και την πλειοψηφία της Βουλής τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, οι ίδιοι προωθούν τη μονιμοποίηση της τρόικας και του Μνημονίου στην πατρίδα μας.

Έτσι από τη Μέρκελ έγινε πλέον γνωστό ότι η τρόικα θα εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα προκειμένου μαζί με την Ομάδα Κρούσης της Επιτροπής υπό την ηγεσία του Ράιχενμπαχ να ασκούν εκ του σύνεγγυς την κατοχική τους πολιτική.

Μάλιστα οι δανειστές θα διαθέτουν δεκάδες ξένους συμβούλους, κομισάριους και γκαουλάιτερ οι οποίοι θα διοικούν τη χώρα μας. Στο πλαίσο αυτό έχει γίνει ήδη και ο σχετικός καταμερισμός εργασίας. Έτσι «μοίρασαν ήδη τα ιμάτια της Ελλάδας» (βλ. Το Πρώτο Θέμα, 23/10/2011, σελ. 1) καθώς σύμφωνα με το Σχέδιο Ράιχενμπαχ «ο Γερμανός τοποτηρητής επιστρέφει και φέρνει μαζί του το σχέδιο αυστηρής επιτήρησης της χώρας και 500 αξιωματούχους για να το εφαρμόσουν. Το σύστημα φορολόγησης παραχωρείται στους Γερμανούς, ο Προϋπολογισμός στους Γάλλους, οι ιδωτικοποιήσεις στους Ολλανδούς και έπεται συνέχεια...» (βλ. Το Πρώτο Θέμα, 23/10/2011, σελ. 15).

Και όλα αυτά τη στιγμή που το περίφημο δίδυμο Παπανδρέου-Βενιζέλου προσπαθούσε το περασμένο Σαββατοκύριακο στις Βρυξέλλες να μάθει με αγωνία τι είχαν αποφασίσει Μέρκελ και Σαρκοζί για το κούρεμα του ελληνικού δημοσίου χρέους.

Ταυτόχρονα η Μέρκελ σχεδιάζει σχετική αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας προκειμένου να μπορεί στη συνέχεια να εγκαταστήσει κατοχικές δυνάμεις σε όλη την Ευρωζώνη.

Πλήρης καταπάτηση της εθνικής μας κυριαρχίας

Άλλωστε έχει προηγηθεί η περίπτωση της χώρας μας στην οποία έχει καταπατηθεί κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας.

Κάτι τέτοιο μάλιστα το διακηρύσουν πλέον ρητά οι διάφοροι αξιωματούχοι του γερμανογαλλικού διευθυντηρίου.

Έτσι την επαύριο των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου, ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε με κυνικό και σαφή τρόπο επισήμανε ότι «ένα κράτος με προβλήματα που ζητάει τη βοήθεια των εταίρων του θα πρέπει σε αντάλλαγμα να εκχωρήσει ένα μέρος της εθνικής του κυριαρχίας στην ΕΕ» (βλ. Ν. Μαριάς, Το Μνημόνιο της Χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος, σελ. 573).

Επί της ουσίας ο Σόιμπλε επανέλαβε ανάλογη δήλωση του Ζ.Κ. Γιούνκερ που έγινε με συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Focus» ο οποίος με τη σειρά του ήδη είχε επισημάνει ότι η δήθεν διάσωση της Ελλάδας οδηγεί σε περαιτέρω περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας.

Ακολούθησε η εξίσου κυνική δήλωση του συμβούλου του Ζαρκοζί, Φ. Σαλμέν, ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει ευρωπαϊκό προτεκτοράτο και η ελληνική οικονομία να τεθεί υπό την διοίκηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ν. Μαριάς, ό.π σελ. 578) όπερ και εγένετο.

Βαθύ κούρεμα σε συντάξεις και εφάπαξ

Η συνέχεια λοιπόν επί της οθόνης όπου θα διαπιστωθεί αν οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν στο «δεύτερο ημίχρονο» της διάσκεψης κορυφής της Ευρωζώνης ή μήπως λόγω της πολυπλοκότητας των αντιφάσεων η συγκυρία μας επιφυλάσσει παράταση και πέναλτι!!! αφού ως γνωστό έχει καταργηθεί το «χρυσό γκολ».

Πάντως το βαθύ κούρεμα που σχεδιάζεται για το ελληνικό δημόσιο χρέος θα οδηγήσει σε πλήρη απαξίωση της περιουσίας των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων και σε βαθύ κούρεμα των συντάξεων και του εφάπαξ.

Ταυτόχρονα το κούρεμα είναι «Δούρειος Ίππος για τις τράπεζες που κινδυνεύουν να αφελληνιστούν» (Το Βήμα 23/10/2011 σελ. Α17), όπως έχουμε ήδη επισημάνει στα Επίκαιρα από τις 29/7/2010.

Έτσι σύμφωνα με το παραπάνω δημοσίευμα «η Ελλάδα αλλάζει χέρια» και οι τράπεζες θα οδηγηθούν σε «ευρωκρατικοποίηση» και πέρασμα του ελέγχου τους στους ξένους δανειστές, παρά την κοινωνικοποίηση των ζημιών τους τις οποίες έχει πληρώσει αδρά ο ελληνικός λαός με ρευστό και εγγυήσεις ύψους τουλάχιστον 108 δις ευρώ.

Επομένως η «ευρωκρατικοποίηση των τραπεζών» στην ουσία δεν γίνεται εις βάρος των μετόχων των τραπεζών αλλά του ίδιου του ελληνικού λαού ο οποίος είναι και ο πραγματικός ιδιοκτήτης των «ελληνικών» τραπεζών αφού εξαναγκάστηκε από τρόικα και κυβέρνηση να πληρώσει τη μέχρι σήμερα διάσωσή τους.

Για όλους λοιπόν τους παραπάνω λόγους θα πρέπει εδώ και τώρα να βρωντοφωνάξουμε όλοι μαζί στη Μέρκελ το νέο «ΟΧΙ».

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 26/10/2011, σελ. 46-47

Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και ο Ανδρέας Παπανδρέου - του Νότη Μαριά

2011-10-25T09:24:00.004+03:00

Το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων έχει πλέον τεθεί επί τάπητος. Όπως έχουμε ήδη αναλύσει στα «Επίκαιρα», η ελληνική κυβέρνηση,
με επίσημο τρόπο, στη Βουλή, στις 13 Δεκεμβρίου 2010, δέχτηκε ότι οι σχετικές κρατικές διεκδικήσεις μας σε σχέση με τις γερμανικές αποζημιώσεις ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 162 δις ευρώ, χωρίς τους τόκους, από τα οποία 108 δις ευρώ αφορούν στις πολεμικές επανορθώσεις και 54 δις ευρώ στο αναγκαστικό κατοχικό δάνειο.

Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, όπως επισημαίνει σε πρόσφατη μελέτη του ο συνάδελφος Αντώνης Μπρεδήμας (Νομικό Βήμα 58/2010, σελ. 1609-1633), επιβλήθηκε από τις κατοχικές γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις στη χώρα μας με μονομερή απόφασή τους, την οποία έλαβαν στη Ρώμη στις 14 Μαρτίου 1942 και την οποία εν συνεχεία ανακοίνωσαν στην κυβέρνηση των δοσίλογων.

Σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου που ίσχυε την εποχή εκείνη και ιδίως τη Σύμβαση της Χάγης του 1907, οι κατεχόμενες χώρες είχαν την υποχρέωση να φέρουν το βάρος των εξόδων κατοχής. Έτσι Γερμανοί και Ιταλοί υποχρέωσαν την κυβέρνηση των δοσίλογων να τους καταβάλει για έξοδα κατοχής το ποσό των 1,5 δις δραχμών το μήνα.

Όμως οι Γερμανοί, θέλοντας να χρηματοδοτήσουν και τις πολεμικές επιχειρήσεις του Ρόμελ στην Αφρική, επέβαλαν στη χώρα μας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, σύμφωνα με το οποίο οι πέραν του παραπάνω ποσού αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας σε δραχμές, θα είναι άτοκες και θα επιστραφούν αργότερα.

Στη συνέχεια ακολούθησαν τροποποιήσεις του κατοχικού δανείου, τις οποίες υπέγραψε και η ελληνική πλευρά.
Ας σημειωθεί ότι η γερμανική πλευρά κατέβαλε ήδη κατά τη διάρκεια της κατοχής δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου. Η εν συνεχεία άρνηση καταβολής των σχετικών δόσεων του δανείου, όπως επισημαίνει και ο Τάσος Ηλιαδάκης (βλ. εφημερίδα Η Πατρίς, 25/1/2010) μετέτρεψε έκτοτε το δάνειο σε έντοκο λόγω υπερημερίας.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι η Ιταλία μετά τον πόλεμο αναγνώρισε την οφειλή της από το κατοχικό δάνειο και προχώρησε σε σχετικό διακανονισμό με την Ελλάδα για την εξόφλησή του, σε συνδυασμό με την καταβολή και των σχετικών πολεμικών επανορθώσεων.

Όπως επισήμανε σε σχετική του συνέντευξη το 1988 ο Ξενοφών Ζολώτας, που ασχολήθηκε με το ζήτημα του κατοχικού δανείου, για «την κάλυψη των εκτάκτων δαπανών υποχρεώθηκε η Τράπεζα της Ελλάδος να χορηγεί πιστώσεις προς τις γερμανικές Αρχές εξοφλητέες σε πρώτη ευκαιρία. Ήταν κανονικές πιστώσεις, οι οποίες μάλιστα είχαν αρχίσει να εξοφλούνται μερικώς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Όταν όμως τελείωσε ο πόλεμος και ανακινήσαμε το ζήτημα των πιστώσεων αυτών, συναντήσαμε άρνηση» (βλ. Οικονομικός Ταχυδρόμος, 3/3/1988).

Το ζήτημα του κατοχικού δανείου τέθηκε από την ελληνική πλευρά σύμφωνα με τον Ξ. Ζολώτα και το 1955 οπότε και επισημάνθηκε ότι, ενώ οι γερμανικές αποζημιώσεις είχαν ανασταλεί, εντούτοις το κατοχικό δάνειο ήταν απαιτητό, αφού επρόκειτο για «κανονικές πιστώσεις που θα έπρεπε να εξοφληθούν» (βλ. Ριζοσπάστης, 8/12/1996).
Στη συνέχεια το ζήτημα του κατοχικού δανείου έθεσε ανεπίσημα η Ελλάδα το 1964 με τον Άγγ. Αγγελόπουλο.

Η Έκθεση του Ανδρέα για το κατοχικό δάνειο

Για πρώτη φορά, πάντως, η χώρα μας έθεσε επίσημα το ζήτημα του κατοχικού δανείου με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος το 1965 επισκέφθηκε τη Βόνη.
Αυτό προκύπτει πέραν των άλλων και από τη σχετική Έκθεση που υπέβαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 23/2/1965 στον πρόεδρο της κυβέρνησης Γεώργιο Παπανδρέου, στην οποία, πέραν των άλλων, αναφερόταν και στο κατοχικό δάνειο.

Στην έκθεση του Ανδρέα Παπανδρέου για το ζήτημα του κατοχικού δανείου αναφέρονται επί λέξει τα εξής:

« ΔΑΝΕΙΟΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΝ ΣΤΡΑΤΟΝ ΚΑΤΟΧΗΣ

Κατά τας συνομιλίας μου μετά των κυρίων Zachs και Kaizer ανέφερα την ύπαρξιν του εκκρεμούντος θέματος του δανείου της Τραπέζης της Ελλάδος προς τον γερμανικόν στρατόν κατοχής και υπεγράμμισα την σημασίαν την οποίαν αποδίδει η ελληνική κυβέρνησις εις ένα φιλικόν διακανονισμόν του εν λόγω θέματος. Ο διακανονισμός του θέματος τούτου, ετόνισα, ήθελεν εξαλείψει και τα τελευταία ίχνη ατυχών συμβάντων του παρελθόντος και συσφίγξει έτι περαιτέρω τας σχέσεις των δύο χωρών. Ειδικώτερον, εσημείωσα ότι ο διακανονισμός του εν λόγω δανείου δύναται να συνδεθή με την παροχήν υπό της γερμανικής κυβερνήσεως προς την Ελλάδα μακροχρονίου ατόκου ή χαμηλοτόκου δανείου προς προώθησιν της οικονομικής αναπτύξεως της Ελλάδος κατά το πρότυπον του παρελθόντος προς την Γιουγκοσλαβίαν κατά το 1956 δανείου (200.000.000 γερμανικά μάρκα, 99 έτη, άτοκον). Δάνειον αυτής της μορφής, ετόνισα εις τους κυρίους Zachs και Kaizer, ήθελε συντελέσει αποτελεσματικώς εις την ολοκλήρωσιν της οικονομικής υποδομής της χώρας καθιστώσης ούτω αποδοτικωτέραν την συνεργασίαν γερμανοελληνικών επιχειρήσεων, αίτινες ήθελον εγκατασταθή εν Ελλάδι.
Επί του εν λόγω θέματος υποβάλλω εντός των ημερών γραπτόν σημείωμα εις τον κ. Kaizer. Δέον να σημειωθή ότι δια πρώτην φοράν από ελληνικής πλευράς τίθεται επισήμως το αίτημα διακανονισμού του δανείου τούτου.

Μετά βαθυτάτου σεβασμού
Α.Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Βουλευτής Αχαΐας

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ
1. Υπουργείον Συντονισμού, γραφείον υπουργού,
2. Υπουργείον Εξωτερικών, γραφείον υπουργού,
3. Υπουργείον Οικονομικών, γραφείον υπουργού,
4. Υπουργείον Βιομηχανίας, γραφείον υπουργού,
5. Ελληνικήν πρεσβείαν εις Βόννην,
6.Τράπεζαν της Ελλάδος, γραφείον διοικητού ».

Στη συνέχεια, στις 24 Φεβρουαρίου 1965 ο Ανδρέας Παπανδρέου υπέβαλε στο γενικό διευθυντή του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας της Δυτικής Γερμανίας κ. Κάιζερ σχετικό υπόμνημα αναφορικά με τα «Υπό της Τραπέζης της Ελλάδος χορηγηθέντα κατά τον πόλεμον δάνεια προς τας γερμανικάς αρχάς κατοχής εν συνδυασμώ προς το αίτημα χορηγήσεως μακροπροθέσμου δανείου αναπτύξεως προς την Ελλάδα».

Έκτοτε το ζήτημα τέθηκε ξανά το 1974 από τον Ξενοφώντα Ζολώτα και στις 18 Απριλίου 1991 προφορικά από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά στον Γερμανό ομόλογό του κ. Γκένσερ.

Η ελληνική ρηματική διακοίνωση του 1995

Το κατοχικό δάνειο στη συνέχεια τέθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο το 1995. Έτσι, μετά από εντολή του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου προς τον υπουργό Εξωτερικών Κάρολο Παπούλια, ο Έλληνας πρέσβης στη Γερμανία κ. Ι Μπουρλογιάννης επέδωσε στις 14 Νοεμβρίου 1995 στον υφυπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας κ. Χάρτμαν σχετική ρηματική διακοίνωση με την οποία ζητούσε να αρχίσουν διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο χωρών για το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και ειδικότερα για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο.
Τη ρηματική αυτή διακοίνωση απέρριψε με δήλωση του κ. Χάρτμαν η γερμανική κυβέρνηση.

Από ελληνικής πλευράς ακολούθησε σχετική δήλωση του τότε υπουργού Τύπου, ο οποίος τόνισε πως «η Γερμανία είναι εταίρος και φίλη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το θέμα αυτό είναι διακρατικού επιπέδου και γι’ αυτό και κινούμεθα όπως ακριβώς είχαμε προσφάτως ανακοινώσει. Προς τούτο απαιτούνται ορθοί και υπεύθυνοι χειρισμοί τους οποίους η κυβέρνηση έχει αναλάβει κι έτσι θα προχωρήσει» (βλ. Μακεδονία, 15/11/1995).

Στη συνέχεια, κι ενώ πέρασαν περισσότερα από 15 χρόνια και μεσολάβησαν τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις με πρωθυπουργούς τον Κ. Σημίτη, τον Κ. Καραμανλή και τον Γ. Παπανδρέου, ο ελληνικός λαός ακόμη περιμένει τους υποτιθέμενους υπεύθυνους κυβερνητικούς χειρισμούς για την εξόφληση του κατοχικού δανείου και την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων.
Και μάλιστα τη στιγμή που, όπως προαναφέραμε, ήδη από την εποχή της Κατοχής η γερμανική πλευρά έχει αναγνωρίσει έμπρακτα την οφειλή της προς τη χώρα μας από το κατοχικό δάνειο καταβάλλοντας στην ελληνική πλευρά δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 20/01/2011

Μονομερής διαγραφή του επονείδιστου χρέους τώρα! - του Νότη Μαριά

2011-10-22T22:44:00.000+03:00

Η συνάντηση Μέρκελ -Σαρκοζί την Κυριακή 9 Οκτωβρίου δεν κατέληξε σε συγκεκριμένα μέτρα σε σχέση με τη διάσωση των δανειστών της Ελλάδας.
Μάλιστα, το γαλλογερμανικό δίδυμο, με κυνικό τρόπο, ενημέρωσε διά του Τύπου την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι οι σχετικές αποφάσεις θα ληφθούν προς το τέλος του μήνα.

Έτσι, καθίσταται σαφές με τον πλέον άμεσο τρόπο ότι η χώρα μας επί του πρακτέου έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο των δανειστών και, κυρίως, του γαλλογερμανικού άξονα, ο οποίος, με τη μέθοδο του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», θα κοινοποιήσει στην Αθήνα τις αποφάσεις του για το «haircut» των ελληνικών ομολόγων, που θα είναι καταστροφικό για τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και θα συνδυάζεται με ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας στους δανειστές, καθώς και με την κινεζοποίηση των μισθών.

Μέρκελ και Σαρκοζί επισήμαναν ότι το συνολικό γαλλογερμανικό σχέδιο για τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών θα προωθηθεί για συζήτηση στη συνάντηση του G-20, στις αρχές Νοεμβρίου, όχι, όμως, και στη διάσκεψη κορυφής των ηγετών της Ευρωζώνης, που έχει προγραμματιστεί για τα μέσα Οκτωβρίου.
Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει ότι οι αποφάσεις ρύθμισης του ελληνικού χρέους εκφεύγουν του στενού πλαισίου της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ, εντασσόμενες πλέον στο πλαίσιο των αποφάσεων του G-20, όπου, μεταξύ άλλων, συμμετέχει και η Τουρκία (!), όχι, όμως, και η Ελλάδα.

Ταυτόχρονα, το προωθούμενο από τη γερμανική πλευρά βαθύ «haircut» του ελληνικού δημόσιου χρέους σε ποσοστό τουλάχιστον 50% καταδεικνύει ότι η μονομερής διαγραφή του επονείδιστου χρέους είναι πλέον όχι μόνο νομικά δυνατή, αλλά και πολιτικά επίκαιρη και ηθικά πλήρως νομιμοποιημένη.

«Επονείδιστο χρέος» και διεθνές δίκαιο

Όπως έχουμε αναλύσει και σε παλαιότερα άρθρα μας, η έννοια του «επονείδιστου ή απεχθούς χρέους» («odious debt») εμφανίζεται για πρώτη φορά στο διεθνές δίκαιο με αφορμή την άρνηση των ΗΠΑ να εξοφλήσουν το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία το 1898.
Μερική εφαρμογή της ρήτρας του «επονείδιστου χρέους» έγινε και το 1919 από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με αφορμή τα πολωνικά χρέη προς τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Πρωσίας.
Ακολούθησε το 1923 η γνωστή υπόθεση «Μεγάλη Βρετανία κατά Κόστα Ρίκα», στην οποία έγινε για πρώτη φορά δεκτή η εφαρμογή της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους».
Πάντως, η θεωρητική επεξεργασία του δόγματος του «επονείδιστου χρέους» οφείλεται στο Ρώσο καθηγητή AlexanderNahumSack, που το 1927 διατύπωσε στο Παρίσι με μεγαλύτερη σαφήνεια τους όρους και τις προϋποθέσεις εφαρμογής της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους».
Έτσι, τρεις είναι οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία «επονείδιστου χρέους»:
1. Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης.
2. Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος.
3. Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και, παρά ταύτα, να προχώρησε στο δανεισμό.

Siemens και «επονείδιστο χρέος»

Το σκάνδαλο της Siemens αποτελεί σαφέστατη περίπτωση επονείδιστου χρέους. Όπως έχει προκύψει από την Εξεταστική Επιτροπή, το σκάνδαλο της Siemens επικεντρώνεται κυρίως στις προγραμματικές συμβάσεις του ΟΤΕ, στις προμήθειες του ΟΣΕ, στο C4I, στους ηλεκτρονικούς μεταφραστές κ.λπ.
Η αγορά εξοπλισμού και υλικών από τη Siemens, που έγινε από τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, τις υπόλοιπες ΔΕΚΟ αλλά και από το Ελληνικό Δημόσιο, πραγματοποιήθηκε κατά κύριο λόγο μέσω δανεισμού από ελληνικές και ξένες τράπεζες.
Η εν λόγω αγορά υλοποιήθηκε με σύναψη δανείων, που αποτελούν μέρος του χρέους του ΟΣΕ –ύψους τουλάχιστον 10 δις ευρώ–, το οποίο, με απόφαση της τρόικας, έχει πλέον προστεθεί στο ελληνικό δημόσιο χρέος.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους προέρχεται από τη σύναψη δανείων ή από τη χορήγηση εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου για την αγορά του παραπάνω εξοπλισμού από τη Siemens, στην οποία παράνομα ανατέθηκαν οι εν λόγω προμήθειες, λόγω μίζας και «μαύρων ταμείων».

Ευρωζώνη και υπερχρέωση της Ελλάδας

Και η ίδια, όμως, η υπερχρέωση της πατρίδας μας, η οποία προέκυψε μετά την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη, οφείλεται σε παράνομες ενέργειες των εποπτικών Αρχών της ΕΕ, οι οποίες, αν και γνώριζαν ότι η χώρα παραβιάζει τα κριτήρια δημοσιονομικής πειθαρχίας του Συμφώνου Σταθερότητας και του Μάαστριχτ, εντούτοις έκαναν «τα στραβά μάτια» προκειμένου να συνεχίζεται η απρόσκοπτη εξαγωγή γερμανικών και γαλλικών καταναλωτικών προϊόντων και βιομηχανικού εξοπλισμού στη χώρα μας.

Αυτό συνομολόγησε, άλλωστε, και ο επικεφαλής των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, με δηλώσεις του (Κέρδος,9/10/2010, σελ. 3), στις οποίες επισήμανε ρητά πως «ήταν φανερό ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτού του είδους το πρόβλημα και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφτανε, διότι συζητούσαμε οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή και εγώ ο ίδιος για τις προοπτικές αυτού, που δεν ήταν τότε γνωστό όπως αυτό που αποκαλούμε “ελληνική κρίση”». Και συνέχισε με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο: «Ήξερα ακόμη ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστιαποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα. Αλλά εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα».

Επομένως, ένα τεράστιο τμήμα του ελληνικού δημόσιου χρέους οφείλεται σε μια συμπαιγνία του δικομματισμού, των εποπτικών Αρχών της ΕΕ και της πολιτικής και οικονομικής ευρωπαϊκής ελίτ, προκειμένου να αποκομίζουν οικονομικά οφέλη εις βάρος του ελληνικού λαού.
Κατά συνέπεια, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους επί της ουσίας συνιστά «απεχθές ή επονείδιστο χρέος» και για το λόγο αυτό η ελληνική πλευρά έχει κάθε δικαίωμα όχι μόνο να αρνηθεί νόμιμα την εξόφλησή του, αλλά μπορεί να προχωρήσει και στη μονομερή διαγραφή του.

Επονείδιστη και η δανειακή σύμβαση με τις χώρες της Ευρωζώνης

Προκειμένου, λοιπόν, να αντιμετωπίσει την εν λόγω παράνομη υπερχρέωσή της, η Ελλάδα οδηγήθηκε με ύποπτες και προαποφασισμένες μεθοδεύσεις στο ΔΝΤ και στο μηχανισμό δήθεν διάσωσης και υποχρεώθηκε να προχωρήσει στη σύναψη δανείων με τα κράτη της Ευρωζώνης, τη γερμανική κρατική τράπεζα KfW και το ΔΝΤ, ύψους 110 δις ευρώ. Τα δάνεια αυτά χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την αποπληρωμή των παλαιών επονείδιστων χρεών και, επομένως, και τα εν λόγω δάνεια συνιστούν νέο επονείδιστο χρέος.

Κατά συνέπεια, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους –στο οποίο περιλαμβάνονται και τα χρέη λόγω του σκανδάλου της Siemens και των λοιπών παράνομων αναθέσεων σε άλλες γερμανικές και μη επιχειρήσεις–, στην ουσία συνιστά «απεχθές ή επονείδιστο χρέος» και για το λόγο αυτό η ελληνική πλευρά έχει κάθε δικαίωμα όχι μόνο να αρνηθεί νόμιμα την εξόφλησή του, αλλά δικαιούται να προχωρήσει και στη μονομερή διαγραφή του.

Όπως φαίνεται και από το σχετικό πίνακα που συντάξαμε με βάση το Μεσοπρόθεσμο, σε περίπτωση μονομερούς διαγραφής του επονείδιστου χρέους, που ανέρχεται τουλάχιστον στα δύο τρίτα του παρόντος δημόσιου χρέους, από το 2014 και μετά θα υπάρχει πλέον πλεόνασμα της Γενικής Κυβέρνησης.
Αλλά για να γίνει αυτό απαιτείται να έρθει στην εξουσία μια νέα δημοκρατική πλειοψηφία, η οποία θα ανοίξει το δρόμο για μια ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ, που θα διασφαλίσει τη δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου, θα καταγγείλει το Μνημόνιο της Νέας εξάρτησης και θα ακυρώσει τις επονείδιστες δανειακές συμβάσεις με τα κράτη της Ευρωζώνης, την KfW και το ΔΝΤ.

Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης. Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος. Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και, παρά ταύτα, να προχώρησε στο δανεισμό.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» στις 13/10/11

Το Μνημόνιο της Χρεοκοπίας και ο Άλλος Δρόμος ME THN EYΘYNH TOY ΠNEYMATOΣ

2011-10-21T16:07:00.006+03:00

Ένα αναλυτικό άρθρο του Δ. KAKABEΛAKH στην εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα», για το νέο βιβλίο του Νότη Μαριά:

Ενα βιβλίο με αδιαμφισβήτητες αποδείξεις που αποδεικνύουν τα σχέδια των δανειστών της πατρίδας μας. Που στόχος τους ήταν εξαρχής η υπερχρέωση της χώρας

και στη συνέχεια η καταλήστευση της δημόσιας περιουσίας και των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών, με την ελεγχόμενη πτώχευση, αν επικυρωθεί η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας και από τα είκοσι επτά μέλη της Ε.Ε.

Ομως, αυτή η συνθήκη τέθηκε σε λειτουργία από την 1η Δεκέμβρη 2009, λίγο πριν την εκδήλωση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Για να φθάσουμε σε νέα γερμανική επικυριαρχία της Ευρώπης με νέο δόγμα της κυρίας Μέρκελ (για την Ευρώπη) για να ξαναθυμηθούμε το δόγμα Μάρσαλ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Με όλα αυτά, όμως, η Ελλάδα έγινε το πειραματόζωο της Ευρώπης και του Δ.Ν.Τ., που ελέγχεται από την Αμερική για συνεχή εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής με συναίνεση της Ουάσιγκτον.

Ομως με όλη αυτή τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία της νεοαποικιακής δανειακής σύμβασης Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης, η χώρα μας παραιτήθηκε από την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας, με άμεσο κίνδυνο το 2013 να γίνουμε προτεκτοράτο της τρόικας με ελεγχόμενη πτώχευση.

Ομως ο καθηγητής Ν. Μαριάς δείχνει άλλο δρόμο για την Ευρώπη και άλλο για την Ελλάδα, με τόλμη και ευθύνη.
«Το Μνημόνιο της χρεοκοπίας» καθώς και ο τρόπος με τον οποίο προωθήθηκαν οι διαδικασίες υλοποίησης του Μεσοπρόθεσμου για λεηλασία της πατρίδας μας και αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, που έλαβε χώρα με την απόφαση των ηγετών της Ευρωζώνης στις 21 Ιουλίου 2011, αποτελούν το αντικείμενο μιας βαθιάς και αδιαμφισβήτητης στις αποδείξεις συγγραφικής εργασίας του βιβλίου του καθηγητή Νότη Μαριά, στο Τμήμα Κοινωνικών - Οικονομικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (Ρέθυμνο).

Τίτλος αυτού του άκρους ενδιαφέροντος βιβλίου (605 σελίδων) είναι:
«Το Μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος» με υπότιτλο:«Πειραματόζωον η Ελλάς».

«ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑPUTT»

Ετσι δήλωσε, με απίστευτο κυνισμό ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, κ. Σόιμπλε. Για να υποστηρίξει ότι «μία χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία ζητά τη βοήθεια των εταίρων της, θα πρέπει σε αντάλλαγμα να εκχωρήσει ένα μέρος της εθνικής της κυριαρχίας στην Ε.Ε.».

Για να σημειώσει ο καθηγητής Νότης Μαριάς στο αποκαλυπτικό -για όλα- πρόλογό του:
«Είναι προφανές ότι με τις αποφάσεις της Ευρωζώνης της 21ης Ιουλίου 2011 η χώρα μας θα βρίσκεται υπό την κατοχή του δανεισμού για τα επόμενα σαράντα χρόνια. Ετσι, με την 'επιλεκτική χρεοκοπία' της Ελλάδας που επιβλήθηκε από την ηγεσία της Ευρωζώνης, κλείνει (με αυτή την απόφαση) η πρώτη φάση της υπερχρέωσής της, η οποία ξεκίνησε με τη δημιουργία του μηχανισμού δήθεν διάσωσης της πατρίδας μας στις 25 Μαρτίου 2010 και την υιοθέτηση του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης Ελλάδος - κρατών Ευρωζώνης, Δ.Ν.Τ.
Με παγίωση σταδιακά πολιτικών και οικονομικών όρων που οδήγησαν στο Μνημόνιο, με δρομολόγηση από το Βερολίνο 'ελεγχόμενης' πτώχευσης της χώρας μας».

ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ

Ετσι ως σύγχρονο πειραματόζωο η Ελλάδα μετατρέπεται σε αποικία της Ευρώπης των δανειστών.

Στη συνέχεια του προλόγου του, ο Νότης Μαριάς, αναπτύσσει την ιδεολογικο-πολιτική μάχη κατά του μνημονίου, με αναφορά του σε 19 σημεία. Με στόχο τη διαμόρφωση ενός πλήρους αντιμνημονιακού προγράμματος. Για να συμβάλλει ώστε να δοθεί μια αποτελεσματική διέξοδος στην κρίση χρέους και να αναδειχθεί ένας «άλλος δρόμος», αλλά και για να γίνει αντιληπτή η νέα πολιτικοοικονομική κατάσταση στην οποία έχει εισέλθει η χώρα με το μνημόνιο.

Με κύριο χαρακτηριστικό αυτής της ιστορικής φάσης να είναι η εμπέδωση μιας νέας εξάρτησης στο πλαίσιο της Ε.Ε., η οποία σταδιακά μετατρέπεται σε μια Ευρωπαϊκή Ενωση δανειστών. Με αποτέλεσμα στην πριν από το μνημόνιο εποχή η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους οφειλόταν σε ιδιώτες πιστωτές και κυρίως σε Τράπεζες.
Ομως με το μνημόνιο (και τις δυο δανειοδοτήσεις ης χώρας μας από την Ευρωζώνη και Δ.Ν.Τ.) το μεγαλύτερο μέρος του χρέους οφείλεται πλέον σε κρατικές και διεθνείς οντότητες. Γεγονός που σημαίνει ότι οι δανειστές μας είναι πλέον όχι ιδιώτες καπιταλιστές, αλλά κράτη και διεθνείς οργανισμοί, γεγονός που έχει άμεση επίπτωση στην εθνική μας κυριαρχία.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΑΣ

Το νέο βιβλίο του καθηγητή Νότη Μαριά διατρέχει τα όσα βιώνουμε, κυρίως από τον Οκτώβριο του 2009 με την εκλογή της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου μέχρι και τις τελευταίες αποφάσεις του Ιουλίου του 2011 των ηγετών της Ευρωζώνης.
Αποφάσεις, όπως τονίζει ο καθηγητής, οι οποίες οδήγησαν τη χώρα μας σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας.

Παράλληλα, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου ανάλυσε το Μεσοπρόθεσμο σχέδιο όσο και τον Εφαρμοστικό Νόμο, που αποτέλεσαν, άλλωστε και τη βασική προϋπόθεση για τη νέα δανειοδότηση της Ελλάδας.

Ωστόσο, στο πρώτο μέρος του βιβλίου αναλύεται η πορεία από την κοινή αγορά ως το Μάαστριχ. Στα έξι κεφάλαια αυτού του μέρους αναλύονται τα εξής:
1ο κεφ. Αναλύει τον θρίαμβο του Νεοφιλελευθερισμού.
2ο κεφ. Σχέση Ευρώπης έναντι με τα κράτη - μέλη, με ιδιαίτερη έμφαση στην αρχή της υπερ-εθνικότητας και στο δόγμα της περιοριστικής εθνικής κυριαρχίας.
3ο κεφ. Παρουσίαση της νέας θεσμικής αρχιτεκτονικής της Ε.Ε. μετά τη συνθήκη της Λισαβόνας. Με επισήμανση ότι αυτή η συνθήκη τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Δεκεμβρίου 2009, λίγο πριν από την εκδήλωση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους.
4ο κεφ. Ανάλυση της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς» ως ιδεολογικό μανιφέστο της Μέρκελ και της συνθήκης της Λισαβόνας.
5ο κεφ. Εξήγηση της οικονομικής κρίσης, αλλά και της κρίσης νομιμοποίησης που μαστίζει την Ε.Ε.
6ο κεφ. Αποκάλυψη των κατασταλτικών μηχανισμών που έχει οικοδομήσει η συνθήκη της Λισαβόνας για να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά κινήματα των λαών της Ευρώπης.

ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ. Η ΕΛΛΑΔΑ

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου με τα 6 κεφάλαιά του, αναδείχτηκαν οι βασικές διαστάσεις νεοαποικιακής επιβολής και εκμετάλλευσης των ευρωπαϊκών λαών, μελών της Ε.Ε., που διαλαμβάνονται στη «φοβερή» συνθήκη της Λισαβόνας, της οποίας η εφαρμογή, για την εξέλιξη της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, άρχισε από την 1η Δεκεμβρίου του 2009. Με την Ελλάδα νάναι το πρώτο θύμα. Δύο μόλις μήνες, μετά από την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου, η νέα κυβέρνηση του οποίου (ερήμην του ελληνικού λαού) ανέλαβε να σώσει την Ελλάδα από τη... χρεοκοπία, βυθίζοντας, όμως, τον ελληνικό λαό σε μια μέγιστη έκπληξη απόγνωσης.

ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Ολα αυτά τα αναλύει με ευθύνη επιστημονική και με τόλμη πολιτική ο καθηγητής Ν. Μαριάς. Ενας από τους πολλούς και διεθνούς επιπέδου καθηγητές του Πανεπιστημίου Κρήτης, το οποίο πρόσφατα λόγω της ποιότητας των καθηγητών του κρίθηκε ως ένα από τα πρωτοποριακά Πανεπιστήμια Ευρώπης - κόσμου.
Το βιβλίο «Το μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος», περιλαμβάνει έξι (6) συνολικά μέρη και ένα καυτό -αποκαλυπτικό επίμετρο.

Το Β' μέρος επικεντρώνεται στα θεσμικά ελλείμματα της Ευρωζώνης και στον ευρωπαϊκό Νότο.
1ο κεφ.: Αφορά τη σχέση Ελλάδας - Ευρωζώνης.
2ο κεφ.: Αναφέρεται στην οικονομική κρίση του 2008 και στην κοινωνικοποίηση των ζημιών των Τραπεζών.
3ο κεφ.: με τίτλο «Η Ελλάδα στην αγκαλιά του Δ.Ν.Τ.» αναλύεται η πορεία της χώρας μας προς αυτό και τον μηχανισμό δήθεν διάσωσής της.
4ο κεφ.: Εξηγεί το θεσμικό υβρίδιο της νέας ελληνικής εξάρτησης, που είναι ο διακυβερνητικός στήριξης. Με το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση Ελλάδας - Δ.Ν.Τ.
5ο κεφ.: Παρουσιάζεται αναλυτικά η νεοαποικιακή δανειακή σύμβαση Ελλάδας και των κρατών - μελών της Ευρωζώνης.

Γ ' μέρος:
Σε αυτό το μέρος, σε 9 κεφάλαια, αναλύονται όλα τα σημεία και τέρατα του μνημονίου (μνημονίων).

ΟΛΑ ΕΓΙΝΑΝ ΜΕ «ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ» ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

Ως προς το χρέος και τη βάναυση παραβίαση του δημοκρατικού πολιτεύματος της χώρας, με συναίνεση της Ουάσιγκτον...
Δ' μέρος: Σε δυο καταλυτικής σημασίας κεφάλαια για τον «έλεγχο της ελληνικής πτώχευσης» αναλύεται το μέγα θέμα της «γερμανικής» Ευρώπης και μέσα σε αυτό το πλαίσιο παρουσιάζεται η γυμνή αλήθεια της «νέας ελληνικής εξάρτησης» από την ελεγχόμενη πτώχευση.

Ε'μέρος με τίτλο «Επιλεκτική χρεοκοπία και Μεσοπρόθεσμο» αποκαλύπτεται η τραγωδία που επιβάλλανε στην Ελλάδα (στις 21 Ιουλίου 2011) ο ηγέτης της Ευρωζώνης για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και αναλύονται οι διαδικασίες λεηλασίας της χώρας από το Μεσοπρόθεσμο και τον Εφαρμοστικό Νόμο που αρπάζουν δημόσια περιουσία και αλώνουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της πατρίδας μας.

Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Τέλος, στο έκτο κεφάλαιο, ο εμβριθέστατος καθηγητής Νότης Μαριάς παρουσιάζει τον «άλλο δρόμο», αναλύοντας όλες τις εναλλακτικές δυνατότητες που υπάρχουν έξω από το μνημόνιο. Σε δυο αποφασιστικής σημασίας κεφάλαια αναλύει:
α) Τον άλλο δρόμο για την Ευρώπη και
β) Τον άλλο δρόμο για την Ελλάδα.
Για να επιμείνει, με ιδιαίτερη έμφαση στη διαγραφή του επονείδιστου χρέους και στη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων.
Για να αναφερθεί στο, επίσης σημαντικό, επίμετρό του στην ανάγκη ενός αντι-μνημονιακού κοινωνικού μετώπου εξουσίας για την ανατροπή της νέας εξάρτησης!

Ενα βιβλίο ευρύτατα διαφωτιστικό και αποφασιστικό για ενεργοποίηση όλων σας, να αγωνιστούμε κατά της μεθοδευμένης καταστροφής μας!

Δημοσιεύθηκε 21.10.11 στην εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα »

Ευρώπη των κρατών τέρμα! Τώρα έχουμε Ευρώπη δανειστών.

2011-10-19T09:59:00.002+03:00

Συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης του Νότη Μαριά στην εκπομπή «Αντιθέσεις»

2011-10-17T21:27:00.002+03:00

Η «ελεγχόμενη πτώχευση» σε δράση (του Ν. Μαριά)

2011-10-08T19:12:00.008+03:00

Kαθώς οι δανειστές πιέζουν για μαζικές απολύσεις και διάλυση του κοινωνικού κράτους στη χώρα μας, έχει γίνει κοινή πεποίθηση σε όλους ότι ακόμη κι αν εκπληρωθούν οι σκληρές απαιτήσεις της τρόικας, η συνταγή του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου οδηγεί μετά βεβαιότητας στην υπερχρέωση της χώρας και τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας της μέσα από το μηχανισμό της «ελεγχόμενης πτώχευσης».

Η «ελεγχόμενη πτώχευση» έχει αναλυθεί από την πλευρά μας με σειρά άρθρων μας στα «Επίκαιρα». Με δεδομένο, όμως, ότι το ζήτημα αυτό αποτελεί πλέον σημείο αιχμής στην παρούσα φάση, λόγω της ενεργοποίησης των σχετικών γερμανικών σχεδιασμών, κρίνουμε σκόπιμο στο πλαίσιο αυτού του άρθρου να συμπυκνώσουμε τα όσα κατά καιρούς έχουμε αναλύσει σε σχέση με το εν λόγω ζήτημα και τα οποία περιλαμβάνονται, άλλωστε, και στο βιβλίο μας Το Μνημόνιο της Χρεοκοπίας και ο Άλλος Δρόμος – Πειραματόζωον η Ελλάς, το οποίο κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη.

Τι σημαίνει πρακτικά η «ελεγχόμενη πτώχευση»

Η «ελεγχόμενη πτώχευση» θεσμοθετήθηκε στο πλαίσιο της αναθεώρησης της Συνθήκης της Λισαβόνας με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 24-25 Μαρτίου 2011 και θα τεθεί σε ισχύ από 1/1/2013, υπό τον όρο κύρωσης και επικύρωσής της από όλα τα κράτη-μέλη της Ένωσης, σύμφωνα με τους αντίστοιχους συνταγματικούς τους κανόνες.

Ειδικότερα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε:

1) Την αναθεώρηση του άρθρου 136 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ).

2) Την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (EMΣ) και τη συνακόλουθη θεσμοθέτηση της «ελεγχόμενης πτώχευσης».

3) Tην υιοθέτηση του Συμφώνου για το ευρώ+, με το οποίο δρομολογούνται η «κινεζοποίηση» της Ευρωζώνης κι η μείωση μισθών και συντάξεων στο όνομα της δήθεν ανταγωνιστικότητας.

Στο πλαίσιο αυτό, αποφασίστηκε να προστεθεί νέα παράγραφος στο άρθρο 136 ΣΛΕΕ, που ως γνωστόν εφαρμόζεται μόνο για τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, σύμφωνα με την οποία «τα κράτη-μέλη με νόμισμα το ευρώ μπορούν να θεσπίσουν μηχανισμό σταθερότητας, ο οποίος θα ενεργοποιείται εφόσον κρίνεται απαραίτητο προκειμένου να διασφαλίζεται η σταθερότητα της Ζώνης του Ευρώ στο σύνολό της. Η παροχή τυχόν απαιτούμενης χρηματοοικονομικής συνδρομής δυνάμει του μηχανισμού θα υπόκειται σε αυστηρούς όρους».

Ταυτόχρονα, ήδη υπεγράφη η ιδρυτική συνθήκη του εν λόγω μηχανισμού, ο οποίος αποκαλείται Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) και προωθείται η επικύρωσή του από τα εθνικά Κοινοβούλια.

Η ίδρυση του ΕΜΣ συνδυάζεται με τη θεσμοθέτηση και του περίφημου«Συμφώνου για το Ευρώ» που προωθεί η Μέρκελ με στόχο την «κινεζοποίηση» των μισθών στην Ευρωζώνη.

Όπως είχε επισημάνει ευθύς εξαρχής η Μέρκελ (Reuters-Berlin, 29/9/2010), ο ΕΜΣ θα έπρεπε να συγκροτηθεί στη βάση της διαδικασίας της «ελεγχόμενης πτώχευσης» και να αφορά στις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης.

Μάλιστα, ο αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος της Μέρκελ (CDU), Μ. Μάιστερ, υποστήριξε ότι με το μηχανισμό «ελεγχόμενης πτώχευσης» οι υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης θα πρέπει να οδηγούνται σε αναδιάρθρωση του χρέους, ενώ και οι ιδιώτες πιστωτές θα συμμετέχουν στην όλη διαδικασία αναλαμβάνοντας μέρος του κόστους (Bloomberg, 21/10/2010).

Ο ΕΜΣ συμπληρώνει το νέο πλαίσιο ενισχυμένης οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ, που στόχο έχει την αυστηρή οικονομική εποπτεία.

Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο

Στην ουσία, ο ΕΜΣ είναι ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, το οποίο θα παρεμβαίνει με ιδιαίτερα αυστηρούς όρους για την εγγύηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της Ευρωζώνης και τη συνακόλουθη διάσωση των δανειστών των υπερχρεωμένων κρατών-μελών της. Η χορήγηση, μάλιστα, των τοκογλυφικών δανείων του ΕΜΣ αποκαλείται «χρηματοδοτική συνδρομή»!

Όπως επισημαίνεται ρητά στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 24ης-25ηςΜαρτίου 2011, «η πρόσβαση στη χρηματοδοτική συνδρομή από τον ΕΜΣ θα παρέχεται με βάση αυστηρούς όρους πολιτικής, σύμφωνα με πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής και εμπεριστατωμένη ανάλυση της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους, που θα διενεργεί η Επιτροπή από κοινού με το ΔΝΤ και σε συνεργασία με την ΕΚΤ. Θα απαιτείται από το δικαιούχο κράτος-μέλος να εξασφαλίζει μια πρέπουσα μορφή συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα, σύμφωνα με τις ιδιαίτερες συνθήκες και κατά τρόπο πλήρως συμμορφούμενο προς τις πρακτικές του ΔΝΤ».

Η δανειοδοτική ικανότητα του ΕΜΣ συμπληρώνεται με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, ενώ, ακολουθώντας το ιρλανδικό μοντέλο «διάσωσης», θα μπορούν να συμμετέχουν στα σχετικά πακέτα «χρηματοδοτικής συνδρομής» του ΕΜΣ «κράτη-μέλη που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη σε ad hoc βάση».

Σε σχέση με τη δομή του, ο ΕΜΣ συνιστά διακυβερνητικό οργανισμό δημοσίου διεθνούς δικαίου που έχει συσταθεί με Συνθήκη των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Ο ΕΜΣ θα παρέχει χρηματοδότηση με ιδιαίτερα αυστηρούς όρους σε όσα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης αντιμετωπίζουν ή απειλούνται από σοβαρά προβλήματα χρηματοδότησης, με στόχο την εξασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της Ευρωζώνης ως συνόλου.

Όπως συμβαίνει και με την περίπτωση του ΔΝΤ, η «χρηματοδοτική συνδρομή» του ΕΜΣ θα παρέχεται στη βάση αυστηρού Μνημονίου.

Κομβικό στοιχείο για την ανάληψη δράσης του ΕΜΣ και για τους όρους του Μνημονίου που θα επιβάλλει συνιστά η βιωσιμότητα του χρέους του κράτους-μέλους της Ευρωζώνης που θα προσφύγει στο μηχανισμό.

Η ανάλυση της βιωσιμότητας του χρέους θα διενεργείται από κοινού από την Επιτροπή και το ΔΝΤ, σε συνεργασία με την ΕΚΤ, ενώ οι όροι του Μνημονίου για την παροχή της κοινής «συνδρομής» ΕΜΣ - ΔΝΤ θα αποτελούν αντικείμενο κοινής διαπραγμάτευσης της Επιτροπής και του ΔΝΤ, σε συνεργασία με την ΕΚΤ.

Αναδιάρθρωση χρέους και «ελεγχόμενη πτώχευση»

Σε περίπτωση που ένα κράτος-μέλος δεν μπορεί να καταστήσει το χρέος του βιώσιμο και, ως εκ τούτου, αποδειχτεί αφερέγγυο, τότε «πρέπει να διαπραγματευτεί συνεκτικό σχέδιο αναδιάρθρωσης με τους πιστωτές του από τον ιδιωτικό τομέα, σύμφωνα με τις πρακτικές του ΔΝΤ, προκειμένου να επιτευχθεί βιωσιμότητα του χρέους. Εάν μέσω αυτών των μέτρων μπορεί να επιτευχθεί βιωσιμότητα του χρέους, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας μπορεί να προσφέρει ενέσεις ρευστότητας».

Ειδικότερα, οι όροι αναδιάρθρωσης περιλαμβάνουν «επιμήκυνση της διάρ κειας, μείωση του επιτοκίου ή/και περικοπή του χρέους (“haircut”)». Έτσι, η υποχρέωση αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους επιβάλλεται πλέον νομικά στα υπερχρεωμένα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης ως αναγκαίος όρος για τη χρηματοδότησή τους από τον ΕΜΣ, σε περίπτωση που το χρέος τους δεν θεωρείται, σύμφωνα με τα παραπάνω, βιώσιμο.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που προσυπέγραψε και ο Γιώργος Παπανδρέου, «αν βάσει της ανάλυσης βιωσιμότητας συνεπάγεται ότι ένα πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής δεν μπορεί ρεαλιστικά να επαναφέρει το δημόσιο χρέος σε βιώσιμη πορεία, το δικαιούχο κράτος-μέλος υποχρεούται να προσέλθει καλόπιστα σε ενεργούς διαπραγματεύσεις με τους δανειστές του για να εξασφαλίσει την άμεση συμμετοχή τους στην αποκατάσταση της βιωσιμότητας του χρέους».

Μάλιστα, κατά τις διαπραγματεύσεις, το δικαιούχο κράτος «διαβουλεύεται με τους δανειστές σχετικά με το ενδεχόμενο αναπρογραμματισμού ή αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, «με σκοπό τη διαπραγμάτευση κατάλληλων λύσεων. Μέτρα για τη μείωση της καθαρής παρούσας αξίας του χρέους εξετάζονται μόνο όταν είναι απίθανη η επίτευξη των προσδοκώμενων αποτελεσμάτων με άλλους τρόπους».

Αυτό σημαίνει ότι το υπερχρεωμένο κράτος ουσιαστικά μετατρέπεται σε προτεκτοράτο της Ευρωζώνης, τίθεται υπό τη διοίκηση των δανειστών του μέσω του ΕΜΣ και η περιουσία του ρευστοποιείται με ταχύτατες διαδικασίες.

Ήδη με τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου 2011, όπως αναλύσαμε σε προηγούμενο τεύχος των «Επικαίρων», ο EFSF, που θα λειτουργεί μέχρι τον Ιούνιο του 2013 και τον οποίο θα διαδεχτεί ο ΕΜΣ, αποκτά αυξημένες εξουσίες και μπορεί να στηρίξει θεσμικά μέχρι τότε τις διαδικασίες ελεγχόμενης πτώχευσης ενός κράτους-μέλους της Ευρωζώνης.

Με τον τρόπο αυτό σχεδιάζουν οι Γερμανοί να επιβάλουν στην πατρίδα μας καθεστώς «ελεγχόμενης πτώχευσης» στο αμέσως προσεχές διάστημα και να μην αναμένουν τον Ιούνιο του 2013. Εναλλακτικά, βέβαια, προωθούν και σενάρια για έναρξη λειτουργίας του ΕΜΣ πολύ νωρίτερα, περί τον Ιούνιο του 2012.

Πάντως, αυτή τη στιγμή στη Γερμανία φαίνεται πιο πιθανή η άμεση κύρωση από το γερμανικό Κοινοβούλιο των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου 2011, παρά η κύρωση της Συνθήκης ίδρυσης του ΕΜΣ.

Από τα παραπάνω, λοιπόν, προκύπτει ότι η πατρίδα μας θα πρέπει σύντομα να αναζητήσει ένα άλλο δρόμο, έξω από το Μνημόνιο, προκειμένου να αποφύγει την «ελεγχόμενη πτώχευση», την οποία έχουν δρομολογήσει οι Γερμανοί.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 29/9/11

Λάθος πόρτα χτυπάνε τα κομματόσκυλα του ΠΑΣΟΚ

2011-10-07T07:00:00.000+03:00

Ν.Μαριάς «Τί θα γίνει στο δίμηνο αυτό; Βλέπω εμπλοκή μεγάλη. Το θέμα είναι τί κάνουμε εμείς.»

2011-10-05T21:24:00.000+03:00

Ακούστε εδώ τη συνέντευξη του Νότη Μαριά
στο ράδιο 9 στις 4.10.11

Οι Τροϊκανοί στη χώρα είναι παράνομοι, καθώς και οι υπουργοί και όσοι συνεργάζονται μεταξύ τους. Μήνυση του Δημ Αντωνίου για εσχάτη προδοσία 172 βουλευτών.

2011-10-01T15:53:00.001+03:00

Χρωστάμε 360 και μας χρωστούν 570. Εμείς είμαστε οι δανειστές και οι άλλοι είναι οι οφειλέτες

2011-09-30T10:25:00.001+03:00

Η Γερμανία μεθοδεύει «ελεγχόμενη πτώχευση» της πατρίδας μας (του Νότη Μαριά)

2011-09-23T23:34:00.003+03:00

Η ανευθυνότητα Παπανδρέου -Βενιζέλου διευκολύνει καθημερινά τους γερμανικούς σχεδιασμούς.
Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι οι Γερμανοί, προκειμένου να λεηλατήσουν –κυριολεκτικά– τη δημόσια περιουσία και να μετατρέψουν τη χώρα μας σε αποικία τους, επιθυμούν διακαώς να οδηγήσουν την πατρίδα μας σε καθεστώς «ελεγχόμενης πτώχευσης».
Την ώρα, λοιπόν, που το δίδυμο της αποτυχίας, Παπανδρέου - Βενιζέλος, έκαναν... τα μπάνια τους στη Σκιάθο και στη Σκόπελο αντίστοιχα, η χώρα έμπαινε σε τεράστια περιπέτεια, αφού τα ταμεία του κράτους παρέμεναν άδεια.

Από τον Αύγουστο στα «Επίκαιρα»
Κι όμως, από τα τέλη Αυγούστου, σε άρθρο μας στα «Επίκαιρα» (τεύχος 97ο, 25/8/2011, σελ. 32-33), με τίτλο «Λιγότερα από 1 δις ευρώ στα κρατικά ταμεία», είχαμε κρούσει έντονα τον κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο να μείνει από ρευστό το Ελληνικό Δημόσιο, με ό,τι αυτό μπορούσε να σημαίνει για το μέλλον της χώρας μας.
Στο πλαίσιο αυτό, είχαμε επισημάνει, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Καθώς, λοιπόν, φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολο να δοθεί η πρώτη δόση του νέου δανείου μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση προσπαθεί να καθησυχάσει την κοινή γνώμη, λέγοντας ότι θα πάρει μέχρι τότε οπωσδήποτε την έκτη δόση του παλιού δανείου, ύψους 8 δις ευρώ. Το ερώτημα είναι αν θα πάρει όλο το εν λόγω ποσό ή αρκετά λιγότερα, καθώς Ιταλία, Ισπανία και άλλες χώρες δυσκολεύονται πλέον να δανειστούν φτηνά προκειμένου να δανείσουν με τη σειρά τους την Ελλάδα.»
Και, το πιο σημαντικό, εφόσον δεν γίνει γρήγορα η δανειοδότηση της χώρας με το παλαιό ή το νέο δάνειο τότε “από τις 20 Σεπτεμβρίου και μετά το Δημόσιο θα έχει ελάχιστα ταμειακά διαθέσιμα, που θα είναι πολύ λιγότερα από 1 δις ευρώ” (Η Καθημερινή,18/8/2011, σελ. 19)».

Δεν εκπόνησαν «Plan B»
Καθώς, όμως, ήταν εμφανές ότι η χώρα κινδύνευε να μείνει από ρευστό, το οικονομικό επιτελείο δεν εκπόνησε καν εναλλακτικό σχέδιο («Plan B») για τη διασφάλιση της ρευστότητας των κρατικών ταμείων.
Κι όμως, η ελληνική πλευρά θα μπορούσε εναλλακτικά να ζητήσει περισσότερα χρήματα μέσα από τα έντοκα γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου ή και να αναζητήσει δανεισμό από άλλες χώρες, όπως η Κίνα και η Ρωσία.
Άλλωστε, μετά τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου, άνοιξε πλέον και με τις ευλογίες των ηγετών της Ευρωζώνης «παράθυρο» για σχετική δανειοδότηση της χώρας μας και από άλλες, εκτός Ευρωζώνης χώρες, όπως είναι η Κίνα και η Ρωσία. Βλέποντας, λοιπόν, η τρόικα την έλλειψη ρευστού στα κρατικά ταμεία, βρήκε την ευκαιρία, καθοδηγούμενη από τους Γερμανούς και τους άλλους δανειστές, να στήσει ολόκληρο εκβιασμό για τη λήψη και νέων αντιλαϊκών μέτρων.

Ο Ρέσλερ μιλά πλέον για «ελεγχόμενη πτώχευση»
Ταυτόχρονα, όμως, οι Γερμανοί έγιναν ιδιαίτερα σκληροί απέναντι στη χώρα μας, προκειμένου να επιτύχουν στις επερχόμενες συζητήσεις για δήθεν γερμανικές επενδύσεις στην Ελλάδα την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας αντί πινακίου φακής.
Προχώρησαν, όμως, όπως αποκάλυψε το Spiegel, και στην εκπόνηση «Ρlan B», σε περίπτωση πτώχευσης της χώρας μας. Με δύο σενάρια, μάλιστα! Πτώχευση της Ελλάδας και παραμονή της στο ευρώ και πτώχευση της Ελλάδας και έξοδός της από το ευρώ (Ημερησία, 12/9/2011, σελ. 10).

Αντίστοιχο σχέδιο επεξεργάστηκε και η ομάδα των «7» σοφών, στην οποία συμμετέχουν «οι Ντελόρ, Σρέντερ, Γκονζάλες, Φερχόφσταντ, Βανχάνεν, Στίγκλιτς και Ρουμπινί» (Real News, 11/9/2011, σελ. 1). Η ομάδα αυτή ζητά επί του πρακτέου την αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ, προκειμένου να σωθούν οι υπόλοιποι «αδύναμοι κρίκοι» της Ευρωζώνης.
Βεβαίως, τυχόν έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα δημιουργήσει τραυματικές εμπειρίες στο ευρώ και θα ενεργοποιήσει μια διαδικασία ντόμινο, που μπορεί να οδηγήσει σε έξοδο και άλλων χωρών της ευρωπαϊ κής περιφέρειας από το ευρώ και, σε τελική ανάλυση, στην ίδια την εξαφάνιση του ευρώ. Κι αυτό είναι κάτι το οποίο, σε αυτή, τουλάχιστον, τη φάση, ουδόλως επιθυμούν οι κυρίαρχοι πολιτικοοικονομικοί κύκλοι σε Βερολίνο και Παρίσι.

Έτσι, καθώς η χώρα μας βυθίζεται ολοένα στην ύφεση και στην υπερχρέωση, οι Γερμανοί ενεργοποιούν το αρχικό τους σχέδιο, την ένταξη, δηλαδή, της Ελλάδας σε καθεστώς «ελεγχόμενης πτώχευσης». Στο πλαίσιο αυτό, ο επικεφαλής των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, Φίλιπ Ρέσλερ, δήλωσε σε συνέντευξή του στη Bild, που δημοσιεύτηκε στις 12/9/2011, ότι «για να σταθεροποιηθεί το ευρώ δεν μπορούν να υπάρχουν πλέον ταμπού», θέτοντας θέμα «ελεγχόμενης πτώχευσης» της Ελλάδας, «εάν υπάρξουν τα απαραίτητα εργαλεία (Ημερησία, 12/9/2011, σελ. 10).

Οι γερμανικοί σχεδιασμοί για «ελεγχόμενη πτώχευση» της Ελλάδας
Η ένταξη της Ελλάδας σε καθεστώς «ελεγχόμενης πτώχευσης» αποτελούσε ευθύς εξαρχής στρατηγική των Γερμανών. Έτσι, στις 15 Ιουλίου 2010, σε ομιλία μας στον ΔΣΑ, είχαμε επισημάνει ότι στόχος των δανειστών μας ήταν η υπερχρέωση της Ελλάδας και η εν συνεχεία ένταξή της σε καθεστώς «ελεγχόμενης πτώχευσης» προκειμένου να μπορέσουν, έτσι, οι δανειστές να λεηλατήσουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας.

Επίσης, στις αρχές Ιουλίου, σε σχετικό άρθρο μας, υπό τον τίτλο «Εξάρτηση και μηχανισμός ελεγχόμενης “πτώχευσης” των χωρών της Ευρωζώνης» («Επίκαιρα», τεύχος 38ο, 8/7/2010, σελ. 36-39), είχαμε επισημάνει ότι «σε πολιτικό επίπεδο, παρότι η θέση για “ελεγχόμενη πτώχευση” αποδίδεται στον κ. Σόιμπλε, στην ουσία προέκυψε για πρώτη φορά στις 20 Μαρτίου 2010, με δηλώσεις του πρώην προέδρου της Γερμανίας, κ. Horst Koehler. Ο κ. Koehler, ο οποίος, σημειωτέον, μέχρι το 2004 ήταν επικεφαλής του ΔΝΤ, υποστήριξε στο γνωστό για τα ανθελληνικά του δημοσιεύματα περιοδικό Focus ότι θα πρέπει να ληφθεί πρόνοια για τη δημιουργία μιας διαδικασίας “ελεγχόμενης πτώχευσης” των υπερχρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης, αντίστοιχη με αυτή που ισχύει για τις επιχειρήσεις στο πλαίσιο του Πτωχευτικού Δικαίου. (...) Μάλιστα, επισήμανε ότι τα μεγάλα χρέη και τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών παγκόσμια πρέπει να αναγκάσουν τους πολιτικούς να σκεφτούν τη δημιουργία μηχανισμών για “ελεγχόμενη πτώχευση” κρατών, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι δανειστές. Κι αυτό γιατί υπήρχε δήθεν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί χάος, στο βαθμό που κάποια κράτη οδηγούντο στην κήρυξη “πτώχευσης”.

Για το λόγο αυτό, όλοι οι ενδιαφερόμενοι όφειλαν να γνωρίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Τις σκέψεις αυτές ακολούθησε στη συνέχεια η Άνγκελα Μέρκελ, η οποία επισήμανε την αναγκαιότητα δημιουργίας μηχανισμού “ελεγχόμενης πτώχευσης”, για να ακολουθήσει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, κ. Σόιμπλε, που υποστήριξε στις 7 Μαΐου 2010 τη δημιουργία του σχετικού μηχανισμού, μιλώντας στην Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας. (...) Δεδομένου ότι η αξία των κρατικών ομολόγων της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, που κατέχουν στα χέρια τους οι διάφορες ευρωπαϊκές τράπεζες, ανέρχεται σε 909 δις ευρώ, στην ουσία οι Γερμανοί επιδιώκουν να διαμορφώσουν ένα μηχανισμό διασφάλισης και εξόφλησης των δανειακών απαιτήσεων των τραπεζών και των άλλων χρηματοπιστωτικών οίκων έναντι των κρατών της Ευρωζώνης. Ένα μηχανισμό που σήμερα δεν υπάρχει. Ταυτόχρονα, όμως, δια μορφώνουν και ένα νεοαποικιακό μηχανισμό εξάρτησης των αδύναμων χωρών της Ευρωζώνης».

Η διαδικασία «ελεγχόμενης πτώχευσης» θεσμοθετήθηκε στη συνέχεια το Μάρτιο του 2011, με τη σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας, απόφαση η οποία, εάν επικυρωθεί απ’ όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, θα τεθεί σε ισχύ το 2013. Το βασικό θεσμικό εργαλείο για την υλοποίηση της «ελεγχόμενης πτώχευσης» είναι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, που θα αντικαταστήσει τον EFSF.
Ήδη, με τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου 2011, ο EFSF αποκτά αυξημένες εξουσίες και μπορεί να στηρίξει θεσμικά μέχρι το 2013 τις διαδικασίες «ελεγχόμενης πτώχευσης» ενός κράτους-μέλους της Ευρωζώνης. Αυτό είναι, άλλωστε, που επιθυμεί και ο Ρέσλερ, προκειμένου να μπορέσουν οι Γερμανοί να επιβάλουν στην πατρίδα μας καθεστώς «ελεγχόμενης πτώχευσης» στο αμέσως προσεχές διάστημα και να μην αναμένουν το 2013.

Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο δεν πρόκειται να επιτρέψει ο ελληνικός λαός.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 15/9/11

Καθεστώς ελεγχόμενης χρεωκοπίας. Συμφέρει τους Γερμανούς.

2011-09-22T21:04:00.000+03:00

Ακούστε εδώ το Νότη Μαριά για την ελεγχόμενη χρεωκοπία.
(Πατήστε το βελάκι στη σελίδα που θα ανοίξει.)

Ζητήματα γύρω από το χρέος

2011-09-21T09:58:00.001+03:00

Ώρα πια για δράση

2011-09-20T09:46:00.000+03:00

Ακούστε εδώ τη συνέντευξη του Ν. Μαριά στο Ράδιο 9.

Νότης Μαριάς για το Γερμανικό Χρέος

2011-08-19T09:55:00.000+03:00

... Τότε οι ξένοι θα έρθουν εδώ με δυνάμεις δικές τους

2011-07-29T11:01:00.001+03:00

Μνημόνιο 4

2011-07-24T17:30:00.001+03:00

Μνημόνιο 3

2011-07-24T17:27:00.002+03:00

1.

3.

4.

Η γαλλική L' HUMANITE για τον Νότη Μαριά στη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης

2011-06-24T20:18:00.006+03:00

Η γαλλική εφημερίδα L' HUMANITE κάνει αναφορά στον πρόλογο του Νότη Μαριά στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, πρίν την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη

Le memorandum transfert des compétences à la troïka

2011-06-22T20:06:00.001+03:00

Ο Νότης Μαριάς εξηγεί γιατί το μνημόνιο είναι αντισυνταγματικό.
Συνέντευξη στο γαλλικό περιοδικό L'HUMANITÉ

«Συναινετική Δημοκρατία» στην υπηρεσία των δανειστών (Άρθρο του Ν. Μαριά)

2011-05-30T10:14:00.011+03:00

Οι ασφυκτικές πιέσεις του Όλι Ρεν, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, εκ μέρους του Eurogroup, για πάση θυσία συναίνεση της αντιπολίτευσης στα μέτρα του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής για την τριετία 2012-2015» αποτελούν ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.

Μπαρόζο: Μνημόνιο ή... τανκς

Την πρώτη απροκάλυπτη επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας έκανε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μπαρόζο, ο οποίος δήλωσε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να δεχτεί την εφαρμογή του Μνημονίου, διαφορετικά κινδυνεύει με... δικτατορία.

Οι εν λόγω απειλές του Μπαρόζο δυστυχώς πέρασαν στα ψιλά των εφημερίδων και δεν αξιολογήθηκαν με τη σοβαρότητα που τους έπρεπε. Κι ούτε, βέβαια, αποτέλεσαν αντικείμενο εκτεταμένων διαμαρτυριών εκ μέρους του πολιτικού κόσμου αλλά και των συλλογικών φορέων δράσης της χώρας μας.

Ειδικότερα, ο Μπαρόζο, στις 11 Ιουνίου 2010 και αφού είχαν προηγηθεί τα εκτεταμένα επεισόδια του Μαΐου στην Αθήνα και η δολοφονία των εργαζομένων της Marfin, επισήμανε στις Βρυξέλλες σε εκπροσώπους των εργατικών συνδικάτων ότι, εάν δεν γίνουν αποδεκτά τα έκτακτα μέτρα λιτότητας σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία για την δήθεν αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, τότε η δημοκρατία κινδυνεύει με κατάρρευση στις εν λόγω χώρες. Έτσι, οι εν λόγω δημοκρατίες, κατά τον Μπαρόζο, θα μπορούσαν να αποτελέσουν θύματα στρατιωτικών δικτατοριών. Και, για να μην παρεξηγηθεί εντελώς, συμπλήρωσε «ή και λαϊκών εξεγέρσεων». Τώρα πώς οι λαϊκές εξεγέρσεις θα οδηγούσαν σε κατάλυση της δημοκρατίας στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου αυτό μόνο ο Μπαρόζο μπορεί να μας το εξηγήσει...

Παραβίαση του Συντάγματος

Τα δείγματα αντιδημοκρατικής εκτροπής είχαν ήδη αρχίσει από το Μάιο του 2010. Έτσι, υπό την καθοδήγηση της τρόικας, η κυβέρνηση επέβαλε την ψήφιση του Μνημονίου όχι με την απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών, αλλά με απλή πλειοψηφία.

Στη συνέχεια, με το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα της 7ης Μαΐου 2010 επιβλήθηκε η αντισυνταγματική εξουσιοδότηση προς τον υπουργό Οικονομικών να υπογράφει Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, τις οποίες φέρνει στη Βουλή απλά για συζήτηση και ενημέρωση. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση δεν προχώρησε στις αναγκαίες ενέργειες για την κύρωση της δανειακής σύμβασης. Με τον τρόπο αυτό, επέβαλε εντελώς παράνομα την εφαρμογή του Μνημονίου, την επικαιροποίηση του Μνημονίου με μόνη την υπογραφή του υπουργού Οικονομικών και την ανάληψη δεσμεύσεων προς τους δανειστές μέσω της δανειακής σύμβασης, η οποία όμως δεν έχει καν κυρωθεί από τη Βουλή.

Διακυβέρνηση με Προεδρικά Διατάγματα

Στη συνέχεια η τρόικα επιχείρησε να περιορίσει έτι περαιτέρω τη δημοκρατική λειτουργία στη χώρα απαιτώντας από την κυβέρνηση να παρακάμψει επί της ουσίας τις εξουσίες της Βουλής, μια και οι αντιρρήσεις και οι διαφοροποιήσεις των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος είχαν αρχίσει να αποσταθεροποιούν την κυβερνητική πλειοψηφία.

Έτσι με το νόμο 3845/2010 που κύρωσε το Μνημόνιο χορηγήθηκαν ευρύτατες νομοθετικές εξουσιοδοτήσεις προκειμένου να εκδοθούν τα αναγκαία για την εφαρμογή του Προεδρικά Διατάγματα (ΠΔ) και οι Υπουργικές Αποφάσεις (ΥΑ).

Οι εξουσιοδοτικές διατάξεις του νόμου 3845/2010, και ιδίως το άρθρο 2, παρ. 9, είναι ιδιαίτερα γενικόλογες, με αποτέλεσμα να παραβιάζεται βάναυσα η διάταξη του άρθρου 43 παρ. 2 του Συντάγματος.

Σύμφωνα με τη στρατηγική της τρόικας, το Μνημόνιο θα έπρεπε να εκτελεστεί κυρίως με την έκδοση ΠΔ και ΥΑ. Με τον τρόπο αυτό η τρόικα επιθυμούσε την ελάχιστη δυνατή εμπλοκή της Βουλής στη θέσπιση των επώδυνων αντιλαϊκών μέτρων, προκειμένου να μην υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις και αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των πάσης φύσεως ανεξάρτητων βουλευτών.

Όμως με την ψήφιση του αντισυνταγματικού νόμου 3845/2010 που κύρωσε το Μνημόνιο και με τη στρατηγική της χορήγησης των συναφών νομοθετικών εξουσιοδοτήσεων για την έκδοση σχετικών ΠΔ και ΥΑ, κυβέρνηση και τρόικα υπονομεύουν πλέον την ίδια τη δημοκρατική λειτουργία στη χώρα μας.

Έτσι η τρόικα, πέρα από την κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων του λαού μας, έχει αρχίσει να επιμολύνει με τις απαιτήσεις της και το δημοκρατικό πολίτευμα που με τόσους αγώνες έχει θεμελιώσει ο ελληνικός λαός.

Απαξίωση της Bουλής και μέσω Ecofin

Μετά τις τεράστιες πολιτικές δυσκολίες που αντιμετώπισε η κυβέρνηση κατά τη διαδικασία κύρωσης του Μνημονίου στη Βουλή στις αρχές Μαΐου 2010, υιοθετήθηκε η τακτική ενσωμάτωσης των ουσιαστικών ρυθμίσεων του Μνημονίου στις σχετικές αποφάσεις που εκδίδει το Ecofin σύμφωνα με τα άρθρα 126, παρ. 9 και 136 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ για την ενίσχυση του συντονισμού και της εποπτείας της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Αυτό, όμως, αντίκειται στην αρχή της δοτής αρμοδιότητας (άρθρα 4, παρ. 1 και 5 της Συνθήκης για την ΕΕ) σε συνδυασμό με τα άρθρα 2-6 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ, αφού η άσκηση της εισοδηματικής, κοινωνικής, φορολογικής πολιτικής αλλά και της πολιτικής για το ασφαλιστικό (στις οποίες αναφέρεται κυρίως το Μνημόνιο) ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών-μελών της ΕΕ.

Επομένως, το Ecofin, θεσπίζοντας αποφάσεις κατά τα άρθρα 126, παρ. 9 και 136 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ απευθυνόμενες στην Ελλάδα δεν μπορεί να θεσμοθετεί με λεπτομερή τρόπο την πολιτική που πρέπει να ακολουθηθεί από την Ελλάδα στους παραπάνω τομείς που ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητά της ως κράτους-μέλους της ΕΕ. Το Ecofin μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις που καθορίζουν μόνο τους γενικούς μακροοικονομικούς στόχους που πρέπει να επιτευχθούν από τη χώρα μας, εφόσον βρίσκεται υπό επιτήρηση.

Επομένως, με το να μην επικυρώνονται πλέον τα νέα Μνημόνια από τη Βουλή και ταυτόχρονα να συναινεί η ελληνική κυβέρνηση τα Μνημόνια να ενσωματώνονται στις αποφάσεις του Ecofin, προκειμένου να εφοδιαστούν έτσι με αυξημένη νομική ισχύ παρακάμπτοντας τη Βουλή, δημιουργείται ένα πελώριο πολιτικό, ηθικό και νομικό θέμα, το οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν τα πολιτικά κόμματα, οι φορείς και οι πολίτες της χώρας μας.

Στην ουσία πρόκειται για μια διαδικασία η οποία υποσκάπτει τα θεμέλια της λειτουργίας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Διακυβέρνηση χωρίς αντιπολίτευση

Η τελευταία παράνομη απαίτηση των δανειστών για δήθεν συναίνεση στις επιλογές του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος» επί της ουσίας προσπαθεί να διαμορφώσει τη λειτουργία ενός πολιτικού συστήματος στην υπηρεσία των δανειστών και του Μνημονίου, στο πλαίσιο του οποίου δεν θα πρέπει να υπάρχει καν αντιπολίτευση. Για το λόγο αυτό οι δανειστές απαιτούν συναίνεση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και μάλιστα έγγραφη, σε σχέση με το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα». Έτσι, ενώ σύμφωνα με το Σύνταγμα τέτοιες εξου σίες δεν διαθέτει καν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο Όλι Ρεν αυτοαναγορεύεται σε υπέρτατο πολιτειακό παράγοντα της χώρας. Με τον τρόπο αυτό καταδεικνύει ότι δεν ενεργεί ως μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αλλά ως εξουσιοδοτημένος εκπρόσωπος των δανειστών. Θα πρέπει όμως να υπενθυμίσει κάποιος στον κ. Όλι Ρεν ότι με τις ενέργειές του αυτές παραβιάζει κατάφωρα τις διατάξεις της Συνθήκης της Λισαβόνας.

Πρόταση μομφής κατά του Όλι Ρεν

Ενόψει, λοιπόν, όλων αυτών οι Έλληνες ευρωβουλευτές των κομμάτων της αντιπολίτευσης θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά την περίπτωση ανάληψης πρωτοβουλίας για πρόταση μομφής κατά του κ. Όλι Ρεν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Φυσικά, το εν λόγω εγχείρημα χρειάζεται αυξημένη πλειοψηφία ευρωβουλευτών και στήριξη από διάφορες πολιτικές ομάδες. Όμως και μόνο η έναρξη σχετικής διαδικασίας είναι ικανή να καταδείξει τις αντιδημοκρατικές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο εσωτερικό της χώρας μας, καθώς και τις ευθείες παραβιάσεις της ίδιας της ενωσιακής νομιμότητας.

Δημοψήφισμα τώρα!

Η λαίλαπα των νέων αντιλαϊκών μέτρων που θέλουν να επιβάλουν η τρόικα και η κυβέρνηση θα καθορίσουν το μέλλον της χώρας μας για τις επόμενες δεκαετίες. Έτσι, αντί η κυβέρνηση να αναζητά τη διακομματική συναίνεση, οφείλει, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τις αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος, να αναζητήσει τη συναίνεση του ελληνικού λαού. Διότι μόνο ο ίδιος ο ελληνικός λαός είναι αρμόδιος να καθορίσει κυρίαρχα τις τύχες του και το μέλλον της χώρας.

Ας μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση εκλέχθηκε με ένα εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα. Με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Και έχει έκτοτε προχωρήσει σε άνευ προηγουμένου επίθεση κατά του ελληνικού λαού. Επομένως, είναι η ώρα να έρθει στο προσκήνιο ο ελληνικός λαός. Γι’ αυτό άλλωστε και το αίτημα για «δημοψήφισμα τώρα για το ευρωπαϊκό Μνημόνιο», που προωθεί η σχετική πρωτοβουλία πολιτών και φορέων, είναι ιδιαίτερα επίκαιρο.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 26/5/11

Μήπως αυτοκτονήσει και το ίδιο το Συμβούλιο Επικρατείας;

2011-05-24T18:49:00.005+03:00

Επονείδιστο χρέος και η δανειακή σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης (του Ν. Μαριά)

2011-05-20T10:30:00.007+03:00

Όπως έχουμε επισημάνει (ΑΝΤ1, 21/1/2010), το σκάνδαλο της Siemens αποτελούσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης Επιτροπής, η οποία θα μπορούσε να εξετάσει τεκμηριωμένα το ζήτημα του «επονείδιστου ή απεχθούς χρέους» (odious debt) και στην περίπτωση της χώρας μας. Ανάλογη πρόταση κατέθεσε και η Σοφία Σακοράφα (βλ. Η Εποχή, 24/1/2010), η οποία ανέλαβε μάλιστα τη φιλόδοξη πρωτοβουλία συγκρότησης της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου επί του ελληνικού δημόσιου χρέους (ΕΛΕ). Στο πλαίσιο δράσης της, η ΕΛΕ διοργάνωσε την προηγούμενη εβδομάδα διεθνές συνέδριο για το χρέος και τη λιτότητα, στο οποίο είχαμε την ευκαιρία να εκθέσουμε τις απόψεις μας για το «επονείδιστο χρέος», που, ως γνωστόν, έχουμε αναλύσει στα «Επίκαιρα» (27/1/2011).

Επονείδιστο χρέος και Διεθνές Δίκαιο
Η έννοια του «επονείδιστου χρέους» εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Διεθνές Δίκαιο με αφορμή την άρνηση των ΗΠΑ να εξοφλήσουν το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία το 1898. Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν τότε ότι το χρέος της Κούβας προς την Ισπανία είχε δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα συμπαι γνίας της κουβανικής «ηγεσίας» με τους Ισπανούς πιστωτές προκειμένου να κερδοσκοπήσουν εις βάρος του κουβανικού λαού κατά τη διάρκεια της ισπανικής αποικιοκρατίας. Για το λόγο αυτό, οι ΗΠΑ, που εν τω μεταξύ είχαν καταλάβει την Κούβα μετά τον αμερικανο-ισπανικό πόλεμο, αρνήθηκαν την εξόφληση του κουβανικού χρέους στην Ισπανία.
Μερική εφαρμογή της ρήτρας του «επονείδιστου χρέους» έγινε και το 1919 από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με αφορμή τα πολωνικά χρέη προς τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Πρωσίας.
Στην πορεία, η Σοβιετική Ένωση, το 1921, αρνήθηκε να πληρώσει το τσαρικό χρέος, με την αιτιολογία ότι κανένας λαός δεν ήταν υποχρεωμένος να πληρώνει χρέη προς τους δανειστές του, που τον είχαν αλυσοδέσει επί αιώνες.
Ακολούθησε, το 1923, η γνωστή υπόθεση «Μεγάλη Βρετανία κατά Κόστα Ρίκα», στην οποία έγινε για πρώτη φορά δεκτή η εφαρμογή της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους».
Πάντως, η θεωρητική επεξεργασία του δόγματος του «επονείδιστου χρέους» οφείλεται στο Ρώσο καθηγητή Alexander Nahum Sack, το 1927, που διατύπωσε στο Παρίσι με μεγαλύτερη σαφήνεια τους όρους και τις προϋποθέσεις εφαρμογής της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους».
Έτσι, τρεις είναι οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία «επονείδιστου χρέους»:
1. Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης.
Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης.
2. Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος.
Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος.
3. Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και, παρά ταύτα, να προχώρησε στο δανεισμό.
Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και, παρά ταύτα, να προχώρησε στο δανεισμό.
Τη ρήτρα του «επονείδιστου χρέους» χρησιμοποίησε πρόσφατα και ο Ισημερινός, που διέγραψε μονομερώς ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους του.
Καθώς η υπερχρέωση των κρατών προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς, η εφαρμογή της θεωρίας του «επονείδιστου χρέους» κερδίζει συνεχώς έδαφος. Μάλιστα, το ζήτημα του «επονείδιστου χρέους» αποτέλεσε αντικείμενο και πρόσφατης μελέτης της ίδιας της Διεθνούς Τράπεζας.

Ευρωζώνη και υπερχρέωση της Ελλάδας
Όμως και η ίδια η υπερχρέωση της χώρας, η οποία προέκυψε μετά την ένταξή της στην Ευρωζώνη, οφείλεται σε παράνομες ενέργειες των εποπτικών Αρχών της ΕΕ, οι οποίες, αν και γνώριζαν ότι η Ελλάδα παραβιάζει τα κριτήρια δημοσιονομικής πειθαρχίας του Συμφώνου Σταθερότητας και του Μάαστριχτ, εντούτοις έκαναν τα... στραβά μάτια προκειμένου να συνεχίζεται η απρόσκοπτη εξαγωγή γερμανικών και γαλλικών καταναλωτικών προϊόντων και βιομηχανικού εξοπλισμού στη χώρα μας. Έτσι, ενώ το δημόσιο χρέος της χώρας μας το 2004 ήταν 131 δις ευρώ, το 2009 ανήλθε, σύμφωνα με το ΔΝΤ, στα 264 δις ευρώ.
Ο επικεφαλής των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, με δηλώσεις του τον περασμένο Οκτώβριο, παραδέχτηκε πως «οι Ευρωπαίοι γνώριζαν ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δημοσιονομική κρίση που την έπληξε στις αρχές του χρόνου» (Κέρδος, 9/10/2010, σελ. 3), αναδεικνύοντας έτσι με ιδιαίτερα κυνικό τρόπο τις ευθύνες των εταίρων μας για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό και την υπερχρέωση της χώρας. Όπως επισήμανε ρητά ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, «ήταν φανερό ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφτανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν-Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή και εγώ ο ίδιος, για τις προοπτικές αυτού που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε “ελληνική κρίση“». Και συνέχισε με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο: «Ήξερα ακόμη ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα. Αλλά εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα».

Η επονείδιστη δανειακή σύμβαση με τις χώρες της Ευρωζώνης
Η παραδοχή αυτή του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι τα ελληνικά δημοσιονομικά ελλείμματα και χρέη οφείλονται κυρίως στα θεσμικά ελλείμματα και στις δομικές ανεπάρκειες της ίδιας της Ευρωζώνης, καθώς επίσης και στον τρόπο λειτουργίας της ενιαίας αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού στο πλαίσιο της ΕΟΚ και μετέπειτα της ΕΕ.
Eπoμένως, ένα τεράστιο τμήμα του ελληνικού δημόσιου χρέους οφείλεται σε μια συμπαιγνία του δικομματισμού, των εποπτικών Αρχών της ΕΕ και της πολιτικής και οικονομικής ευρωπαϊκής ελίτ, προκειμένου να αποκομίζουν οικονομικά οφέλη εις βάρος του ελληνικού λαού.
Έτσι, η χώρα μας υπερχρεώθηκε και προβλέπεται να υπερχρεωθεί περαιτέρω χωρίς όμως να έχει και κάποιο σχετικό οικονομικό όφελος. Όπως, λοιπόν, τονίσαμε και στο ως άνω συνέδριο της ΕΛΕ, πρόκειται για «καραμπινάτη» περίπτωση «επονείδιστου χρέους», το οποίο, μάλιστα, έχει συνομολογηθεί ως τέτοιο με τις παραπάνω δηλώσεις του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.
Προκειμένου, λοιπόν, να αντιμετωπίσει την εν λόγω παράνομη υπερχρέωσή της, η Ελλάδα οδηγήθηκε με ύποπτες και προαποφασισμένες μεθοδεύσεις στο ΔΝΤ και στο μηχανισμό δήθεν διάσωσης και υποχρεώθηκε στη σύναψη δανείων με τα κράτη της Ευρωζώνης, τη γερμανική κρατική τράπεζα KfW και το ΔΝΤ, ύψους 110 δις ευρώ. Τα δάνεια αυτά χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την αποπληρωμή των παλαιών επονείδιστων χρεών.
Επομένως, η δανειακή σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης/KfW είναι άκυρη όχι μόνο ως αντισυνταγματική και παράνομη (αφού δεν έχει καν κυρωθεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο), αλλά και διότι συνιστά νέο επονείδιστο χρέος, αφού έχει συναφθεί προκειμένου να πληρωθούν τα παλαιότερα επονείδιστα χρέη της χώρας μας προς τους διεθνείς τοκογλύφους, τα οποία δημιουργήθηκαν λόγω της παραπάνω παράνομης λειτουργίας της ίδιας της ΟΝΕ και των εποπτικών της μηχανισμών.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι άκυρες και οι διάφορες ρήτρες της εν λόγω δανειακής σύμβασης περί παραίτησης της χώρας μας από την ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας, που επιτρέπουν στους δανειστές να προχωρήσουν σε κατάσχεση «ακατάσχετης» κατά τα λοιπά δημόσιας περιουσίας.
Η ένσταση «επονείδιστου χρέους» σε σχέση με την εν λόγω δανειακή σύμβαση μπορεί να προταθεί νόμιμα και ενώπιον κάθε δικαστη ρίου του εξωτερικού (Δικαστήριο της ΕΕ, αγγλικά δικαστήρια κ.λπ.), στο οποίο μπορεί ενδεχόμενα να συρθεί η χώρα από τους δανειστές με βάση την παραπάνω δανειακή σύμβαση και να καταστήσει έτσι νομικά αδύνατη την έκδοση οιασδήποτε δυσμενούς απόφασης κατά της Ελλάδας λόγω της ως άνω άκυρης και επονείδιστης δανειακής σύμβασης. Το ίδιο ισχύει και για κάθε άλλη ενδεχόμενη δικαστική εμπλοκή της χώρας λόγω αρνήσεως της πληρωμής των ως άνω δανείων του ΔΝΤ.
Κατά συνέπεια, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους (στο οποίο περιλαμβάνονται και τα χρέη λόγω του σκανδάλου της Siemens και των λοιπών παράνομων αναθέσεων σε άλλες γερμανικές και μη επιχειρήσεις), στην ουσία συνιστά «απεχθές ή επονείδιστο χρέος» (odious debt) και για το λόγο αυτό η ελληνική πλευρά έχει κάθε δικαίωμα όχι μόνο να αρνηθεί νόμιμα την εξόφλησή του, αλλά δικαιούται να προχωρήσει και στην μονομερή διαγραφή του.
Αλλά, για να γίνει αυτό, απαιτείται να έρθει στην εξουσία μια νέα δημοκρατική πλειοψηφία, η οποία θα ανοίξει το δρόμο για μια ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ που θα διασφαλίσει τη δίκαιη διανομή του παραγόμενου πλούτου, θα καταγγείλει το Μνημόνιο της νέας εξάρτησης και θα ακυρώσει τις επονείδιστες δανειακές συμβάσεις με τα κράτη της Ευρωζώνης, την KfW και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 12/5/11

Ένας χρόνος μετά: Απέτυχε παταγωδώς το Μνημόνιο - του Ν. Μαριά

2011-05-10T10:36:00.006+03:00

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος Μνημόνιο και το μόνο που έχουν να επιδείξουν τρόικα και κυβέρνηση είναι η πλήρης αποτυχία του Μνημονίου, το οποίο στηρίχτηκε στη συνταγή του δήθεν αποπληθωρισμού.

Όπως είχε επισημάνει ο επικεφαλής του ΔΝΤ, «σοσιαλιστής» Ντομινίκ Στρος-Καν, προκειμένου η Ελλάδα να βγει από την κρίση, έπρεπε να στηριχτεί στον αποπληθωρισμό, δηλαδή στη μείωση μισθών και τιμών.
Κατά το ΔΝΤ, ένα από τα βασικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας ήταν η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, την οποία και απέδιδε στις δήθεν αυξημένες αποδοχές των Ελλήνων εργαζομένων, που, όμως, με βάση τις διάφορες στατιστικές, αποδείχτηκε ήδη ότι ήταν πολύ χαμηλότερες από αυτές που ίσχυαν στη Γερμανία, στη Γαλλία και στις άλλες χώρες του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης.

Επειδή, λοιπόν, κατά το ΔΝΤ, η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωζώνης, δεν μπορούσε να βασιστεί στη υποτίμηση του νομίσματος προκειμένου να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά της στη διεθνή οικονομία, έπρεπε να προχωρήσει σε μια «εσωτερική υποτίμηση», δηλαδή σε μια βίαιη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων της, μέσω της μείωσης των μισθών. Με τον τρόπο αυτό, η Ελλάδα θα μπορούσε να μειώσει τα ελλείμματα και τα χρέη της και να βγει ξανά στις αγορές για δανεισμό το 2012.

Σκληρά μέτρα
Έτσι, με το επιχείρημα αυτό, η τρόικα και η κυβέρνηση επέβαλαν τη δραστική μείωση των μισθών και των συντάξεων, καθώς και την κατάργηση του Δώρου Χριστουγέννων, του Δώρου Πάσχα και του επιδόματος αδείας στο δημόσιο τομέα (!) αλλά και σε ορισμένες κατηγορίες συνταξιούχων του ιδιωτικού τομέα. Προχώρησαν στην επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας, με τη δραστική μείωση των δημόσιων δαπανών, την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους και του ασφαλιστικού συστήματος και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, προκειμένου να επιβληθεί ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, βίαιη, δηλαδή, μείωση των μισθών και ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Επίσης, αύξησαν από 15% έως 40% τουλάχιστον τα τιμολόγια της ΔΕΗ και κατά 40% τα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Από την πρώτη στιγμή είχαμε την ευκαιρία να αναλύσουμε την ανακολουθία, τις αντιφάσεις (Athens News, 30/4/2010, σελ. 8-9), τον άδικο και βαθιά ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής της τρόικας, που, κατ’ ουσίαν, θα οδηγούσε σε βίαιη ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων της χώρας μας και υπέρ των δανειστών, των πάσης φύσεως τοκογλύφων, των τραπεζών και των άλλων προνομιούχων.
Στο πλαίσιο αυτό είχαμε επισημάνει (βλ. Η Σφήνα,30/4/2010, σελ. 16) ότι η πολιτική αυτή θα είχε «ως συνέπεια τη μείωση της κατανάλωσης, με αποτέλεσμα την περαιτέρω ύφεση και τη μείωση των κερδών του ιδιωτικού τομέα. Άμεση συνέπεια θα είναι η μείωση των φορολογικών εσόδων του κράτους, αφού θα εισπράττονται λιγότεροι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ, φόρος καυσίμων κ.λπ.) αλλά και φόροι επί των κερδών των επιχειρήσεων.

Επομένως, η μείωση των μισθών στην Ελλάδα δεν είναι μόνο κοινωνικά άδικη, αλλά οδηγεί ταυτόχρονα και σε περαιτέρω αδυναμία μείωσης του δημόσιου χρέους και των δημόσιων ελλειμμάτων, που υποτίθεται ότι αποσκοπούσε η επιβολή των όρων του ΔΝΤ».

Παταγώδης αποτυχία
Οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν πλήρως ένα χρόνο μετά, αφού τα ίδια τα στοιχεία της Eurostat και των αρμόδιων ελληνικών κρατικών υπηρεσιών αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης που επιβλήθηκε με το Μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς.

Έτσι, έπειτα από ένα χρόνο εφαρμογής του Μνημονίου, η ανεργία έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, τα «λουκέτα» στις επιχειρήσεις και στα μαγαζιά πολλαπλασιάζονται καθημερινά, ο πληθωρισμός βρίσκεται στα ύψη και τα έσοδα του κράτους δεν έχουν πιάσει τους στόχους που έθεσε το Μνημόνιο.

Το έλλειμμα του 2010 διαμορφώθηκε στο 10,5% του ΑΕΠ, αντί του 9,4% που εκτιμούσε η τρόικα, με αποτέλεσμα να είναι υψηλότερο κατά 2,2 δις ευρώ. Ταυτόχρονα, το χρέος, αντί να μειώνεται, αυξάνεται συνεχώς και τα περίφημα spreads δανεισμού της χώρας έσπασαν κάθε ρεκόρ, καθιστώντας απαγορευτική οποιαδήποτε σκέψη της κυβέρνησης για επιστροφή στις αγορές το 2012, παρά τους σχετικούς σχεδιασμούς του ίδιου του Μνημονίου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ στις 7 Απριλίου 2010, ήτοι προ της ένταξης της Ελλάδας στο μηχανισμό δήθεν στήριξης, τα spreads είχαν ανέλθει στις 412 μονάδες, τελικά, μετά την ένταξη της Ελλάδας στο «μηχανισμό στήριξης», συνέχισαν να ανεβαίνουν, για να εκτοξευθούν σε πρώτη φάση στις 920 μονάδες βάσης τον Αύγουστο του 2010 και, εντέλει, στις 1.300 μονάδες στα τέλη Απριλίου του 2011.

Επομένως, έπειτα από τόσες οικονομικές θυσίες και την αφαίμαξη του ελληνικού λαού αλλά και την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας στην τρόικα, η κυβέρνηση κατάφερε να μπορεί πλέον να δανείζεται με 16%, ενώ προ της ένταξης στο «μηχανισμό στήριξης» είχε δανειστεί το α’ τρίμηνο του 2010 με μέσο όρο 6,2%!...
Μάλιστα, τα κρατικά ομόλογα της Αργεντινής, η οποία προ ετών είχε κηρύξει στάση πληρωμών, θεωρούνται πλέον περισσότερο ασφαλή από τα ελληνικά...

Έτσι, με την ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων μείωσης των εισοδημάτων στη χώρα και την αύξηση των φόρων, η οικονομία έχει μπει σε βαθιά ύφεση και η τρόικα, εγκλωβισμένη πλέον στο φαύλο κύκλο της πολιτικής της, πιέζει την κυβέρνηση να αυξήσει τα έσοδα, να προχωρήσει σε ξεπούλημα δημόσιας ακίνητης περιουσίας και σε ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων επιχειρήσεων ύψους 50 δις ευρώ, τη στιγμή που το πακέτο στήριξης των τραπεζών και των μεγαλομετόχων τους σε ρευστό και εγγυήσεις κατά το διάστημα 2008-2011 έφτασε τα 108 δις ευρώ.

Ήδη η τρόικα και η κυβέρνηση προσπαθούν να αποκρύψουν τις ευθύνες τους για την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής που επέβαλαν με το Μνημόνιο και προχωρούν σε νέο πακέτο μέτρων ύψους 26 δις ευρώ. Έτσι, το νέο πακέτο μέτρων και ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας κατά το διάστημα 2011-2015 θα ανέλθει στο αστρονομικό ποσό των 76 δις ευρώ!

Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι η χώρα, ακολουθώντας την πολιτική του Μνημονίου, οδηγείται μετά βεβαιότητας στην υπερχρέωση, στο ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών της πηγών, στην απώλεια κάθε ίχνους εθνικής κυριαρ χίας και στην «ελεγχόμενη πτώχευση», που θεσμοθετήθηκε με την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας.

Αν ακολουθούσε, όμως, διαφορετική πολιτική, θα μπορούσε να είχε αποφύγει το Μνημόνιο και την τρόικα. Άλλωστε, ακόμη και στις 24/3/2010, δηλαδή μία ημέρα πριν από τη δημιουργία του «μηχανισμού στήριξης», η Eurobank είχε επισημάνει με νόημα σε σχετική έκθεσή της ότι «η χρηματοδοτική βοήθεια είτε από την ΕΕ είτε από το ΔΝΤ δεν είναι απολύτως απαραίτητη σε αυστηρά χρηματοδοτικούς οικονομικούς όρους» (βλ. http://www.bankingnews.gr/).

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 5/5/11

Νομικές πλευρές της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους - του Ν. Μαριά

2011-04-28T10:43:00.007+03:00

Συνεχίζεται αμείωτη η σύγχυση γύρω από την ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Το δίλημμα που απασχολεί την τρόικα και τις διάφορες δυνάμεις εξουσίας είναι εάν θα πραγματοποιηθεί η αναδιάρθρωση του χρέους στην παρούσα φάση ή μετά το 2013, όταν, δηλαδή, και θα έχει θεσμοθετηθεί ο πολυπόθητος γι’ αυτούς μηχανισμός «ελεγχόμενης πτώχευσης» μέσω της αναθεώρησης της Συνθήκης της Λισαβόνας.
Βεβαίως, η μέχρι σήμερα συζήτηση κινείται στη σφαίρα της γενικολογίας και παραγνωρίζει διάφορες πλευρές του όλου ζητήματος. Ορισμένες από αυτές τις πλευρές επιχειρούμε να ανιχνεύουμε στο κείμενό μας αυτό.

Εφαρμοστέο δίκαιο
Μέχρι την υπαγωγή της χώρας μας στο Μνημόνιο, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού δημόσιου χρέους υπαγόταν, από πλευράς εφαρμοστέου δικαίου, στο ελληνικό δίκαιο. Ταυτόχρονα, αρμόδια δικαστήρια για την επίλυση οποιασδήποτε σχετικής διαφοράς ήταν τα ελληνικά δικαστήρια. Επομένως, η χώρα μας θα μπορούσε με τη θέσπιση σχετικής νομοθεσίας να προχωρήσει νομίμως σε μονομερή αναδιάρθρωση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους, καθορίζοντας κυρίαρχα τους όρους, τις προϋποθέσεις και τις λοιπές διαδικασίες σχετικά με το ζήτημα αυτό.
Με τη δανειακή σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης - KfW, ύψους 80 δις ευρώ, για το εν λόγω ποσό του δημόσιου χρέους εφαρμοστέο δίκαιο είναι πλέον το αγγλικό δίκαιο και η σχετική δανειακή σύμβαση, ενώ οι διαφορές που θα προκύψουν θα επιλυθούν δικαστικά από το Δικαστήριο της ΕΕ, πλην της περίπτωσης ενδεχόμενων διαφορών με την KfW, που θα επιλυθούν από τα αγγλικά ή τα γερμανικά δικαστήρια.

Μονομερής αναδιάρθρωση
Η αναδιάρθρωση χρέους πραγματοποιείται είτε μονομερώς είτε σε συμφωνία με τους πιστωτές. Η μέχρι σήμερα ισχύουσα διαδικασία είναι άτυπη, ενώ μετά το 2013 θα υπόκειται στους κανόνες τής υπό θεσμοθέτηση «ελεγχόμενης πτώχευσης». Με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης η χώρα μας έχασε, επί της ουσίας, κάθε εξουσία να προβεί σε μονομερή αναδιάρ θρωση χρέους. Αυτό ισχύει όχι μόνο έναντι των κρατών-μελών της Ευρωζώνης αλλά και έναντι του ΔΝΤ και κάθε τρίτου πιστωτή για χρέη άνω των 250 εκατ. ευρώ.
Έτσι, σε περίπτωση που η χώρα μας δεν προχωρήσει σε εμπρόθεσμη και ολοσχερή εξόφληση κάθε απαίτησης των παραπάνω πιστωτών για οφειλόμενα τοκοχρεολύσια, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δικαιούνται να καταγγείλουν μονομερώς τη δανειακή σύμβαση και να απαιτήσουν άμεσα και έντοκα όλα τα δάνεια που έχουν χορηγήσει μέχρι στιγμής στη χώρα μας στο πλαίσιο του μηχανισμού «στήριξης». Ποσά τα οποία είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν μπορεί να εξοφλήσει άμεσα η χώρα μας, οπότε οι δανειστές μπορούν να προχωρήσουν σε δικαστικές διεκδικήσεις και εν συνεχεία σε κατάσχεση ακόμη και της ακατάσχετης δημόσιας περιουσίας της χώρας.

Συμπεφωνημένη αναδιάρθρωση
Η συμπεφωνημένη αναδιάρθρωση απαιτεί συναίνεση των εμπλεκόμενων μερών. Αυτό δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο να συμβεί, καθώς δεν υφίσταται ακόμη σαφές και δεσμευτικό νομικό πλαίσιο που να υποχρεώνει όλους τους πιστωτές να προσέλθουν σε διαπραγματεύσεις. Επιπλέον, δεν υπάρχουν κανόνες σε σχέση με τον τρόπο λήψης απόφασης εκ μέρους των πιστωτών και την ενδεχόμενη δέσμευση όσων πιστωτών δεν συμφωνούν με τις προτεινόμενες λύσεις αναδιάρθρωσης του χρέους. Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο της διαδικασίας συμπεφωνημένης αναδιάρθρωσης χρέους, θα πρέπει να διασφαλίζεται η ισότητα μεταξύ των πιστωτών αλλά και η διαφάνεια των όρων της αναδιαπραγμάτευσης.
Τα παραπάνω προβλήματα, πάντως, περιορίζονται σε σημαντικό βαθμό λόγω της σημερινής δομής του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως θα αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο μας.

Μονομερής διαγραφή του χρέους
Θα πρέπει, πάντως, να επισημανθεί ότι, εάν η χώρα μας προχωρήσει στη μονομερή διαγραφή του «επονείδιστου χρέους» και στη διεκδίκηση της άμεσης καταβολής των γερμανικών επανορθώσεων και της εξόφλησης του κατοχικού δα νείου, είναι προφανές πως δεν θα τίθεται πλέον ζήτημα αναδιάρθρωσης χρέους, αφού το δημόσιο χρέος σχεδόν θα εκμηδενιστεί.
Αυτό το εγχείρημα όμως δεν μπορεί να το αναλάβει η παρούσα κυβέρνηση του Μνημο νίου, αλλά μια νέα, δημοκρατική, αντιμνημονιακή πλειοψηφία, η οποία θα συνδυάσει τα παραπάνω με την υιοθέτηση μιας άλλης πολιτικής, που θα βασίζεται στην καταγγελία του Μνημονίου και στη δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου της χώρας.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 21/4/11

Οφείλει η Γερμανία να εγγράψει την οφειλή της στο δικό της προϋπολογισμό

2011-04-26T21:23:00.002+03:00